🟦Rubrika Ditore: Nga Dhjetori 1990 tek Skuthokracia e sotme 🗓️ 11 Korrik 2025📍 Dita 17 / 121

📌 Titulli: “1997: Shteti që u shemb me duart e veta”

📝 Analiza

Shtetet bien në dy mënyra, ose për shkak të forcës nga jashtë, ose për shkak të kalbëzimit nga brenda.

Shqipëria e vitit 1997 nuk u pushtua.

As nuk u rrëzua nga ndonjë fuqi e jashtme.

U shemb nga vetvetja.

Ishte vetë pushteti ai që ndërtoi shtetin mbi gënjeshtra, që e zëvendësoi besimin me frikë, që e shiti shpresën si skemë mashtrimi financiar.

Dhe kur mbështetja mbi të cilën qëndronte, gjoja stabiliteti ekonomik i piramidave, u shemb, bashkë me të u shua edhe çdo iluzion se ky shtet ishte i qytetarëve.

📚 Në janar 1997, filluan protestat në jug.

Në shkurt, rënia e firmave piramidale u kthye në revoltë të hapur.

Në mars, ushtria braktisi kazermat.

Policia humbi kontrollin.

Zyrat e shtetit u dogjën.

Armatimi u plaçkit.

Territori shqiptar, për disa javë, u nda në zona jashtë çdo autoriteti shtetëror.

Shteti nuk u mbrojt nga qytetarët sepse shteti nuk kishte më asgjë për të mbrojtur përveç vetes.

🛑 Në vend që të pranonte fajin, PD kërkoi armiq.

Në vend që të kërkonte falje, kërkoi mbrojtje.

Berisha nuk dha dorëheqje nga posti i Presidentit.

E mbrojti veten, ndërsa shteti digjej përreth.

📍 Kjo nuk ishte thjesht krizë politike.

Ishte shembje e një morali të tërë qeverisës.

Jo vetëm e një partie.

Jo vetëm e një qeverie.

Por e gjithë idesë se pushteti mund të qëndrojë mbi arrogancë, pa ndëshkim.

Në 1997, nuk u shemb thjesht një rend politik.

U shemb mashtrimi kolektiv që kishte zëvendësuar projektin politik të së djathtës shqiptare.

🕯️ Atë vit, e djathta nuk humbi pushtetin.

Humbi shpresën për të qenë më ndonjëherë moralisht e besueshme.

Sepse një projekt politik që rrëzon shtetin,

nuk mund të rikthehet si shpëtim.

Sepse ai që djeg shtëpinë nuk mund të jetë arkitekt i së ardhmes.

📘 Nesër, më 12 korrik: Dita 18, “Pas 1997-ës: Në vend të reflektimit, u zgjodh rikthimi”

Do të analizojmë si pas shembjes dramatike të shtetit në 1997, PD në vend që të kërkonte ndjesë dhe të niste një riformatim moral dhe programor, zgjodhi të ruajë të njëjtin udhëheqës, të njëjtin stil, dhe të njëjtën logjikë, duke e futur opozitën shqiptare në një krizë të gjatë ekzistenciale.