Nga Arian Galdini Një njeri hyn në një sallë me një dokument në dorë. Letra është palosur në mes, si çdo provë që ka pritur më gjatë se duhej. Në një cep ka një datë. Poshtë, një firmë. Mbi të, shenja e gishtave që e kanë mbajtur shumë herë, jo si armë, por si shpresë se një ditë dikush do ta lexojë përpara se ta pyesë kush e solli. Njeriu nuk bërtet. Nuk ka flamur pas vetes. Nuk ka parti që e prezanton. Nuk ka kryetar që ia hap rrugën. Nuk ka kamera që e ndjekin. Nuk ka mikr

Nga Arian Galdini Skënderbeu nuk ka para të mbrohet. Nuk ka studio televizive. Nuk ka portal. Nuk ka buxhet komunikimi. Nuk ka patronazhistë që t’i shpërndajnë fjalën. Nuk ka militantë që t’i ruajnë statujën në rrjet. Nuk ka oligarkë që t’i blejë mbrojtës. Nuk ka parti që të fusë “ata që duan të ngjiten lart” në listë. Nuk ka mikrofon në shesh. Nuk ka zyrë shtypi. Nuk ka as mundësi të dalë e të thotë se nuk është pronë e askujt. Ka vetëm emrin. Dhe pikërisht sepse ka vetëm em

Nga Arian Galdini Shoqëritë nuk e mbulojnë të keqen vetëm me heshtje. Shpesh e mbulojnë me zhurmë. Heshtja është forma e vjetër e shmangies. Zhurma është forma moderne. Heshtja të lë të dukesh fajtor. Zhurma të lejon të dukesh i angazhuar. Heshtja e tregon njeriun që nuk foli. Zhurma e shpëton njeriun me pamjen e atij që foli shumë. Kjo është një nga dinakëritë më të mëdha të epokës sonë, njeriu mund të flasë pa pushim dhe prapë të mos ketë thënë asgjë që e detyron. Mund të d

Nga Arian Galdini Fishkëllima vinte para britmës. Ata e dinin orën. Të dielave, kur mblidheshin në kishë, treni kalonte pranë tyre me njerëz që nuk po shkonin drejt një stacioni, por drejt vdekjes. Në fillim dëgjuan rrotat. Pastaj dëgjuan zërat. Pastaj kuptuan. Dhe pikërisht atëherë filluan të këndonin më fort. Erwin W. Lutzer, në When a Nation Forgets God, përcjell dëshminë e një të krishteri gjerman që e mbante atë fishkëllimë në ndërgjegje shumë kohë pasi treni kishte ikur

Nga Arian Galdini Nuk po mbroj protestën. Nuk po mbroj mikrofonin. Po mbroj njeriun nga shteti që, për të mos dhënë llogari, e kthen pyetësin në shënjestër. Këtu nuk mbrohet një grup. Mbrohet një kufi. Kufiri që pushteti nuk ka të drejtë ta kalojë, edhe kur kundërshtari i tij është i paqartë, i gabuar, i pamandatuar apo i zhurmshëm. Sepse njeriu nuk humbet dinjitetin pse gabon politikisht. Pushteti humbet dinjitetin kur e përdor gabimin e njeriut për të fshehur përgjegjësinë

Nga Arian Galdini Protesta është e drejtë kur qytetari flet me plagën e vetë. Bëhet mashtrim kur regjia arrin të flasë në vend të plagës së tij. Aty nis grabitja më e thellë politike, jo kur njeriut i merret vetëm vota, zëri apo sheshi, por kur i merret e drejta për të kuptuar vetë pse vuan. Sepse një qytetar i plagosur nuk sjell teori. Sjell dhimbje. Sjell lodhje. Sjell zemërim. Sjell dëshirën e fundit për të besuar se ende mund të ketë drejtësi. Industria nuk vjen për ta sh

Unë nuk po bëj gjyq në Facebook. Po ngre një pyetje publike. Si ka mundësi që njerëz të lidhur me historinë time të pengmarrjes e gjakosjes sime të 19 gushtit 2022 dhe me baltosjen time publike në Fiks Fare më 26 dhjetor 2022 shfaqen sot pranë mikrofonit të protestës dhe si zëra të “diasporës” apo “patriotizmit”? Kush i promovon? Kush i mbron? Kush i riciklon? Protesta që kërkon moral publik duhet të tregojë edhe moralin e njerëzve që i mban pranë mikrofonit. Nuk po kërkoj ha

Nga Arian Galdini Partitë që quhen të reja nuk bëhen të reja duke dalë në video pranë plagës së qytetarit. E reja nuk është moshë partie. Është pastërti marrëdhënieje me qytetarin. Nuk është logo e freskët. Është moral i ri. Nuk është fytyrë e re para kamerës. Është sjellje e re kur qytetari nuk është kamerë. Unë nuk jam kundër partive të reja. Jam kundër së resë së falsifikuar. Sepse e vjetra të sundon duke të lodhur. E reja e rreme të sundon duke të bërë të besosh se më në

Nga Arian Galdini Nuk po mbroj protestën. Nuk po mbroj mikrofonin. Po mbroj njeriun nga shteti që, për të mos dhënë llogari, e kthen pyetësin në shënjestër. Këtu nuk mbrohet një grup. Mbrohet një kufi. Kufiri që pushteti nuk ka të drejtë ta kalojë, edhe kur kundërshtari i tij është i paqartë, i gabuar, i pamandatuar apo i zhurmshëm. Sepse njeriu nuk humbet dinjitetin pse gabon politikisht. Pushteti humbet dinjitetin kur e përdor gabimin e njeriut për të fshehur përgjegjësinë