Poezi: Në Përmetin e të parëve të mi!

Nga Arian Galdini

Në Përmet shkova me dy djemtë e mi.

Rruga zbriste ngadalë,

si një dorë që afrohet te balli i një të moshuari

dhe nuk di nëse duhet ta zgjojë.

Davidi ecte pranë meje,

më i qetë se mosha e vet.

Martini ecte përpara,

me atë nxitim të fëmijës

që e beson botën

sepse ende nuk e ka parë si gënjen.

Poshtë, Vjosa rridhte.

Nuk bënte zhurmë.

Nuk kërkonte të dukej e lashtë.

Kalonte pranë gurëve

si dikush që i njeh me emër

dhe nuk ka nevojë t’i thërrasë.

Mbi qytet, trëndafilat ishin hapur.

Petalet nuk kishin gëzim.

Gjembat rrinin më të zgjuar se lulet.

Atë ditë, çdo gjë priste

të mos flitej tepër.

Në një mur të vjetër,

gëlqerja ishte çarë vende-vende.

Poshtë saj dukej një gur më i bardhë,

si kockë e nxjerrë pak

nga lëkura e shtëpisë.

Davidi e preku.

Nuk e goditi.

Nuk e fërkoi si lodër.

Vetëm vuri gishtat mbi të

dhe mbeti.

Martini u afrua.

“Çfarë është kjo?” pyeti.

Unë pashë dorën e tij,

pastaj gurin.

Nuk iu përgjigja.

Pllaka rrinte.

Guri rrinte.

Vjosa vazhdonte poshtë.

Trëndafili pranë murit lëvizi pak.

Më vonë, në një shtëpi me dru të vjetër,

një grua qepte pranë dritares.

Drita nuk hynte e plotë.

Ndalte në supin e saj,

pastaj binte mbi pëlhurë.

Ajo nuk qepte për të mbaruar diçka.

Qepte siç mban njeriu një emër

që nuk duhet t’i bjerë nga dora.

Gjilpëra hynte e dilte.

Në atë lëvizje të vogël

kishte stinë të shkuara,

fëmijë të rritur larg,

burra që u nisën,

gra që pritën pa e bërë pritjen flamur,

bukë të ndara në tryeza të varfra,

dhe një kohë që nuk pranoi të mbyllej.

Mbi tryezë rrinte një fotografi e zbehur,

një libër pa kapak,

një copë trëndafili i tharë.

Martini e preku trëndafilin.

Davidi shikonte fotografinë.

“Kush është ky emër?” pyeti Martini.

Gruaja ndali gjilpërën.

Vetëm kaq.

Fija mbeti pezull në ajër.

“Ai është një jetë,” tha ajo.

“Dhe një jetë nuk mbyllet vetëm

se dikush nuk e shkroi.”

Pastaj uli sytë,

shtyu gjilpërën në pëlhurë

dhe koha u shpua pak.

Askush nuk foli.

Jashtë, Vjosa vazhdonte.

Brenda, fija kaloi përsëri nëpër pëlhurë.

Në Përmet, emrat nuk rrinin si të shkuar.

Rrinin te dera.

Me rrobat ende të lagura nga largësia.

Hyni, dukej sikur thoshte shtëpia.

Këtu nuk jeni mbaruar.

Të nesërmen, fëmijët mbollën trëndafila pranë gurëve.

Dheu ishte i butë sipër,

më i fortë poshtë.

Martini e shtypte me pëllëmbë.

Davidi rrinte më gjatë mbi rrënjë.

Nuk flisnin.

Rrënjët prekën gurin.

Guri preku rrënjët.

Askush nuk duartrokiti.

Nuk kishte fjalim.

Nuk kishte kurorë.

Vetëm dhe në duar,

një lule e vogël,

dhe emra poshtë.

Trëndafili u ngrit pak.

Jo mjaftueshëm për t’u parë nga larg.

Mjaftueshëm për të mos qenë më vetëm gur.

Më vonë, telefoni im u ndez në xhep.

Në ekran u shfaq fotografia e murit.

Guri dukej i bardhë.

Trëndafili dukej pranë.

Fytyrat e djemve dolën të qarta.

Por gishti i Davidit mbi gur

nuk peshonte aty.

As ndalimi i gjilpërës.

As fija pezull.

As dheu nën thonjtë e Martinit.

Ekrani e mbajti pamjen

dhe humbi barrën.

Davidi e pa fotografinë,

pastaj u kthye te muri.

Preku përsëri gurin.

Për një nënë që mban fotografi në xhep.

Për një burrë që kthehet te muri i shtëpisë

dhe nuk gjen as gozhdën

ku dikur varej palltoja.

Për detet që mbajnë poshtë tyre

emra pa gur.

Përmeti nuk u zvogëlua nga kjo botë.

Davidi më pa.

Martini kishte dhe në duar.

Gruaja pranë dritares kishte rifilluar qepjen.

Vjosa poshtë vazhdonte,

me plagë.

Pastaj erdhi era.

Kaloi mbi trëndafila,

u përkul te gurët,

hyri në dritaren e hapur,

preku fijen e bardhë.

Për një çast,

emrat u ngritën pak.

Jo për të ikur.

Për t’u vendosur më mirë brenda nesh.

Në mbrëmje, Përmeti u ul mbi ne

me gurët, me drutë e vjetër,

me erën e bukës,

me zërat që kthehen vonë nga rruga.

Dritat e qytetit dridheshin pak.

Sazet diku nisën ngadalë,

me një tingull që nuk kërkonte festë,

po rrugë për të hyrë në gjak.

Nuk ishte këngë për gëzim.

Ishte këngë për mbajtje.

Atë natë, Davidi fjeti shpejt.

Martini pyeti edhe një herë për emrat.

Pastaj edhe ai u qetësua.

Unë mbeta zgjuar.

Në agim, para se të iknim,

u kthyem edhe një herë te trëndafilat.

Dheu ishte ende i njomë.

Gurët rrinin pa lëvizur.

Vjosa vazhdonte rrugën e saj.

Gruaja, ndoshta, kishte fjetur më në fund,

me gjilpërën pranë,

si një rojë e vogël prej metali.

Davidi vuri dorën mbi gur.

Martini vuri dorën mbi dhe.

Asnjëri nuk foli.

Unë pashë gurin,

trëndafilin,

lumin,

dy duart e vogla.

Një emër.

Një nënë.

Dy fëmijë.

Një gur.

Dhe mjaft.

Kur ikëm, Përmeti nuk mbeti pas.

Hyri në hapin e Davidit,

në zërin e Martinit,

në duart e mia,

në fjalën që ende nuk ishte shkruar.

Mbrapa nesh, trëndafili i mbjellë

lëvizi pak nga era.

Jo si përshëndetje.

Guri mbeti aty.

Emrat brenda.

Trëndafili pranë.

Ne ikëm.

Arian Galdini