Poezi për babain tim: Ai s’më udhëhoqi, por u bë rrugë!

Nga Arian Galdini

Ti nuk erdhe si flakë

që lyp syrin e botës.

As si bubullimë

që e do malin

vetëm për t’ia kthyer vetes jehonën.

Erdhe si guri i vënë në themel,

që s’e kërkon vështrimin,

por mban mbi vete

atë që s’duhet të bjerë.

Nuk më ndërtove kështjella me fjalë.

Më dhe një strehë prej heshtjeje,

ku stuhitë nuk mungonin,

por gjenin përballë vetes

një qëndresë

që s’dinte të përkulej.

Që atëherë e mora vesh

se shtëpitë e vërteta

nuk i mbajnë muret,

por njeriu që pranon

të bëhet mur

pa ia përmendur kush emrin.

Ti nuk ishe shenjë.

As dorë që tregon drejtimin.

Ti ishe vetë rruga,

ajo që nuk kuptohet në hartë,

por vetëm në ecje,

kur shputa e birit

nis të marrë mbi vete

peshën që ka parë te ati

dhe mëson

se hapi nuk është lëvizje,

por përgjegjësi.

Kur desha të thyeja botën,

ti nuk më ndalove me frikën

e atij që ruan qetësinë e vet.

Rrije aty.

Mjaftueshëm afër

që të mos humbisja,

mjaftueshëm larg

që hapi të bëhej imi.

Sot e di

se kjo është një nga format më të rralla të dashurisë,

ta mbash tjetrin brenda ligjit

pa ia vjedhur lirinë.

Kur desha të bëhesha më shumë se isha,

nuk ma vrave etjen.

Nuk ma zbukurove as rënien.

Më pe me atë shikim

që i ngjan tokës kur pret gjethen,

nuk e lartëson,

nuk e përbuz,

vetëm e merr

në rendin e vet.

Dhe gjethja, duke rënë,

mëson më shumë për pemën

sesa po të mbetej

përgjithmonë e gjelbër.

Ti s’kishe altar.

Kishe përditshmëri.

S’kishe thikë.

Kishe durim.

Jo në çastin e madh

që botës i pëlqen ta quajë flijim,

por në ditët e zakonshme

kur njeriu heq nga vetja

që biri të mos rritet i thyer.

Jo me britmë.

Jo me meritë.

Po me atë barrë të heshtur

që mban një shtëpi në këmbë

edhe kur askush s’e pyet

kush po e mban.

Ti nuk më mësove bindjen.

Më mësove kufijtë e lirisë

duke ma lënë lirinë në dorë.

Dhe ky është mësim më i rëndë

se çdo urdhër.

Sepse urdhri e mban njeriun

të pastër nga jashtë,

liria

ia zbulon baltën e brendshme

dhe e detyron të zgjedhë

çfarë do të bëhet.

Kur qaja,

nuk ma turpëroje lotin.

As nuk ma ngrije në qiell të rremë.

Më lije ta kaloja dhembjen

nëpër trup,

derisa të mos ishte më ujë,

por kujtesë.

Ti nuk më le të bëhesha si ti.

Kjo ishte madhështia jote më e vështirë.

Njeriu i vogël

do pasqyrë.

Burri i vërtetë

pranon njeri.

Ti nuk deshe një kopje

që të të zgjaste emrin.

Deshe një bir

që të mos e shiste shpirtin për lehtësi.

Dhe gjithçka që jam sot

mban kripën e dorës sate,

jo si shenjë që duket,

por si ajo shije e domosdoshme

që, po të mungojë,

e bën jetën

të dalë pa ligj.

Më mësove drejtësinë

jo si fjalë,

por si qëndrim.

Jo si kostum,

por si shtyllë kurrizore.

Më mësove se nderi

nuk bërtet për veten.

I mjafton të mos përkulet

kur turma e quan përkuljen urti,

kur koha e quan dorëzimin pjekuri,

kur frika vishet si mençuri

dhe hyn në shtëpi

si këshillë e arsyeshme.

Ti nuk kishe nevojë të të shihnin.

Mjaftonte të shihje ti.

Je dritë,

por jo për sy.

Dritë për bukën që piqet.

Për shtëpinë që ngrohet.

Për paqen

që nuk vjen nga fjalët e bukura,

por nga barra e mbajtur drejt.

Kështu të njoha vonë.

Jo kur ishe aty

dhe dita të përdorte

si përdor dora

bukën, derën, çatinë, ujin,

gjërat pa të cilat s’jetohet

pikërisht sepse rrinë pa zë.

Të njoha kur mungesa jote

s’u bë zbrazëti,

por peshë.

Kur e mora vesh

se jo çdo ikje lë pas hije,

ka ikje

që zbresin më poshtë se kujtimi

dhe bëhen ligj i brendshëm.

Nëse një ditë duan të dinë kush isha,

mjafton buka në tryezë,

jo si fat,

por si pasojë e një shpirti

që s’e la barrën

të bëhej britmë.

Ti je ajo formë

që s’i ndahet njeriut

kur njeriu zgjedh

të mos e shesë veten.

Kur më duhet

ta mbaj emrin tim

pa e zbritur në pazar,

të gjej

në atë që më mban

të mos bie.

Arian Galdini