Nga Arian Galdini Jo çdo fund e shpall veten. Disa botë nuk shemben përpara syve tanë. Ato zbehen. Ruajnë pamjen e rendit, mekanizmin e ditës, dritat, tregun, gjuhën, ritmin e zakonshëm të jetës, dhe pikërisht në këtë vazhdimësi të sipërfaqes fshehin rrënimin e tyre më të thellë. Funksioni mbetet. Kuptimi tërhiqet. Fjala qarkullon. Pesha zhduket. Njeriu lëviz brenda botës së vet, por nuk e mban më. Kjo është forma më e frikshme e fundit. Jo ajo që vjen me zjarr e tronditje, p

Nga Arian Galdini Bota e re nuk nis te ligji. Nis te njeriu. Kjo është e vërteta që epoka jonë e shtyn gjithmonë edhe pak më tutje, sikur ta dinte se pikërisht aty gjendet gjykimi i saj. Ajo flet për shtete më të drejta, për ekonomi më njerëzore, për institucione më të forta, për kulturë më të ndriçuar, për komb më të vetëdijshëm, për rend të ri. Flet për kulmet. Flet për fasadat. Flet për çatitë, për dritaret, për ndriçimin e godinës që dëshiron të ngrejë. Pak ulen te themel

Nga Arian Galdini Epoka jonë e ka përkryer një mjeshtëri të rrezikshme, di ta mbulojë zbrazëtinë me tepri. I jep njeriut mjete, shpejtësi, dritë të pandërprerë, qarkullim pa pushim, mundësi të panumërta për të parë, për të prekur, për të komentuar e për të përdorur, dhe pastaj e bind se kjo afërsi me gjithçka është afërsi me të vërtetën. Pikërisht aty nis mashtrimi i madh. Njeriu modern, kur duket se është më pranë botës se çdo brez tjetër, rrezikon të jetë më larg saj në ven

Pas Vlorës, Neoshqiptarizmi do të shkojë edhe në disa qytete të tjera.🇦🇱🫶 Ndërkohë jam duke bërë të pamundurën që ta realizojmë mundësisht brenda muajit maj, daljen nga shtypshkronja të librit tim të dytë: Dekalogu i Shqiptarizmit🇦🇱🫶🙏

Miku im Artan Canaj më nisi këto foto që më kujtuan kohë e momente të cilat i kisha harruar fare… Shoh që në foto këtu pranë meje është edhe Gjykatësi i ndjerë Skerdilajd Konomi të cilin e ekzekutuan bandat dhe krimi i pabesë në Vlorë… Kemi qenë brez guximtarësh… Nder e respekt për Skerdilajdin. I ndrittë shpirti në paqe dhe u bëftë drejtësi për të.🙏 Çfarë kohësh, çfarë emocioni, çfarë brezi….

On March 27, 2026, in the Public Library of Vlora, my book Neoshqiptarizmi (NeoAlbanianism) lay on a plain table, its quiet red turned toward a room that had gathered for something weightier than a cultural occasion. Some afternoons disappear the moment the chairs empty and the doors close behind them. Others remain, testing the mind long after the hour has passed. This was one of those. Because what stood before us that day was not only a book, but a question, whether we sti

Kur Vlora i dha një ideje nderin e dëgjimit! Më 27 mars 2026, në mjediset e Bibliotekës Publike të Vlorës, mbi një tavolinë të thjeshtë rrinte libri im “Neoshqiptarizmi”, me të kuqen e vet të qetë, përballë një salle që nuk ishte mbledhur për të kryer një formalitet kulture, por për të hyrë në një çast me peshë. Ka pasdite që mbarojnë sapo mbyllen dyert. Ka të tjera që vazhdojnë të rrinë në mendje si provë. Kjo ishte nga të dytat, sepse atë ditë nuk po paraqitej vetëm një lib

Saliu apo Salianji? Lapaj apo Shehaj? Saliu ndahet nga Salianji. Lapaj ndahet me Shehaj. Salianji ndahet nga Duma. Në fund, mbetet SaLa që bën Shah Shehaj tek Duma, dhe e gjithë Opozita shkon drejt 23 majit nën moton: Dum Nokën… Revolucioni paqësor, feston një ditë më pas, 24 majin, ditën e Kongresit të Përmetit dhe të gjithë shkojnë me pushime në Green Coast, ne Rrjoll ose në Madagaskar… Suksese e fitore✌️🤣

Ky libër vjen thjesht si një botim i ri. Ai vjen sepse koha jonë e kërkon. Vjen në një çast kur shqiptaria rrezikon të mbetet kujtim që ruhet, por nuk ngre më, emër që trashëgohet, por nuk mjafton më të prijë. “Neoshqiptarizmi” është përpjekja ime për ta kthyer në qendër pyetjen që sot nuk shtyhet më, si mund të ringrihet shqiptari jo vetëm në kujtimin e vetes, por në barrën e fatit të vet? Ky është libri i një domosdoshmërie, jo i një komoditeti, i një thirrjeje për kthjellt