Nga Arian Galdini Besimi politik është kërkuar aq shpesh përpara provës, sa qytetari shqiptar ka arsye të jetë dyshues edhe kur përballë i del një njeri me qëllimin më të mirë. Unë nuk dua t’ju kërkoj një përjashtim për veten. Më 21 gusht nuk ju ftoj të vini sepse duhet të besoni se Arian Galdini ka të drejtë. Nuk ju kërkoj të besoni se LRE Rinisja është sot më e madhe nga sa është. Nuk ju premtoj një shesh të mbushur. Nuk ju tregoj një organizatë që ende duhet të rindërtohet

Nga Arian Galdini Është e mundur që ky shkrim t’ju dalë sot përpara dhe emri im të mos ju thotë pothuajse asgjë. Është e mundur të keni parë ndonjë video timen këto javë, një poster për 21 gushtin, fjalët “Rama ikën” ose “Republika Hapet”, dhe të keni menduar: Kush është ky njeri? Nga doli? Përse po flet tani? Janë pyetje të drejta. Madje, po të isha në vendin tuaj, do t’i bëja edhe unë. Nuk dua t’ju kërkoj të më besoni përpara se të dini se kë keni përballë. Dhe aq më pak du

21 gusht, Ora: 18.00 Sheshi Skënderbej Nga Arian Galdini Një prej keqkuptimeve më të kushtueshme të politikës sonë është bindja se ndryshimi fillon kur ndërrohet njeriu në krye. Unë mendoj se aty vetëm mund të fillojë. Sepse një vend mund ta ndërrojë qeverinë dhe të ruajë të njëjtën marrëdhënie me pushtetin. Mund të ndërrojë ministrat, ndërsa qytetari vazhdon të kërkojë mik. Mund të ndërrojë shumicën, ndërsa administrata pret të mësojë kujt duhet t’i bindet tani. Mund të ndry

Nga Arian Galdini Regjimit nuk i duhet gjithmonë t’ia mbyllë gojën njeriut për ta dënuar me harresë, mjafton ta mbajë larg vendeve ku shoqëria mëson emrat, vë në provë idetë dhe ndërton kujtesën e saj publike. Njeriu vazhdon të punojë, të shkruajë, të kundërshtojë, të krijojë lidhje e të marrë përgjegjësi, por publiku, duke mos e parë aty ku është mësuar të kërkojë faktin politik, nis ta marrë mungesën si tërheqje, padukshmërinë si parëndësi dhe boshllëkun e prodhuar nga ndër

Unë nuk gëzohem, as ankohem e as viktimizohem, pse nuk jam në media. As ma ndjen fare për mediat. Fare. E as që dua të jem në to nëse çmimi për të qenë në mediat shqiptare është humbja e vetvetes, apo kompromisi a pati me Regjimin, me Oligarkët, me Pronatët e Mediave, Grupet Kriminale, Fondacionet e Huaja apo Shërbimet Sekrete të Huaja… Nuk ma ndjen fare as për hapësirën mediatike e as për mediat e Shqipërisë. Rrini të qetë. Sqarimet e vazhdueshme që bëj, janë pikërisht sepse

Miq, Vërej shpesh se ka një keqkuptim mes meje dhe disa njerëzve të cilët postimet e mia mbi “realitetin dhe kontekstin tim” i marrin apo konsiderojnë si ankesa. Jo, jo, jo. Kurrësesi jo. Asesi jo. Dhe logjikisht jo. Ankesat i bën dikush që kërkon ndihmë e mëshirë… Më vjen keq, por kurrë në asgje që shkruaj e kam shkruar unë, nuk kam bërë as ankesa e as kam kërkuar ndihmën a mëshirën e mbështetjen apo mirëkuptimin e askujt, askujt… Kur unë shkruaj për mohimin mediatik, për nd

Nuk më duhet një turmë që të më premtojë gjëra. Më mjafton të di nëse, mes njerëzve që po i lexojnë këto radhë, është dikush që mendon se Shqipëria nuk ndryshon vetëm duke pritur prej të tjerëve. Ndoshta sot nuk dëshiron të shkruash një koment. Ndoshta nuk dëshiron të bësh publike as bindjen tënde, as afrimin tënd me Rinisjen. Ndoshta do vetëm të vish më 21 gusht, të dëgjosh, të shohësh me sytë e tu dhe të vendosësh më pas nëse kjo punë meriton një pjesë të kohës sate. Për mu

21 gushti dhe shumica që nuk i trembet fundit të vetë… Nga Arian Galdini Çdo qeverisje e ruan me kujdes tregimin e ardhjes së vetë, padrejtësinë që premtoi të ndreqte, krizën që mori përsipër, shpresën që e bëri të besueshme, por shumë më rrallë përgatit gjuhën e tërheqjes. Kur arsyeja e nisjes përdoret si leje për të zgjatur praninë, misioni bashkohet me biografinë e drejtuesit dhe një detyrë e përkohshme fillon të sillet si e drejtë e fituar përgjithmonë. Republika provohet

Sheshi zbrazet gjithmonë, sado i madh të ketë qenë. Zërat heshtin, dritat fiken, njerëzit kthehen në shtëpitë e tyre dhe qyteti vazhdon ritmin e zakonshëm. Pikërisht atëherë kuptohet nëse ka ndodhur një ngjarje apo ka nisur një lëvizje. Një ngjarje lë fotografi. Një lëvizje lë njerëz që dinë çfarë duhet të bëjnë të nesërmen. Prandaj nuk dua që më 21 gusht të vini vetëm për të më dëgjuar mua, për të mbështetur një emër apo për të shtuar një njeri në pamjen e sheshit. Nuk dua n