Nga Arian Galdini Ai nuk erdhi për ta ndryshuar botën. Kjo do të kishte qenë shumë pak. Edhe mendja e tij kishte nxituar shpesh atje ku duhej të dëgjonte. Kishte parë njerëz që e quanin ndryshim çdo gjë që arrinin ta përdornin ndryshe. Kishte parë gurë të shitur si kujtim, ujë të matur me çmim, xhama të ndezur ku fytyrat kalonin pa i kthyer askujt shikim. Prandaj nuk erdhi me zë profeti. Nuk solli emër për veten. Nuk solli shkop. Nuk solli urdhër. Vetëm ndaloi përpara një gur

By Arian Galdini In a democracy, the new does not register at the counter of the old. It is born, tested, heard, challenged, defeated or raised before the citizen. That is why the Electoral Code is not mere seat mechanics. It is one of the deepest acts of a Republic, the place where the state shows whether it sees the citizen as a source of political life, or as a person who must choose only among those whom the apparatus has allowed to survive. The numbers come later. First

Nga Arian Galdini Në demokraci, e reja nuk regjistrohet te sporteli i së vjetrës. Lind, provohet, dëgjohet, kundërshtohet, rrëzohet ose ngrihet përpara qytetarit. Kjo është arsyeja pse Kodi Zgjedhor nuk është mekanikë mandatesh. Është një nga aktet më të thella të një Republike, aty shteti tregon nëse e sheh qytetarin si burim jete politike, apo si njeri që duhet të zgjedhë vetëm midis atyre që aparatet ia kanë lënë gjallë. Shifrat vijnë më vonë. Më parë vjen pyetja, a ka një

Të gjitha këto foto flasin për një debat që mund të përmblidhet vetëm në dy fjalë: Hapeni Kodin

By Arian Galdini Every power loves civilization when civilization serves it as decoration. It loves its elevated language, ceremonies, flags, photographs, halls, international allies, thick documents, dates that can be hung on a wall as memories of victory. Decoration does not judge power. It gives it light. It tidies its appearance. It covers its wrinkles. It makes its face look calmer before the public. Power loves decoration because decoration does not ask for truth. A mir

Nga Arian Galdini Çdo pushtet e do qytetërimin kur qytetërimi i shërben si dekor. E do gjuhën e tij të lartë, ceremonitë, flamujt, fotografitë, sallat, miqtë ndërkombëtarë, dokumentet e trasha, datat që mund të varen në mur si kujtim fitoreje. Dekori nuk e gjykon pushtetin. I jep ndriçim. I rregullon pamjen. Ia mbulon rrudhat. Ia bën fytyrën më të qetë para publikut. Pushteti e do dekorin sepse dekori nuk kërkon të vërtetë. Pasqyra është tjetër gjë. Pasqyra nuk i jep pushteti

Nga Arian Galdini Atdheu nuk rri jashtë nesh. Ai hyn në jetën tonë dhe del prej saj me fytyrën që ne ia lëmë. Na u dha që të mos zvogëlohemi kur jeta na thërret me emrin më të vështirë. Nuk është kujtim që ngrohet në gjoks sa herë lodhet koha. Është dashuri e rëndë, e gjallë, e papajtueshme me njeriun që shet veten dhe pastaj kërkon këngë për ta mbuluar rënien. Atdheu kalon nëpër jetën tonë. Nuk kalon vetëm. Me të vijnë shtëpitë që na rritën, emrat që nuk i zgjodhëm, lutjet q

Nga Arian Galdini Emri nuk bëhet i yti ditën që e trashëgon. Në fillim del i plotë. Vjen prej të parëve, hyn në gjuhën tënde, ulet në tingull. Ti mund ta thërrasësh para të tjerëve, sikur prejardhja ta kishte mbaruar njeriun përpara jetës së tij. Pastaj vjen çasti kur e përdor për ta bërë më të vogël një fytyrë përballë. Jashtë nuk thyhet asgjë. Tingulli nis si më parë. Rrokja e parë vjen. E dyta mbetet diku midis gojës dhe njeriut që nuk deshe ta shihje. Atje fillon humbja.

Sot është ajo ditë kur njeriu nuk matet me atë që mban në dorë, por me atë që nuk e mban më kundër Zotit. Kurban Bajrami nuk është thjesht kujtimi i një sakrifice të madhe. Është dita kur besimi del nga fjala dhe hyn në provë. Në historinë e Ibrahimit, Kurani nuk na lë vetëm para bindjes, por para një ligji më të thellë, zemra nuk pastrohet kur flet bukur për Zotin, por kur i bindet Atij pikërisht aty ku prova prek dashurinë, frikën dhe atë vend të brendshëm ku njeriu më së v