Nga Arian Galdini Shqipërinë e kemi mësuar ta numërojmë shpesh me njerëzit që largohen. Numërojmë avionët, kërkesat për azil, studentët që nuk kthehen, familjet që mbeten me një dhomë bosh, fshatrat ku dera hapet vetëm në verë. Por ekziston një humbje tjetër, më pak e dukshme dhe ndoshta më e rrezikshme, njeriu mund të mos largohet askund dhe, megjithatë, të ketë pushuar së investuari të ardhmen e vetë këtu. Mund të jetojë në Tiranë dhe kursimet t’i mbajë për ikjen e fëmijës.

Në fund të ditës nuk mbeten fjalët që the, as mendimet që i mbajte brenda. Mbeten vetëm gjurmët e asaj që bëre. Mbrëmja është pasqyra ku shikon qartë se çfarë vlere pati dita jote, a ishte thjesht kalim kohe, apo hap drejt së ardhmes? Shumë njerëz e masin ditën me lodhje. Por lodhja nuk është dëshmi. Dëshmi është ajo që mbetet, një fjalë e drejtë, një hap i guximshëm, një veprim që nuk mund të fshihet. Çdo mbrëmje është ftesë për të parë vetveten pa maska. Nëse sheh boshllëk,

Nga Arian Galdini Nesër, në orën 18:00, do të jem aty ku kam thënë se do të jem. Nuk e di sa njerëz do të vijnë. Nuk do të bëj sikur e di. Nuk kam autobusë për të mbushur një shesh, nuk kam zyra që telefonojnë lista njerëzish, nuk kam ekrane që prej javësh ua përsërisin shqiptarëve fytyrën dhe fjalën time. Kam bërë atë që kam mundur me mjetet që kam, kryesisht këtu, në këtë hapësirë ku shumë prej jush më kanë njohur vetëm gjatë këtyre javëve. Pikërisht për këtë arsye, nesër n

Nuk do bëjmë namin, jo. Mos kini merak. Do hedhim hapin. Ne do të hedhim hapin tonë, aq sa jemi, aq sa do të vijnë. Në ardhshin 5 veta, me 5 veta do ta rinisim… Në ardhshin 50 veta, me 50 do tia rinisim… Në ardhshin 100 veta, me 100 do tia rinisim… Ne nuk kemi as “flotilje Sorosi”, as struktura e logjistikë partie, as media e mediatizim, as furgona e autobuza, as kamerat e televizioneve live, as 9870 të punësuarit e “vullnetarizuar” në Sektorin e OJF e OJQ që financojnë “Bami

Nga Arian Galdini Dy ditë përpara 21 gushtit, dua të flas për diçka që politika e trajton rrallë me seriozitet, çfarë bëjmë me të djeshmen kur vendosim t’ia rinisim? Sepse Rinisja nuk është amnezi. Nuk është shpallja naive se gjithçka përpara nesh ka qenë e pavlerë dhe se historia pret pikërisht mbërritjen tonë për të filluar. Një popull që harron nuk rifillon. Përsërit. Shqiptarët e njohin mirë çmimin e kësaj ngatërrese. Kemi jetuar nën perandori, kemi kaluar copëtimin e tro

Nga Arian Galdini Është e lehtë të duash lirinë kur ajo mbron mendimin tënd. Më e vështirë është ta mbrosh kur prej saj flet njeriu që nuk të voton, nuk të ndjek, nuk të beson dhe ndoshta nuk do të të besojë kurrë. Pikërisht aty dua ta vendos sot pyetjen e 21 gushtit. Jo te madhësia e një takimi. Jo te fotografia që mund të dalë prej tij. Te njeriu që, edhe po të ndryshojë qeveria, duhet të zgjohet të nesërmen po aq shqiptar, po aq qytetar dhe po aq i mbrojtur nga ligji sa nj

Pse nuk bëheni bashkë? Pse nuk i bashkoheni Popullit? Pse nuk i bashkoheni Rinisë? Pse përçani Protestën? Nga të vemi? Nuk dimë nga të vemi, pse na bëni konfuzë? Ok, më lejoni tju bëj nja dy sqarime të vogla, ju lutem nëse keni mirësinë dhe dëshirën të kuptoni. Së pari, në vitin 1990, luftuam për Pluralizëm Politik, e jo për të ndarë 1 Mendim, 1 Parti, 1 Sundim, me 2, 3 apo 4 të tjera. Pluralizmi Politik është i shenjtë si liria. Të gjithë ne kemi të drejtën e ekzistencës, të

Nga Arian Galdini Dy ditë na ndajnë nga 21 gushti. Dhe sa më afër vjen kjo datë, aq më pak më intereson ta ngarkoj me madhështi që ende nuk e ka fituar. Më intereson diçka më serioze, të them saktë çfarë po kërkoj prej saj. Shqipëria ka ndërruar qeveri. Ka ndërruar ministra. Ka ndërruar shumica, aleanca, kryetarë, emra, slogane dhe premtime. Por shumë herë nuk ka ndryshuar marrëdhënia e njeriut me pushtetin. Nëpunësi ka vazhduar të shohë nga politika për sigurinë e punës. Sip

Shumë njerëz thonë: “Do të filloj nesër. Do të veproj kur të vijë koha e duhur.” Por dita nuk të pyet nëse je gati. Ajo vjen, qëndron për pak, dhe ikën, duke të lënë vetëm kujtimin e asaj që nuk bëre. Mëngjesi është si një dritare që hapet për një çast. Nëse nuk e shfrytëzon, ajo mbyllet dhe nuk hapet më kurrë në të njëjtën mënyrë. Prandaj çdo ditë është e vetme, e papërsëritshme, dhe meriton të jetohet me vendim, jo me pritje. Mos prit të ndihesh i fortë për të nisur. Nisja