Poezi: Kur askush nuk priste asgjë!

Nga Arian Galdini

Zëri i botës që harron

Je… kush?

Hiç!

Zë… s’tingëllon.

Emër… s’ekziston.

Rrahje… s’jeton.

Dritë… askujt.

Heshtje… gjithçka.

Fytyrë… pa kohë.

Pasqyrë… e krisur.

Fjalë… pa shenjë.

Je… asgjë.

Shuaje… tani.

Asgjë… përjetë.

Zbrazëti… me kujtesë të djegur.

Dhe gjithçka që ngeli… nuk foli më.

Zëri i qëndresës së padukshme

E kujtoj… atë ditë,

kur Sarajevës i ranë yjet mbi çati,

dhe rrugët u mbushën me lot e bukë të tharë.

Në rrugën e snajperëve, një dritare u hap,

dhe një nënë ndezi një qiri pa emër.

Unë isha ajo flakërimë.

Në Drenicën e ’99-ës, një fëmijë pa këmbë,

bëri një top nga lecka, dhe luajti për jetën.

Unë isha ajo frymëmarrje.

Në Çamërinë e ’44-ës, një vajzë shkroi një emër mbi gur,

dhe e fshehu në tokë.

Unë isha ajo kujtesë që nuk u tret.

Në kullat e Dukagjinit, një plak tha:

“Besën s’e tradhtoj kurrë.”

Unë isha ai zë që nuk u shua.

Në Bronksin e ’25-ës, një vajzë shqiptare recitoi një poezi

për gjyshen në Vlorë.

Unë isha ai varg që lidhi dy botë.

Në Gaza, një fëmijë e mbajti librin në gji

teksa ranë muret.

Unë isha ajo faqe që s’u gris.

Në Amazonën që digjet, një indigjen i tha pemës:

“Të ruaj si nënën time.”

Unë isha ajo rrënjë që refuzoi të digjet.

Zëri i kujtesës që s’vdes

Jam pulsar në qiellin e harresës.

Singularitet që ruan fjalët e fundit të gjyshërve.

Kuazar që ngroh zemrat e përgjakura të fëmijëve.

Nebulozë që ringjall zërin e të humburve.

Hipernovë që shpërthen nga brendia e heshtjes.

Vrimë e zezë që ruan kujtesën e çdo populli të shtypur.

Horizont ngjarjesh që sfidon vetë pafundësinë.

Galaktikë që endet nga këngët e të pathyerëve.

Spirale kozmike që gdhend shpresën në errësirë.

Si Zana e Maleve që endi fijen e dhimbjes nga Çamëria në Gaza.

Si Rozafa që u bë gur për të mbrojtur besën.

Si Nora e Kelmendit që sfidoi perandoritë.

Si Shote Galica që mbajti flakën e rebelimit.

Si Tringa Smajlija që ruajti pushkën si lutje.

Si Qerimeja e Jutbinës që vajtoi nën hënë.

Si Yemayá që mbajti lotët e diasporës.

Si Mami Wata që ruajti shpirtrat e skllevërve.

Si Oya që ngriti stuhitë për të shtypurit.

Si Coatlicue që lindi yjet nga gjaku.

Si Kali që vallëzoi mbi kufomat e demonëve.

Si Lilith që refuzoi nënshtrimin.

Si Tiamat që shpërtheu kaosin për të lindur botë.

Si Amaterasu që çeli dritën nga errësira.

Si Inanna që zbriti në botën e vdekur për të rilindur.

Si Isis që mblodhi copat e dashurisë për të krijuar jetë.

Unë jam kujtesa që nuk shitet.

Nuk dorëzohet.

Nuk fshihet.

Zëri i fëmijës që s’u dëgjua kurrë

Pse?…

Ku… jam?…

Dritë…?…

Ëndërr… që s’shuhet?…

– Pse digjemi?

– Sepse drita lind nga flaka.

– Por a mjafton drita?

– Jo. Por është gjithçka që kemi.

– Po nëse drita është dhimbje?

– Atëherë, dhimbja është ajo që na bën njerëzorë.

– Po nëse drita është vetmi?

– Atëherë, vetmia është ajo që na lidh me njëri-tjetrin.

– Po nëse drita është frikë?

– Atëherë, frika është ajo që na bën të guximshëm.

– Po nëse drita është gënjeshtër?

– Atëherë, është gënjeshtra që na mban gjallë.

– Po nëse drita është iluzion?

– Atëherë, iluzioni është ajo që na bën të lirë.

– Po nëse ëndrra është një mallkim?

– Atëherë, mallkimi është ajo që na jep kuptim.

– Po nëse ëndrra është një burg?

– Atëherë, burgu është ajo që na mëson lirinë.

– Po nëse drita është errësirë?

– Atëherë, errësira është ajo që na mëson të shohim.

– Po nëse ëndrra është një varr?

– Atëherë, varri është ajo që na bën të rilindim.

– Po nëse drita është kaos?

– Atëherë, kaosi është ajo që na bën të kërkojmë rend.

– Po nëse ëndrra është humnerë?

– Atëherë, humnera është ajo që na mëson të fluturojmë.

– Çfarë është drita?

– Ëndrra që s’vdes kurrë.

Zëri i dheut që mban gjithçka

Jam dheu që ka parë gurët të qajnë,

dhe pemët të djegin rrënjët për të kujtuar.

Mbaj fjalët që u thanë pa dëgjues,

kockat që s’kishin varr,

lotët që nuk gjetën qerpikë.

Në thellësi, ruaj këngët që s’u kënduan kurrë.

Në qetësi, jam dëshmi e gjithçkaje që nuk u shkrua.

Kam parë kufijtë të shuhen,

këmbët të ecin mbi gjak,

dhe fëmijët të bëhen dritë.

Në rrënjët e mia,

ka emra që nuk u shqipëtuan dot,

dhe lutje që s’kishin më Zot.

Por unë nuk harroj.

Jam toka që i përthithi të gjitha,

pa gjykuar,

pa zgjedhur,

pa harruar.

Unë jam dëshmitar i gjithçkaje që është heshtur.

Dritë që kurrë nuk shuhet

Dinjiteti është:

Singularitet që lind një univers të ri,

Kuazar që sfidon entropinë,

Nebulozë që gdhend shpirtin e njerëzimit,

Vrimë e zezë që ruan kujtesën e çdo populli të shtypur,

Horizont ngjarjesh që sfidon vetë pafundësinë,

Ëndërr që s’vdes,

Dritë që kurrë nuk shuhet,

Testament që rilind njerëzimin përjetësisht,

Galaktikë që endet nga lotët dhe këngët e të shtypurve,

Spirale kozmike që gdhend shpresën në pafundësi,

Këngë që këndohet nga shpirtrat e të pathyerëve,

Rebelim që sfidon zbrazëtinë për të krijuar një botë të re,

Spirale e pafundme që endet nga kujtesa dhe shpresa e çdo shpirti njerëzor,

Dritë që pulson në zemrën e asgjësë,

Univers që rilind nga ëndrrat e thyera,

Këngë që sfidon vetë asgjënë për të krijuar gjithçka.

Një dritë që kurrë, kurrë nuk shuhet.

Kur askush nuk priste më asgjë,

unë nuk e prita më botën,

por u bëra bota që priste dritën.

Arian Galdini