Poezi: 🇱🇧 Nga Berlini në Bejrut! 🕊️ Udhëtim drejt një bote ku drita nuk kërkon leje për të ngrohur hijen

Nga Arian Galdini

Zbrita në Bejrut pa bujë, pa flamur në dorë,

vetëm me një sy që do të kuptojë,

dhe një zemër që nuk vjen për të gjykuar.

Në tokën ku lajmet flasin për gjak,

por rrugët mbajnë aromë kafeje,

qyteti më priti me një dritë që s’bërtet,

por të ngroh si duart që presin një kthim që s’vjen.

Këtu, edhe dielli ndriçon me përmbajtje,

si të mos dojë të ndërhyjë në heshtjen që mbush dritaret.

Dritaret?

Janë rrugëdalje që s’i shfrytëzon askush,

jo nga frika, por nga vendosmëria për të qëndruar.

Në një qoshe, një grua shkund mbulesën e drekës

nga ballkoni i katit të katërt,

dhe më jep ndjesinë e një flamuri që nuk është më i askujt,

por i secilit që zgjohet për të mbajtur gjallë një zakon të thjeshtë.

Sepse këtu, normaliteti nuk është nostalgji.

Është përpjekje.

Në një rrugicë me mure të lyer rishtas

dhe tabela që duken më të lodhura se vjet,

një djalë i vogël më sheh dhe ma bën me dorë.

Më pas gjuan një top që rrotullohet ngadalë

dhe ndalet para një kamere sigurie.

Topi s’ka frikë.

Kamera nuk ka fëmijëri.

U ndjeva i mbrojtur nga kjo skenë.

Sepse ndonjëherë, një përshëndetje nga një i panjohur

është më shumë se çdo protokoll sigurie.

Më kujtoi që edhe paqja ka forma që nuk përkufizohen.

Ndonjëherë është një filxhan i mbushur me kujdes,

ndonjëherë një dritë që nuk fshihet kur bie nata.

Jo çdo heshtje është bosh.

Këtu, heshtja është gjuhë.

Ajo flet me çarçafë që thahen në ballkone

si faqe ditari që nuk mund të mbyllen.

Ajo flet me fjalë që nuk shqiptohen kurrë,

sepse janë më të shenjta kur mbeten brenda.

Nuk më thanë: “Mirë se erdhe.”

Por një copë bukë u pre për mua.

Një gotë u mbush, pa u kërkuar.

Një kolltuk u lirua, pa pasur nevojë për ftesë.

Dhe kuptova, këtu, mikpritja nuk është ritual.

Është mënyrë për të ruajtur njerëzinë në një botë që po e harron atë.

Në një shtëpi me një çarje të freskët në mur,

nuk vura re plasaritjen.

Sepse e zonja e shtëpisë po ngrohte qumësht për djalin.

Ajo pa vetëm lugën,

jo murin.

Dhe aty e mësova të vërtetën që më kishte ikur,

dhimbja që nuk të kthen në egërsi,

është formë e lartë e urtësisë.

Në një tavolinë të drunjtë, mbi një zarf bosh,

ishin shënuar disa numra telefoni.

Jo për përgjigje,

por për ti kujtuar vetes se gjithmonë ka një derë.

Edhe kur ajo është vetëm imagjinare.

Një plakë më tregoi një letër të vjetër.

Ishte përgjigje për një lutje që s’u dëgjua kurrë.

Ajo e mbante si një dëshmi,

jo për të kujtuar atë që humbi,

por për të mos harruar se ajo ishte aty,

në betejën për të mbetur njeri.

Po, edhe kur hesht, Bejruti flet.

Me tym që del nga një dritare si nga një gur frymë.

Me aromën e një jufke të freskët që zbret nëpër shkallë.

Me zërin e një fëmije që fërshëllen një melodi të panjohur,

por që mbush ajrin me sigurinë që nesër ka vend për këngë.

Drita këtu nuk ka nevojë të ulërijë.

Ajo përhapet me kujdes,

si gishti mbi ballin e një të sëmuri.

Si gjuha e nënës që i lexon një përrallë fëmijës

edhe kur nuk ka më libra, as zë.

Sepse drita është vendosmëria për të mos u ftohur.

Njerëzit këtu nuk duan mëshirë.

Nuk e kërkojnë.

Kërkojnë vetëm të mos harrohet se dashuria për jetën

është e barabartë me çdo heroizëm.

Është çdo gjë që nuk dorëzohet,

edhe kur ngjan e vogël.

Në një mur të shkatërruar, një fëmijë kishte vizatuar

një derë të hapur.

Pa prag.

Pa zinxhir.

Një derë që s’të ndal.

Dhe aty ndalova,

Bejruti nuk është qytet i viktimave,

është qytet i dëshmitarëve.

Jo për të treguar vuajtje,

por për të thënë se jeta është zgjedhje.

Nga Berlini që hesht në rregull

në Bejrutin që flet me thërrime,

kalova një urë që nuk ka asnjë anë tjetër,

por ka hapësirë për këmbë që ecin.

🇱🇧 Nga Bejruti, me dritën që nuk ndizet për të parë,

por për të mos harruar se ende jemi njerëz.

Arian Galdini

Bejrut më, 09 qershor 2025