Nga Arian Galdini Flamingoja nuk ishte problemi. Ishte dera. Pas saj doli toka. Pas tokës doli dokumenti. Pas dokumentit doli paraja. Pas parasë doli kulla. Pastaj politika u përpoq ta quante këtë zhvillim. Ky është çasti kur protesta pushon së qenuri vetëm një debat për lagunën, për shpendët, për turizmin, për investitorët apo për një projekt të vetëm. Kur në të njëjtën hartë publike dalin Aruba, kokaina, tokat, kullat, resortet, falsifikimet e dyshuara, sekuestrimet dhe emr

Nga Arian Galdini Edi Rama nuk po i përgjigjet protestës me llogari. Po përgatitet t’i përgjigjet me skenë. Në Bulevard do të jetë qytetari. Në Sheshin Italia është thirrur aparati. Në mes është dosja. Kjo është pamja më e rëndë e ditës. Një kryeministër që, në ditën kur qytetarët vazhdojnë protestën dhe drejtësia prek dosje që flasin për tokë, para, ndërtim, pastrim dhe krim të organizuar, thërret festën e partisë në një shesh tjetër, nuk po tregon qetësi. Po tregon ankth me

Nga Arian Galdini Një derë mund të hapet për një politikan dhe prapë të mbyllet për qytetarin. Ky është rreziku i orës sonë. Kur një vend e ngatërron lëvizjen e një vule të huaj me lindjen e një lirie të brendshme, lajmi bëhet kurth. Një korridor diplomatik nuk është pagëzim moral. Një hapje e jashtme nuk është mandat i brendshëm. Një njeri mund të hyjë sërish në qarkullim dhe prapë një popull nuk duhet të hyjë në të njëjtën grackë. “Non Gracka” nuk është përkthim. Është para

Nga Arian Galdini Një protestë rrezikohet dy herë. Herën e parë, kur pushteti përpiqet ta trembë. Herën e dytë, kur dikush tjetër hap regjistrin për ta shkruar në emrin e vet. Kjo është ora më e rrezikshme e çdo sheshi. Në fillim, njeriu del. Del nga frika, nga heshtja, nga poshtërimi, nga ajo dhomë e brendshme ku kishte duruar tepër gjatë. Del sepse një vend i përbashkët është prekur, sepse një e drejtë është shtypur, sepse një plagë nuk pranon më të mbahet si turp privat. P

Nga Arian Galdini Njeriu mund të dalë në shesh me të tjerët, por nuk jeton politikisht në shtëpinë e askujt tjetër. Ky është kufiri që humbet sa herë rruga mbushet. Ai del nga shtëpia sepse diçka nuk e lë më brenda. Një vend i prekur. Një e drejtë e shtypur. Një poshtërim që ka kaluar nga durimi në turp. Del me trupin e vet, me frikën e vet, me atë pjesë të jetës që nuk pranon më të përdoret si heshtje. Por nuk del për të humbur derën. Të dalësh bashkë nuk do të thotë të bano

Nga Arian Galdini Qytetari doli në shesh. Nuk i dha askujt prokurë mbi zemërimin e vet. Ka një send që nuk shihet në asnjë pamje nga lart. Nuk e sheh droni. Nuk e kap kamera. Nuk e numëron titulli. Nuk e mban mikrofoni. Nuk shfaqet mbi flamur, as në rrjedhën e njerëzve që mbushin një rrugë. Është prokura që qytetari nuk e ka dhënë. Ai mund të ketë dalë për një vend të rrezikuar, për një pronë të marrë, për një breg të mbyllur, për një poshtërim që nuk e mbante më brenda shtëp

Më 9 qershor 2026, Durrësi nuk ishte vetëm vendi ku u promovua libri im “Neoshqiptarizmi”. Ishte pragu ku një ide u mat me kohën. Në një mbrëmje të organizuar me kujdes e dinjitet nga Biblioteka Publike Durrës, në Qendrën Kulturore të Fëmijëve, pata nderin dhe gëzimin të ndaj me miq, lexues dhe qytetarë një libër që nuk flet vetëm për shqiptarin që kemi trashëguar, por për shqiptarin që jemi të thirrur të formojmë. I falënderoj me mirënjohje drejtuesit dhe punonjësit e Biblio

Militantët e PD do turren mbi mua me sharje, akuza, mallkime kaq të liga, kaq banale, e kaq vulgare, sa edhe Dreqi do skuqej në ferr nga ligësia e tyre. Militantët e PS po njëlloj. Militantët e LSI a PL gjithashtu njëlloj. Militantët e Partive të Reja Surrogato të Regjimit asnjë ndryshim nga këta më sipër. Tani janë shtuar edhe “flamingot e revolucionit”, as një grimë më ndryshe. Të shajnë e mallkojnë, të shprazin vrer e helm e baltë e shpifje, e sajesa, e marrëzi, kur janë v

Dhe ja ku jemi sot. Pa asnjë ndryshim, pa asnjë grimë ndryshimi në të njëjtën gjendje, e mendësi, a në mos më keq… Kur isha “fëmijë” 16 vjeçar, naiv dhe i paditur, iu bashkova ndryshimeve të stuhishme të fillim viteve ‘90 dhe Partisë Demokratike. Menjëherë, të tjerë, të rritur e të njohur me “lojërat e mëdha e të të mëdhenjve” ia nisën të më shanin e kërdisnin, se iu bashkova “Sali Serbit”, iu bashkova tradhëtarëve të kombit, etj etj etj. Patjetër që përveç “lojëditurve”, shu