By Arian Galdini This world first notices those who pass lightly before the eye, not those who leave the earth heavier. Not as two boys to be kept too long from the day’s dust, from false light, from that ease that lets a man be seen before he has become himself. I see you as two names on whom time, without sound, without sign, without ceremony, has begun to rest its hand. David. Martin. Two names the day calls lightly, but time knows their weight, like bells kept under the g

Në traditën bektashiane, kjo ditë nderohet si dita e lindjes së Imam Aliut dhe si Dita e Re. Por pesha e saj nuk qëndron vetëm te festa. Ajo qëndron te ajo që i kërkon njeriut, jo vetëm të kthehet pranvera në tokë, por të zgjohet edhe njeriu. Kjo është arsyeja pse Sulltan Nevruzi mbetet më shumë se kremtim. Ai mbetet kujtesë se shpirti nuk lartësohet kur mbushet me vetvete, por kur pastrohet për të mbajtur më shumë drejtësi, më shumë urti, më shumë dritë. Edhe figura e Imam A

Nga Arian Galdini Nuk po vini në jetë në një shekull që pret. Po vini në kohën kur drita mbërrin më shpejt se urtia, kur lajmi hyn në shtëpi para bukës së prerë, kur një zë i largët kalon murin, xhamin, natën dhe ulet në tryezë si të ishte i gjakut tonë. Prandaj nuk ju thërras të jeni të qetë. Qetësia, sot, shpesh është vetëm mpirje. Dhe mpirja është porta më e butë nga ku hyn humbja. David. Martin. Dy emra që ende rrinë lehtë në gojën time, po jo lehtë në kohë. Dy emra mbi t

Nga Arian Galdini Kjo botë i njeh më shpejt ata që kalojnë lehtë nëpër sy se ata pas të cilëve dheu mbetet pak më i rëndë. Jo si dy fëmijë që duhen mbajtur gjatë larg pluhurit të ditës, larg dritës së rreme, larg asaj lehtësie që e bën njeriun të duket para se ta bëjë të denjë. Ju shoh si dy emra mbi të cilët koha, pa zë, pa shenjë, pa ceremoni, ka filluar të ulë dorën e vet. David. Martin. Dy emra që dita i thërret lehtë, po koha i dëgjon rëndë, si kambana të mbajtura nën dh

Fitër Bajrami mbërrin pasi njeriu ka kaluar nëpër uri që e zbret nga vetja, nëpër lutje që ia vë zemrën në dritë, nëpër përmbajtje që ia kujton kufirin. Prandaj kjo festë nuk mbahet te stolia e ditës. Ajo mban peshën e një pastrimi të fituar. Kurani e lidh agjërimin me devotshmërinë, me atë lartësi të brendshme ku njeriu del nga rrethi i vetes, i hapet Allahut dhe bëhet më i ndershëm me tjetrin. Mirësia, në Kuran, nuk matet me pamje, as me shenjën e jashtme të besimit, por me

Nga Arian Galdini Rasti Balluku duhet lexuar në atë lartësi ku episodet pushojnë së qenuri thjesht episode dhe bëhen prova karakteri për një rend të tërë. Jo si grindje teknike mbi një procedurë. Jo si zhurmë e një seance. Jo si krizë e një emri. Shqipëria pa këto ditë pikërisht çastin kur një qeverisje zbulohet vërtet, çastin kur ligji i afrohet pragut të saj. Deri atëherë, fjala vishet bukur, reforma shpallet me ton solemn, shteti ligjor përdoret si stoli morale për konsum

Nga Arian Galdini Koha jonë nuk e dëmton së pari të vërtetën duke e mohuar, e dëmton duke i imponuar ritme që nuk i përkasin. Pothuaj çdo gjë e shtyn njeriun të reagojë shpejt, të flasë para se të kuptojë, të marrë anë para se ta peshojë të vërtetën. Shpejtësia është ngritur në provë force edhe aty ku duhej të mbetej vetëm mjet. Por sëmundja e vërtetë qëndron këtu, legjitimiteti fillon të kërkohet te figura, jo te barra e së vërtetës. Dhe kur ritmi i jashtëm hyn kaq thellë në

Nga Arian Galdini Njeriu nis të humbasë veten para se të bjerë. E humbet në çastin kur e ul zërin para se ta ketë hapur gojën, kur dora i ndalet mbi firmë, kur hapi i shkurtohet para sheshit, kur e quan mençuri atë që thjesht po e zvogëlon. Atëherë frika pushon së qenuri ndjenjë. Bëhet rend. Në tryezë flet më pak nga sa di. Para një fjale të drejtë ndalet jo sepse s’e njeh të vërtetën, por sepse e njeh çmimin e saj. Para një firme nuk pyet më çfarë është e drejtë, por çfarë m

Nga Arian Galdini Forma më e hollë e përjashtimit s’të sulmon. Të nxjerr nga pamja. Nuk të shpall armik, sepse armiku ka vend në hartë. Nuk të akuzon, sepse akuza të jep trajtë. Nuk të refuzon haptazi, sepse edhe refuzimi ta pranon peshën. Të lë jashtë fjalës. Jashtë radhës. Jashtë pamjes. Kjo nuk është harresë. Është teknikë pushteti. Ka çaste në jetën publike kur njeriu nuk goditet sepse është i dobët, por sepse nuk duan t’i japin përmasë. Ka prani që sulmohen për t’u ulur