Poezi: Sa thellë hyri dora…

Nga Arian Galdini

Në një manastir,

një dorë gërreu

rrathët e një teoreme nga pergamena

dhe mbi plagën e faqes

shkroi një psalm.

Boja u tha,

lutja u këndua.

Poshtë shkrimit,

rrethi mbajti qendrën.

Shekuj më vonë,

dikush e ngriti pergamenën drejt dritës.

Dolën bashkë,

mendja që lexonte ujin

dhe zëri që i kërkonte qiellit mëshirë.

Në gurin e një qyteti,

fitimtari skalit emrin e vetë.

Shiu hyn në brazdat e vjetra.

Nën një shkronjë të tij

del maja e një tjetre,

edhe ajo, dikur,

kishte mbuluar një emër.

Më poshtë,

një nënë gjen pa lexuar

ku mungon i biri.

Vë gishtin në zgavër.

Uji qëndron aty

dhe ia lag dorën.

Në dokumente,

fytyra mëson të mos lëvizë,

firma të përsërisë veten.

Por një zë nga fundi i oborrit

na thërret pa titull,

dhe qafa kthehet

para se biografia të përgjigjet.

Mund t’ia presësh fillimin një fjalie.

Pjesa që mbetet

del e pastër nga goja,

por mushkëritë kanë marrë frymë

edhe për fjalën e hequr.

Fleta është holluar.

Drita kalon përmes saj.

Nën firmën e fundit,

një shkronjë është më e zezë se të tjerat.

Boja është mbledhur aty

në një pikë të vogël.

Pastaj vija vazhdon.

Arian Galdini