Poezi: Nën hijen që nuk bërtet!

Nga Arian Galdini

Nuk rashë…

As ngrita…

U bëra…

dhe.

Jo pushim…

por kujtim…

që s’kujtohet…

më.

Tokës iu luta të më merrte,

si fije bari që këputet

pa britmë,

si gur që qan

pa zë.

Zanën…

nuk e pashë.

Balta…

këndonte.

Pa gojë.

Pa zë.

Një dridhje…

para harresës.

Në këtë vend…

e drejta…

s’flet.

Bar…

s’mbin.

Këngë…

këndohet…

s’dëgjohet.

Zjarr i Çarshisë…

fiket në heshtje.

As fshat…

As qytet…

As vete.

Nëna që s’ka më fjalë,

por vetëm frymë.

Një qyp i thyer

që s’mund të mbajë më ujë.

Zëri…

nga poshtë…

qypi…

i thyer,

zjarr i Tomorrit që ndizet nën yje.

Balta…

e Nënës…

Drita…

mallkim.

Verbon.

Vetëm…

të verbrit…

shohin.

Drita është mallkim.

Të gjithë ndjekin dritën,

por kur arrijnë,

ajo i verbon.

Por vetëm të verbrit shohin.

Drita verbon,

por errësira lë një dritë që s’preket.

Drita, errësira, koha,

një këngë që s’këndohet,

por ruan tokën përjetë,

duke u shuar për njerëzimin.

Drita, errësira, koha, njerëzimi,

një këngë që s’këndohet,

por ruan tokën,

duke shkatërruar dhe shpëtuar.

Drita, errësira, koha, njerëzimi, hyjnorja,

një këngë që s’këndohet,

por ruan tokën,

duke shkatërruar, shpëtuar, harruar,

dhe rilindur në heshtje.

Kam qenë…

dritë.

Kam qenë…

hije.

Një këngë…

toka…

e mbajti.

Qielli…

s’dinte.

As thirra…

As shkrova…

Thjesht…

zë…

i paqenë…

në trup…

njeri…

pa emër…

por kujtesë.

Në natën…

time…

s’pati yje.

Gurë…

lotonin pa zë.

Fëmijë…

qeshi…

në dridhjen e dheut.

Një shqiponjë dykrerëshe

që fluturon nga Tomorri me një këngë,

zjarr që digjet nën yje,

që toka e ruan,

qielli e kthen në yll,

një yll që digjet pa u parë,

për një emër që s’thuhet,

për një zë që nuk mund të përsëritet,

për një ndjesi që koha s’e thotë,

por njerëzimi e ndjen,

dhe hyjnorja e mban,

rilindur në amshim.

Një zë që toka e do si mallkim,

por qielli e harron si një dritë që s’vlen,

dhe njerëzit e kërkojnë pa e ditur,

por e humbin duke e gjetur,

duke e dashur pa e kuptuar,

duke e jetuar pa e ditur,

duke e ëndërruar pa e zotëruar,

duke e humbur në çdo fitore,

duke e fituar në çdo humbje.

Arian Galdini