Shenjtorët që ecin në heshtje!

Nga Arian Galdini

Shenjtët nuk flasin për veten.

As nuk kërkojnë që t’u flasë bota.

Ata janë pranë.

Në rrugë që s’kanë emër.

Në gjeste që nuk mbeten në kamera.

Në një vështrim që as lodhet, edhe kur shpërfillet e si kthen askush përgjigje.

Janë ata që zgjedhin të jenë të drejtë, pa marrë leje nga asnjë epokë.

Ata nuk lëvizin për t’u dukur.

Ata thjeshr janë për të dëshmuar me vetë ekzistencën e tyre të çdo dite, me përvujtni e urti.

E mbajnë ndershmërinë si ajër të brendshëm, jo si flamur.

Nuk i bien borive të virtytit.

Janë vetë qetësia e thellë që mban botën të palëkundur.

Nuk shpikin dritë.

Janë vetë dritë kurrë verbonjëse.

Ndriçojnë jo për t’u parë, veç për të mos lejuar errësirën të bëhet rregull.

Janë njerëz me duar që punojnë e asfare mburren.

Me fjalë që peshojnë edhe kur askush i dëgjon.

Me sy jo në kërkim të lavdisë, a me çdo kusht të kuptimit.

Janë njerëz që kur japin, kurkujt e kurrë as tregojnë.

Kur falin, zhvendosin kujtesën.

Kur largohen, lënë qetësi.

Në një botë që mat gjithçka me zë, ata janë melodi që asnjëherë e prishin paqen.

Janë ritëm që ndriçon pa fjalë.

Janë frymëmarrje që s’kërkon as famë, as fuqi, as njohje, as pagesë.

Ata janë thjeshtësi që mbart thellësi.

Të zakonshëm në pamje, por me një brendi të pakopjueshme, të paklonueshne.

Kanë sytë e njerëzve të qetë, ama ecjen e njerëzve që bartin vetiu diçka të shenjtë.

Në vend të fluturave, mbajnë rrënjë.

Në vend të platformave, mbajnë fisnikëri.

Në vend të fjalimeve, mbajnë përmbajtje.

Shenjtorët e akteve të mira të ditës, janë krejt afër, e mos i mendoni larg.

Janë në radhë për bukë, në dhomë pritjeje, në një vepër ndihmuese ndaj tjetrit që ndodh pa u bërë lajm.

Janë aty ku të gjithë kalojnë shpejt dhe askush ndalet për të parë.

E megjithatë ndjesia që mbetet pas tyre është si një erë që nuk sheh, por që të kujton se je gjallë.

Ata srrahin gjoksin se do shpëtojnë botën me vepra të mëdha apo me zotime heroike.

E mbajnë botën gjallë me zgjedhje.

Zgjedhje të vogla. Të heshtura.

Të përditshme.

Shenjtorët e thjeshtësisë svijnë e me siguri as gafurren se do rrëzojnë perandori.

A kushdo e ndjen se falë tyre, njeriu shpëton pa u katandisur në plotësisht i kapitulluar a më keq akoma, bishë.

Janë kujtesa e një mënyre tjetër të të qenurit.

E një bote ku vlera s’varet nga çmimi.

E një fjale që jepet pa kërkuar për të marrë kurgjë në këmbim.

Në një shoqëri që është bërë estradë pa pushim, këta lloj shenjtorësh janë ata që heshtin dhe bëjnë.

Ecin pa ulërirë me parulla.

Marshojnë me kthjelltësi, përgjegjshmëri e ndërgjegjeje për veten e dashuri për tjetrin, pa retorikë, shpërblesë a përfitim.

Ecja e tyre është përmbajtje që as lëviz me modën.

Janë rrënjë.

Janë strukturë që nuk shembet.

Janë ndenjë e brendshme që s’kërkon fjalor për të kuptuar.

Ata s’bëjnë moral. Ata e jetojnë.

Në një kohë ku dinjiteti shihet si mall i vjetër, këta shenjtorë janë ata që kujdesen me mish e shpirt të mos e lënë të vdesë.

E mbajnë si frymë. Si busull. Si prekje të pashpjegueshme.

Kur gjithçka shembet, kur fjalët humbasin kuptimin, ata s’mëtojnë të bërtasin.

Ata mbeten.

As janë si trumbetat e mitologjive, as si pikturat e shenjtorëve të rremë.

Janë të palëvizhëm si gurët e themelit, mbi të cilët mund të ndërtosh një shtëpi.

Janë dritë jo në kërkim të syve.

Kërkojnë zemër.

E për këtë arsye, janë ata që mbajnë peshën e nderit për të gjithë.

Edhe kur askush s’e kërkon më.

Edhe kur nderi është bërë peshë që të tjerët e hedhin poshtë.

Shenjtorët e thjeshtësisë së përditshme janë të pandryshueshëm.

Jo sepse s’kanë mundësi të ndryshojnë.

Por sepse janë të vërtetë.

Ata janë vepra që ndodh.

Jo plan. Jo projekt. Jo propagandë.

Janë si agimi, në përultësi, gjithësesi të pandalshëm.

Si një portë që ndonëse nuk sheh, e kalon dhe ndihesh më i qetë.

Kur të tjerët heshtin për frikë, ata heshtin për dinjitet.

Kur të tjerët shfaqin për të rënë në sytë e botës, ata ndriçojnë për të mos u shfaqur.

Kur të tjerët japin për të fituar, ata japin për të qenë.

Shenjtorët e till s’lënë e as kanë nevojë për monumente.

Lënë gjurmë të padukshme në kujtesën e shpirtit.

Si një zë që nuk harrohet.

Si një përqafim që të ndjek për vite.

Dhe kur nuk janë më, prania e tyre vazhdon.

Sepse ata s’kanë qenë thjesht njerëz që ecën me trup, por qenie që ecën me kuptim.

Në një botë që gënjen veten për çdo ndjenjë,

shenjtorët e kësollojshëm janë ndjenja që si duhet të shpjegohet, e që gjithëherë mbetet.

Ata as pyesin nëse bota i meriton.

Ata zgjedhin të jenë.

Për këtë, janë të rrallë.

Janë të mëdhenj.

Janë ata që na kujtojnë, se edhe në një botë të çoroditur, njeriu mund të jetojë me fisnikëri.

Arian Galdini