Nga Arian Galdini Një shoqëri nuk bëhet e re vetëm sepse mbush një shesh. Mund të jetë zgjuar. Mund të ketë gjetur një zë që i mungonte. Mund të ketë ndjerë, pas shumë vitesh lodhjeje, se nuk është më e dënuar të jetojë me kokën ulur, me zemrën jashtë vendit dhe me trupin brenda një shteti që nuk e dëgjon. Kjo nuk duhet përqeshur. Qytetari që del në rrugë për një plagë reale meriton respekt. Shoqëria që e ndjen poshtërimin dhe nuk pranon më ta gëlltisë në heshtje ka prekur di

Nga Arian Galdini Një protestë nuk humbet vetëm kur e shpërndan policia. Ndonjëherë humbet më vonë, në një dhomë të qetë, kur zhurma ka rënë, pankartat janë palosur, fytyrat janë kthyer në shtëpi dhe ata që e panë qytetarin në rrugë ulen të shkruajnë rregullat e së nesërmes pa të. Aty vendoset shpesh fati i vërtetë i një sheshi. Jo në orën e thirrjes, por në orën e përkthimit. Jo kur qytetari shfaqet, por kur pushteti vendos çfarë do të bëjë me atë shfaqje. Kjo është frika im

Nga Arian Galdini Një qytetar që del në shesh për një padrejtësi reale meriton respekt. Pikërisht për këtë arsye protesta meriton dyshim. Jo dyshim për ta fyer qytetarin. Dyshim për ta mbrojtur nga ata që mund t’i afrohen zemërimit të tij vetëm pasi ai zemërim është bërë i dobishëm. Zvërneci nuk është shpikje. Prona, mjedisi, forca private, lejet, investitorët strategjikë, mungesa e transparencës dhe sjellja e shtetit janë çështje reale. Një vend që preket përpara se të sqaro

Por çdo gjëje që merr vlerë, i dalin shumë pronarë. I dolën Zvërnecit. I dolën protestës. I dolën sheshit. I dolën madje edhe “Lëvizjes së Re”. Vetëm Shqipërisë nuk i dalin shumë. Ajo, që nga 1944-a, vuan nga një pronar i vetëm që ndërron emrin, por jo mendësi e dorë…

Nga Arian Galdini Një pushtet i gjatë nuk mbahet vetëm nga ata që i binden. Ndonjëherë mbahet edhe nga ata që e kundërshtojnë keq. Kjo është pjesa më e vështirë për t’u thënë në një kohë kur sheshi po rritet, kur emocioni është i lartë, kur pamja duket më e fortë se arsyetimi dhe kur çdo dyshim rrezikon të quhet sulm apo tradhti ndaj kauzës. Kur një plagë lokale hyn në qarkullim ndërkombëtar, ajo nuk mbetet më vetëm plagë. Bëhet skenë. Dhe skena i jep njeriut ndjesinë se nuk

Nga Arian Galdini Një shoqëri e frikësuar nuk bëhet papritur e patrembur pa ndryshuar çmimi i guximit. Kjo nuk e bën plagën të rreme. E bën pyetjen më serioze. Zvërneci ka pyetje reale. Toka, prona, mjedisi, dokumentet, dhuna private dhe përgjegjësia e shtetit nuk mbyllen me fjalime. Qytetari që del për të kërkuar të drejtën e vet nuk meriton përbuzje. Banori që sheh tokën e vetë të rrethuar para se të marrë përgjigje nuk është dekor i askujt. Por pikërisht sepse plaga është

Nga Arian Galdini Një shoqëri mund të dalë në shesh dhe prapë të mos e ketë ende në dorë fatin e vet. Aty nis ndarja më e vështirë. Jo nëse njerëzit u zgjuan. Jo nëse zemërimi është i vërtetë. Jo nëse plaga ekziston. Pyetja është më e ftohtë, kush po përpiqet ta zotërojë / pronësojë zgjimin? Zvërneci mund të ketë nisur si plagë mbi tokën, pronën, mjedisin, dokumentin dhe dinjitetin e banorit. Këto pyetje janë reale dhe shteti nuk mund t’i mbyllë me fjalime. Çdo projekt që pre

Flamingoja duhet mbrojtur. Laguna duhet mbrojtur. Natyra duhet mbrojtur. Çdo hapësirë që shteti e ka shpallur të paprekshme duhet mbrojtur edhe më fort pikërisht kur vjen oferta më e madhe për ta prekur. Problemi nis kur flamingoja kthehet në dekor të një guximi të lejuar, ndërsa dallëndyshja e përditshme është dëbuar prej kohësh nga ballkoni me shkop lecke, vetëm pse la një shenjë jete mbi pragun tonë. A bëhet revolucion prej vërteti kur bie çmimi i guximit? Kjo është pyetja

Nga Arian Galdini Çdo revoltë lë pas një trashëgimi. Pyetja është nëse ajo i mbetet qytetarit që pagoi çmimin, apo kalon te ata që dinë ta regjistrojnë më shpejt në emrin e vet. Në ditën e parë, revolta duket e të gjithëve. Njerëzit dalin, frika tërhiqet, zëri rritet, plagët marrin emër, dhe një shoqëri që dukej e lodhur fillon të sillet sikur e ka gjetur përsëri veten. Kjo mund të jetë e vërtetë. Një shoqëri mund të zgjohet. Një qytetar mund të rifitojë dinjitet. Një vend mu