Prej dt 29 maj, çdo ditë kam shkruar e kam folur në rrjetet e mia sociale nëpërmjet komunikimeve live dhe i kam thënë e stërthënë të gjitha. Por ende më shkruajnë e më pyesin: Pse nuk shkon në Protesta? A je me Protestat? A je me Popullin? Pse nuk e mbështet Popullin? A je me Rininë? Pse nuk e mbështet Rininë? E sido që tu përgjigjem unë, kur nuk marrin përgjigje pohuese më kthehen: I shitur, i fëlliqët, je kundër popullit, je kundër rinisë, etj etj etj… Lista e sharjeve shko

Sa më i ndërlikuar të jetë zinxhiri i pronësisë, aq më e madhe duhet të jetë drita. Nën këtë pushtet ka ndodhur e kundërta: sa më i ndërlikuar bëhet zinxhiri, aq më shumë na kërkohet besim. Kjo nuk është qeverisje. Është dorëzim i Republikës.

Kapitali i huaj nuk është armik. Errësira është armik. Një vend i hapur nuk ka pse të ketë frikë nga investimi. Por një Republikë e denjë nuk mund ta trajtojë tokën, bregun dhe qytetarin si dekor të një marrëveshjeje që publiku nuk e lexon dot.

Nuk është detyrë e qytetarit të besojë zinxhirin. Është detyrë e shtetit ta bëjë zinxhirin të lexueshëm. Kur qytetari nuk sheh dot kush fiton, kush vendos dhe kush përgjigjet, atëherë zhvillimi nuk është më vizion. Është mjegull.

Zhvillimi nuk fillon nga maketi. Fillon nga dokumenti. Pa pronësi të qartë, çdo premtim publik mbetet i pambrojtur. Pa histori toke të pastër, çdo resort mbetet nën dyshim. Pa llogari, çdo gardh bëhet akuzë.

Një shtet serioz nuk i kërkon qytetarit besim para dokumentit. I jep regjistër. I jep pronësi. I jep hartë. I jep përgjegjësi. Aty ku pushteti kërkon besim para llogarisë, Republika është zënë peng.

Nga Arian Galdini Një shtet serioz nuk i kërkon qytetarit besim para dokumentit. I jep regjistër. I jep pronësi. I jep kontratë. I jep hartë. I jep leje të publikuar. I jep pronar përfitues. I jep histori toke. I jep përgjegjësi politike. Këtu fillon arsyeja pse Edi Rama duhet të ikë. Jo sepse Shqipëria nuk duhet të zhvillohet. Jo sepse kapitali i huaj është faj. Jo sepse një investitor nga Katari, Amerika, Holanda, Luksemburgu apo Delaware është, vetëm për këtë arsye, i dysh

Nga Arian Galdini Asnjë aktor i huaj nuk e shpiku gardhin. Asnjë aktor i huaj nuk e shpiku mungesën e transparencës. Asnjë aktor i huaj nuk e shpiku arrogancën e pushtetit përpara qytetarit. Të huajt mund të hyjnë në një krizë. Mund ta përdorin, ta zmadhojnë, ta shtrembërojnë, ta fusin në hartën e interesave të tyre. Por nuk e shpikën ata plagën. Plaga u hap këtu. Në tokën që qytetari nuk e pa më të mbrojtur. Në dokumentin që u errësua. Në lejen që nuk pyeti. Në gardhin që do

Nga Arian Galdini Flamingoja nuk ishte problemi. Ishte dera. Pas saj doli toka. Pas tokës doli dokumenti. Pas dokumentit doli paraja. Pas parasë doli kulla. Pastaj politika u përpoq ta quante këtë zhvillim. Ky është çasti kur protesta pushon së qenuri vetëm një debat për lagunën, për shpendët, për turizmin, për investitorët apo për një projekt të vetëm. Kur në të njëjtën hartë publike dalin Aruba, kokaina, tokat, kullat, resortet, falsifikimet e dyshuara, sekuestrimet dhe emr