Trashëgimtarët e revoltës: Sheshi nuk vidhet kur mbushet, vidhet kur boshatiset!

Nga Arian Galdini

Çdo revoltë lë pas një trashëgimi.

Pyetja është nëse ajo i mbetet qytetarit që pagoi çmimin, apo kalon te ata që dinë ta regjistrojnë më shpejt në emrin e vet.

Në ditën e parë, revolta duket e të gjithëve. Njerëzit dalin, frika tërhiqet, zëri rritet, plagët marrin emër, dhe një shoqëri që dukej e lodhur fillon të sillet sikur e ka gjetur përsëri veten.

Kjo mund të jetë e vërtetë.

Një shoqëri mund të zgjohet.

Një qytetar mund të rifitojë dinjitet.

Një vend mund të zbulojë se nuk është aq i nënshtruar sa e kanë shpallur ata që përfituan nga nënshtrimi i tij.

Por pyetja më e rëndë nuk vjen në ditën kur sheshi është plot.

Vjen më vonë.

Sheshi nuk vidhet kur mbushet.

Vidhet kur boshatiset.

Kur njerëzit kthehen në shtëpi.

Kur kamerat largohen.

Kur brohoritja humb trup.

Kur plagës i kërkojnë adresë.

Kur dikush duhet të shkruajë emrin mbi atë që ndodhi.

Aty nis puna e trashëgimtarëve.

Revolta prodhon zjarr.

Pas saj vijnë ata që sjellin regjistrin.

Dikush e kthen plagën në platformë.

Dikush e kthen zemërimin në mandat. Dikush e kthen praninë në përfaqësim. Dikush e kthen sakrificën e të tjerëve në adresë të vet politike.

Dikush del para popullit dhe kërkon të bëhet kujdestar i asaj që populli prodhoi pa të.

Kjo është arsyeja pse çdo revoltë duhet pyetur dy herë.

Ditën e parë, pse lindi?

Ditën e dytë, kush po e trashëgon?

Sepse historia është plot me popuj që dolën për liri dhe u zgjuan nën administratorë të rinj të robërisë së re.

Populli ngriti barrikadën, dikush tjetër mori zyrën.

Populli mbushi rrugën, dikush tjetër mori vulën.

Populli humbi frikën, dikush tjetër fitoi kapitalin e humbjes së saj.

Kjo është tragjedia e shumë revoltave, ato lindin si refuzim i pronarit të vjetër dhe përfundojnë si pasuri e pronarit të ri.

Një revoltë nuk vidhet vetëm kur ndalohet.

Vidhet edhe kur përkthehet pa llogari ndaj atyre që e lindën.

Vidhet kur dikush i jep emër përpara se ajo të ketë dhënë llogari për veten.

Vidhet kur nga thirrje e qytetarit bëhet shkallë për një klasë të re që kërkon të hyjë në pushtet mbi sakrificën e sheshit.

Prandaj nuk mjafton të thuhet se shoqëria u zgjua.

Zgjimi nuk është i lirë derisa nuk dihet kush po e trashëgon.

Nuk mjafton që qytetari të dalë nga frika, nëse në fund hyn në administrimin e dikujt tjetër.

Nuk mjafton që revolta të ketë moral, nëse morali i saj regjistrohet nesër si pronë politike nga ata që pritën çastin e duhur.

Këtu ndahet qytetari nga trashëgimtari i vetëshpallur.

Qytetari del sepse i është prekur vendi, fjala, prona, nderi, siguria, e drejta për të ditur.

Trashëgimtari vjen më pas dhe pyet ku vendoset emri i tij në histori.

Qytetari kërkon kthimin e së drejtës.

Trashëgimtari kërkon të drejtën për ta përfaqësuar kthimin.

Qytetari e paguan rrezikun me trupin e vet publik.

Trashëgimtari shfaqet kur rreziku është kthyer në mundësi.

Kjo nuk e bën revoltën të rreme.

E bën të pambrojtur.

Dhe pikërisht për këtë duhet mbrojtur jo vetëm nga pushteti që e lufton, por edhe nga ata që e duan pasi ajo bëhet e dobishme.

Rreziku më i madh i një revolte nuk është vetëm armiku që e shtyp.

Është trashëgimtari që e përqafon derisa ia merr emrin.

Një shoqëri e pjekur nuk pyet vetëm kush e shtypi revoltën.

Pyet edhe kush po e trashëgon.

Sepse revolta është e lirë jo kur rrëzon frikën për një ditë, por kur nuk lë pas trashëgimtarë të padeklaruar.

Ajo nuk mbaron kur njerëzit largohen nga sheshi.

Atëherë fillon prova e saj më e rëndë, kush i qëndron pranë pa ia vënë emrin e vet.

Një popull që nuk ruan trashëgiminë e revoltës së vet, nesër zgjohet duke i shërbyer atij që ia mori në emër të lirisë.

Arian Galdini