🟦Rubrika Ditore: Nga Dhjetori 1990 tek Skuthokracia e sotme 🗓️ 10 Korrik 2025📍 Dita 16 / 121

📌 Titulli: “Shteti që humbi qytetarët: Fillesat e shpërthimit të vitit 1997”

📝 Analiza

Një shtet nuk rrëzohet vetëm kur i ngrihet populli.

Ai rrëzohet kur ai vetë largohet nga populli.

Në vitin 1996, pas zgjedhjeve të deformuara, pas fitores absolute të PD-së, pas asgjësimit të opozitës parlamentare, shteti shqiptar hyri në një fazë alienimi total.

Institucionet nuk përfaqësonin më.

Pushteti nuk dëgjonte më.

Demokracia nuk njihej më si kontratë mes qytetarit dhe shtetit, por si një mashtrim i kthyer në makinë sundimi.

📚 Në prag të vitit 1997, simptomat ishin të qarta:

• Shteti nuk kishte më legjitimitet moral. Zgjedhjet e 1996 kishin hequr çdo iluzion se pushteti buronte nga vullneti i lirë.

• Ekonomia ishte në krizë, por qeveria mburrej me rritje artificiale, duke u mbështetur te piramidat financiare.

• Piramidat lulëzonin në sy të të gjithëve, reklama në TV, zyrtarë të përfshirë, qytetarë që shisnin gjithçka për të investuar.

• Media kritike u shtyp, opozita u përjashtua, frika u institucionalizua.

Në vend që të mbante qytetarët, shteti filloi t’i frikësojë ata.

Në vend që të mbrohej nga rënia, u bë bashkëfajtor në përshpejtimin e saj.

📍 Shpërthimi i vitit 1997 nuk ishte thjesht një revoltë.

Ishte zbrazja përfundimtare e çdo besimi.

Nuk ishte vetëm varfëri.

Ishte çlirimi brutal i një shoqërie që nuk kishte më për çfarë të heshtte.

Një shtet që sillet si pushtues, nuk mund të presë të mbijetojë si përfaqësues.

🕯️ E djathta shqiptare, në vend që të ndërtonte një raport të shenjtë midis rendit dhe dinjitetit, zgjodhi pushtetin për hir të pushtetit.

Në vend të një konservatorizmi që respekton kontratën sociale, ajo ndërtoi një monolog brutal mbi shpresat e një populli të lodhur.

Kur shteti e shkel qytetarin në dinjitet,

qytetari nuk kërkon më reformë, kërkon rrënim.

📘 Nesër, më 11 korrik: Dita 17, “1997: Shteti që u shemb me duart e veta”

Do të analizojmë si kolapsi i shtetit shqiptar në vitin 1997 nuk ishte vepër e trazirave, por pasojë e një procesi të gjatë përjashtimi, përbuzjeje dhe arrogancë ndaj qytetarit, një shembje që u parapërgatit me vetëdije dhe me dorë të vetë pushtetit.