🟦Rubrika Ditore: Nga Dhjetori 1990 tek Skuthokracia e sotme 🗓️ 15 Korrik 2025📍 Dita 21 / 121

📌 Titulli: “Qeverisja 2005–2009: Efikasitet pa identitet”

📝 Analiza

Një shtet mund të funksionojë edhe pa ide, por vetëm përkohësisht.

Qeveria e Partisë Demokratike në mandatin 2005–2009 u perceptua si më e organizuar, më racionale, më teknike.

Administrata punonte. Vendimmarrja ishte më e koordinuar. Retorika më e disiplinuar.

Por pyetja qendrore qëndron:

A ishte kjo qeverisje përfaqësuese e një të djathte me identitet?

A kishte ajo një ide për shoqërinë, për drejtësinë, për shtetin, për Shqipërinë?

Përgjigjja është jo.

📚 Mandati i parë i qeverisë Berisha pas rikthimit shënoi disa përparime teknike:

• Liberalizim të lejeve të ndërtimit.

• Investime në infrastrukturë, veçanërisht në rrugë.

• Ndërhyrje për rritjen e të ardhurave buxhetore.

• Disiplinë më të lartë fiskale.

Por asnjë nga këto nuk u mbështet në një narrativë vlerash.

Nuk pati një ide themelore për shtetin që PD dëshironte të ndërtonte.

🛑 Politikat ishin instrumentale, jo parimore.

Qeveria vepronte si një administratë teknike që menaxhonte çështje, por jo si një qeveri me shpirt politik, filozofi, apo doktrinë.

• Nuk kishte dialog me shoqërinë.

• Nuk kishte afrimitet me elitën intelektuale.

• Nuk kishte thellim institucional përtej performancës sipërfaqësore.

• Nuk pati hapje të sistemit, por rikthim të garës së mbyllur brenda rrethit të ngushtë të besnikërisë politike.

📉 Shqipëria u menaxhua, por nuk u udhëhoq.

U administrua, por nuk u frymëzua.

Dhe e djathta?

Ajo vazhdoi të mos ekzistojë si mendim, si doktrinë, si vizion.

🕯️ Mandati 2005–2009 ishte si një ndërtesë e bukur nga jashtë, por pa themele të thella nga brenda.

Sepse kur mungon identiteti, edhe sukseset bëhen të përkohshme.

Dhe kur politika nuk ka rrënjë, rezultatet nuk kanë jetë.

📘 Nesër, më 16 korrik: Dita 22, “Rikthimi i autoritarizmit: Kur stili mori formën e ideologjisë”

Do të analizojmë se si gjatë mandatit të parë të qeverisë së rikthyer të PD-së, mungesa e ideve u zëvendësua me forcimin e stilit personal të Berishës, një mënyrë drejtimi që mori vendin e çdo debati, çdo doktrine, çdo alternative, dhe e ktheu qeverisjen në një teatër të zërit të vetëm.