Në një botë ku të gjithë të japin këshilla për rrugën, pyet veten: “A ka kjo rrugë dritë në fund apo vetëm dritë në fillim?” E vërteta nuk e ka gjithmonë rrugën të ndriçuar, por ka gjithmonë drejtim. Ai që ecën drejt, edhe në mjegull, e ndjen kur është në udhën e duhur. Dëgjo zërin e brendshëm që nuk kërkon zhurmë, por vërtetësi. Ajo është busulla që nuk gabon.

Nga Arian Galdini Mbrëmë, në “Opinion”, opozita shqiptare mbajti kuvendimin e saj më të sinqertë, u mblodh për t’u bashkuar dhe përfundoi duke provuar se sa shumë e urren vetveten. Gazment Bardhi, Agron Shehaj dhe Adriatik Lapaj u ftuan të flisnin për frontin e përbashkët. Dera e bashkimit u shpall e hapur. Pastaj, mes Bardhit dhe Lapajt, në vend të argumenteve hynë arsenali i sharjeve me zë të çjerrë e të gafurrur, “maskara”, “hajdut”, karriget dhe tezet. Një ceremoni fejese

Shumë njerëz përpiqen të ndryshojnë jetën me goditje. Por jeta nuk hapet me grushta. Hapet me qëndrueshmëri. Ashtu si uji që s’ka muskuj, por ka vazhdimësi. Ti nuk ke nevojë të përplasësh veten. Ke nevojë të jesh si uji, i qetë, por i pandalshëm. Sepse edhe guri më i ashpër përkulet përpara durimit që nuk lodhet.

Nga Arian Galdini Partia Socialiste ka privatizuar edhe pasurinë më të padukshme të Republikës, të drejtën për t’u indinjuar. Erion Veliaj transferohet nga paraburgimi i Durrësit në Fier. Urdhri cilësohet sekret shtetëror. Dy drejtues komisionesh parlamentare, socialistë, kërkojnë dokumentet nga ministri socialist. Ministri urdhëron inspektim. Pushteti ka arritur një përsosmëri groteske, i kërkon llogari vetes, pret përgjigje nga vetja dhe dokumentet i ruan si sekret ndaj pub

Miq, Kjo Faqe është Faqja ime, Faqja e Arian Galdinit si person, por është edhe Shtëpia Virtuale e Lindjes së Këndit të Shpresës dhe të LRE… Para 6 vitesh, në mars 2020, kur kjo Faqe u bë vendlindja virtuale e Këndit të Shpresës dhe të LRE, kishte vetëm 2000 ndjekës… Sot pas 6 vitesh, kjo Faqe ka mbi 100 mijë ndjekës dhe mbi 9000 Top Fan… Pra, rritja e kësaj Faqeje ka ardhur e ka ndodhur bashkë me Këndin e Shpresës dhe sidomos bashkë me LRE. Prej sot, sfida ime për të gjithë

Nga Arian Galdini Europa po përjeton revoltën e një brezi të cilit i është premtuar e ardhmja, por i është dorëzuar pasiguria. Shqipëria po përjeton edhe diçka më të thellë, revoltën kundër një pushteti që e ka ngatërruar mandatin për të qeverisur me të drejtën për të sunduar. Edi Rama duhet të largohet. Trembëdhjetë vjet qeverisje janë mëse të mjaftueshëm për të gjykuar një model që ka ushqyer përqendrimin e pushtetit, klientelizmin, arrogancën dhe varësinë e qytetarit. Nga

Nuk je këtu për t’i shpëtuar dhimbjes. Je këtu për ta kaluar atë me dinjitet. Në botën e lehtësive, dhimbja duket si armike. Por në thelb, ajo është mësuesja më e vërtetë që ke takuar ndonjëherë. Sepse kur duron pa u bërë i egër, kur qan pa u turpëruar, kur ecën me plagë por pa vrer, atëherë ke bërë më shumë se sa të mbijetosh. Ke dëshmuar se jeta nuk është e fortë nga ajo që merr, por nga mënyra si mban atë që i është dhënë.

Nuk ka fuqi më të madhe se njeriu që ka vendosur të jetë i ndershëm, edhe kur askush s’po sheh. Sot bota të mëson si të shfaqesh. Shumë pak të mëson si të jesh. Por karakteri nuk ndërtohet në pasqyrë, ndërtohet në vetmi, në shtytjen për të zgjedhur të drejtën kur e padrejta të fton me fitim. Nuk e bën dot njeriu këtë çdo ditë, por kush e bën edhe vetëm një herë, e ka nisur udhën për të jetuar me kuptim.

Forca e një njeriu nuk qëndron në fjalët që thotë, por në heshtjen që e mban të kthjellët. Ne nuk jemi këtu për të bindur botën. Jemi këtu për të mos humbur vetveten, edhe kur bota bërtet kundër nesh. Sepse vetëm kur ndërtimi yt është i heshtur, bëhet i pathyeshëm. Dhe vetëm kur karakteri yt nuk ka nevojë të dëshmohet, bëhet dëshmia më e fortë. Në çdo hap të çdo dite e jave të re, le të mos jemi njerëzit që bëjnë zhurmë, por ata që mbajnë dritë. Rrugës së dritës i mjafton një