Poezi: Tryeza që nuk shitet!

Nga Arian Galdini

Sallat rrinin ndezur

me drita që s’ngrohnin njeri.

Ekranet kalonin mbi fytyra

si ujë i ftohtë mbi llamarinë.

Emrat bënin xhiron e natës,

zërat punën e tymit,

dhe qyteti, nga aq shumë zhurmë,

kishte nisur të mos përgjigjej më.

Atëherë ne zbritëm.

Jo te skena.

Te tryeza.

Te druri që njeh peshën e duarve

kur njeriu vendos

të mos e japë shpirtin për përdorim.

Pak.

Po pakica e vërtetë

ka më shumë natë në sy

se turma që fryhet me dritë.

Nuk na duhej duartrokitja.

Na duhej dora.

Ajo që vjen,

ulet,

dhe rri.

Ajo që nuk lyp zë për vete,

por mban zjarr

sa të marrë frymë tjetri.

Shpresa,

po mbeti në gojë,

kalbet.

Buka doli në tryezë.

Jo si stoli.

Si barrë

që s’u bë britmë.

Duart

nuk duartrokasin më.

Mbajnë.

Arian Galdini