🟦Rubrika Ditore: Nga Dhjetori 1990 tek Skuthokracia e sotme 🗓️ 5 Korrik 2025📍 Dita 11 / 121

📌 Titulli: “1992: Një fitore që s’erdhi nga e djathta, por nga urrejtja për të majtën”

📝 Analiza

Jo çdo fitore ndërton. Disa fitore janë vetëm shpërthim lodhjeje.

Fitorja e Partisë Demokratike në zgjedhjet e 22 marsit 1992 nuk lindi nga ndonjë platformë konservatore apo një filozofi e qartë e djathtë, por nga një revoltë e thellë popullore ndaj rrënimit që kishte lënë pas regjimi komunist.

Pas kaosit të vitit 1991, pas grevës së urisë, dhunës nëpër qytete dhe pasigurisë ekonomike, populli shqiptar nuk votoi për një vizion.

Ai votoi kundër një së kaluare që refuzonte të zhdukej.

📚 PD-ja e asaj kohe ishte ende një strukturë e papjekur, pa shtyllë ideologjike, pa program të qartë.

Ajo nuk kishte një doktrinë të shkruar, as një vizion konservator të ndërtuar mbi traditën shqiptare.

Çfarë kishte, ishte:

• Një lider absolut dhe karizmatik, Sali Berisha,

• Një rrjet i brishtë degesh lokale,

• Një valë shprese të ethshme dhe një boshllëk idesh të rrezikshëm.

Fitorja qe e madhe, 92 deputetë nga 140.

Por ajo ishte një votë hakmarrjeje, jo një votë bindjeje.

Njerëzit nuk besuan në një Shqipëri të djathtë, por donin të largonin hijet e së majtës që s’kishin vdekur dot me rrëzimin e komunizmit.

🛑 Në vend që kjo fitore të pasohej me reflektim dhe ndërtim të një projekti të ri,

pasoi një marshim drejt koncentrimit të pushtetit.

Sali Berisha u bë President.

Qeveria nisi të zëvendësonte sistemin e vjetër jo me një sistem të ri, por me një strukturë të përkohshme besnikësh.

• Ministritë u mbushën me militantë, jo profesionistë.

• Drejtësia u “reformua” për t’u nënshtruar, jo për t’u pavarësuar.

• Media tolerohej për sa kohë që lavdëronte.

• Opozita u quajt armike e shtetit.

Në vend që të përkufizohej e djathta, ajo u supozua si diçka që thjesht “nuk ishte e majtë”.

📍 Fitorja e vitit 1992 duhej të ishte fillimi i një ndërtimi qytetar e moral.

Por u shndërrua në pistën e ngritjes së një regjimi të personalizuar, të maskuar me sloganin e antikomunizmit.

E djathta nuk u ndërtua.

Ajo u pretendua.

Por të jesh kundër diçkaje nuk do të thotë të kesh ndërtuar diçka tjetër.

Dhe zemërimi nuk është themel.

Ai është zjarr që digjet, por nuk mbjell.

🕯️ Ajo që filloi me vota, përfundoi me dekret.

Republika që duhej të ngrihej mbi institucione të lira, u kthye në zgjatim të vullnetit të një njeriu të vetëm.

U humb një mundësi e rrallë, të mbillnim një të djathtë shqiptare të vërtetë, me rrënjë, mendim dhe dinjitet.

📘 Nesër, më 6 korrik: Dita 12, “Kthesa autoritare: Si u bashkua e djathta me shtetin”

Do të analizojmë si, në vitet 1992–1994, nën pretekstin e efikasitetit dhe luftës ndaj komunizmit, qeverisja e PD-së nisi të zhbëjë çdo pavarësi institucionale dhe të ndërtojë një model autoritar të pushtetit të përqendruar.

🪶 Ka fitore që duken si drita, por ndrisin vetëm rrugën drejt dështimit që vjen më vonë.