.png)
đ Rubrika Ditore: Historiku i sĂ« DjathtĂ«s Shqiptare (1912â2025) đïž Dita 10
- Arian Galdini
- Jul 6, 2025
- 2 min read
Zef Pllumi (1924â2007)
Në historinë shqiptare, ka figura që ndriçojnë si flakadanë në errësirë, jo sepse flasin fort, por sepse mbijetojnë me dinjitet në kohë kur gjithçka tjetër shkatërrohet.
Një nga këto figura është pa dyshim At Zef Pllumi, françeskan, dëshmitar i një epoke të përgjakshme dhe njeri i fjalës që nuk u shit, nuk u tremb, nuk u përkul.
I lindur në Lezhë më 1924 dhe i shuguruar meshtari shumë i ri, ai përjetoi gjithë tmerrin e një Shqipërie që ndëshkonte virtytin dhe fuste në burg ata që nuk u bënë skllevër të gënjeshtrës.
Arrestohet, burgoset, persekutohet për më shumë se 25 vjet, dhe megjithatë ai nuk mposhtet, nuk thyen shpirtin, por e përgatit atë për një mision më të madh: me dëshmu të vërtetën.
Kur del nga burgu nĂ« vitet â90, nuk del pĂ«r hakmarrje, as pĂ«r famĂ«, por pĂ«r tâi dhĂ«nĂ« kombit njĂ« vepĂ«r qĂ« nuk kishte guxuar askush ta shkruante mĂ« parĂ«: Rrno vetĂ«m pĂ«r me tregue.
Ky libër nuk është thjesht kujtim, por testament i ndërgjegjes shqiptare, kronikë e errësirës dhe fisnikërisë, rrëfim i krimeve por edhe i qëndresës që nuk u rrëzua.
Zef Pllumi Ă«shtĂ« mishĂ«rimi i sĂ« djathtĂ«s etike shqiptare, ajo e ndĂ«rgjegjes, e besĂ«s, e dhimbjes qĂ« sâkĂ«rkon mĂ«shirĂ«, por drejtĂ«si.
Ai nuk përfaqëson një parti, por një frymë, frymën që nuk e pranon tiraninë, as kolektivizmin që shkel shpirtin, as nihilizmin që mohon Zotin dhe kombin.
Ai është figura që i jep kuptim të djathtës si moral, si qëndresë e heshtur, si dritë që digjet për të ndriçuar rrugën e tjetrit.
Në çdo faqe që ka shkruar, në çdo heshtje që ka mbajtur, ai ka folur me një forcë që asnjë propagandë nuk mund ta zhbëjë.
Ai nuk kërkoi të bëhej hero.
Vetëm donte të tregonte. Dhe në atë akt të tregimit, ai bëhet jo vetëm dëshmitar, por gjykim, dritë dhe busull për një Shqipëri që akoma sot vuan nga harresa dhe nga manipulimi.
Zef Pllumi nuk është një figurë e shkuar.
Ai është një kujtesë aktive që rri në pragun e ndërgjegjes sonë kombëtare, duke na kujtuar se:
Pa të vërtetën, nuk ka liri. Pa drejtësi, nuk ka paqe. Pa kujtesë, nuk ka komb.
đ Vijon nesĂ«r me figurĂ«n e radhĂ«sâŠ
Comments