Poezi: Rinisja!

Për Rinisjen Kombëtare

Nga Arian Galdini

Në kohë të thyer, në dritë të plagosur,

kur e drejta çohej përditë e përgjakur

dhe fjala e kthjellët mësonte të ecte pa tribunë,

u ndez pa zhurmë një farë e rrallë

dhe mori në vete

jo një emër për t’u valëvitur në erë,

por një kthim,

kthimin e Shqipërisë

te pjesa e saj

që ende nuk ishte prishur.

Kështu nisi.

Jo prej zyrave.

Jo prej oborreve të pushtetit.

Jo prej duarve

që ndërrojnë vulat, ngjyrat, ekranet

dhe e quajnë rend

atë që është vetëm pazar i zgjatur i së njëjtës kalbje.

Po prej pakësisë.

Prej mungesës.

Prej punës së rëndë.

Prej nënave që mbajtën peshë pa zë.

Prej burrave që mbetën të drejtë pa tribunë.

Prej të rinjve që e panë vendin e tyre

të shitur copa-copa

dhe prapë nuk e shitën veten.

Sepse edhe një farë e vetme mjafton

kur dheu e njeh,

kur koha e mban,

kur e drejta e zgjedh

për ta shtyrë lart.

Dhe ne e njohëm atë shtytje.

E ndjemë në gjoks

si diçka që nuk kishte ardhur

për të na ledhatuar,

por për të na ngritur.

Kjo ishte Rinisja.

Kjo është arsyeja pse na druhen.

Jo sepse jemi shumë.

Por sepse e mira,

kur pushon së kërkuari falje që ekziston,

mbledh peshë.

Dhe pesha e së mirës

është tmerri i së ligës.

Prandaj ngrihen kundër nesh

me të njëjtat fytyra të vjetra,

me të njëjtat gjuhë të lyera,

me të njëjtat duar

që ndërrojnë ngjyrat

dhe ruajnë të njëjtin helm.

Por rrënja nuk ka nevojë të bërtasë

që të çajë gurin.

Dhe Rinisja është ajo rrënjë.

LRE është trupi i saj në udhë.

Rrënjë që zbret më thellë se partitë,

më thellë se zyrat,

më thellë se muret ku pushteti

var fytyrën e vet

dhe kujton se ka varur historinë.

Rrënjë që shkon atje

ku iliri e njihte gurin si vëlla të betimit,

ku arbëri e mbante emrin si nder,

ku shqiptari e pranonte drejtësinë

si ligj të shpirtit.

Prej asaj thellësie

ngrihet kjo ecje.

Jo për fron.

Jo për zë.

Po për themel.

Po për njeriun

që më në fund e kujton

se jeta pa dinjitet

është një vdekje që ecën në këmbë.

Një vend nuk çohet

duke lyer plagën

e duke e quajtur shërim.

Ai çohet

kur fjala nuk blihet,

kur dora nuk vjedh,

kur nderi nuk lëshohet,

kur fëmija rritet me shtyllë,

kur qytetari

nuk e quan zgjuarsi

marrëveshjen me të keqen.

LRE nuk vjen

me bojë mbi plagë.

Ajo vjen

te shtylla.

Dhe ky kthim nuk është këngë e lehtë.

Është bisturi.

Është ujë i ftohtë mbi plagë.

Është dorë që heq kalbjen

pa e pyetur plagën

nëse i dhemb e drejta.

Ajo që lind nga e drejta

ecën ngadalë,

por arrin larg.

Rritet në dhe,

ngjitet në dritë,

dhe bëhet strehë për të tjerët.

Nuk ka nevojë të quhet e madhe.

Mjafton të jetë e vërtetë,

dhe vendi e njeh vetë

kur rrënja zë gurin

dhe njeriu

nuk e lëshon më shtyllën.

Arian Galdini