Nga Arian Galdini Aty, në dhe, rrinte ai hollim i errët. I njëjti kalim e kishte lënë aty, derisa toka, në një vend, u dorëzua. Ecja. Jo për mbërritje. Jo për shpëtim. Më shumë si ai që e ndjen nën shputë se dheu e ka njohur para gojës. Këmbët hynin aty me sigurinë e gjërave që s’kanë më kujt t’i përgjigjen. Zëri ngjitej deri në buzë dhe binte poshtë prapë, si monedhë në një enë të zbrazur. Ajo rënie i jepte boshit tingull. Përballë rrinte dritarja. Nuk kthente fytyrë. Kthent

By Arian Galdini I filed a formal request with the Municipality of Kuçovë asking to present my book, Neo-Albanianism, at the city library. The request was simple. The matter was simple. A book. An author. A public library. A cultural event. Nothing more. What came back was not merely a refusal. It was a document of character. In a few lines of official language, local power disclosed what it can tolerate and what it cannot. What it cannot tolerate is plain enough, a free auth

What the U.S. State Department report essentially says about Albania Po e sjell këtu në dy gjuhë, anglisht dhe shqip, sa më besnik ndaj frymës dhe peshës së raportit amerikan, por edhe me leximin tim politik mbi domethënien e tij për Shqipërinë e sotme. Raporti për Shqipërinë, në thelb, thotë se grupet kriminale të drejtuara nga shqiptarë kanë rol të rëndësishëm në tregjet ndërkombëtare të drogës, përdorin ekonominë shqiptare, veçanërisht ndërtimin, për pastrim parash, ushqej

Nga Arian Galdini Mbi tryezën shqiptare është vendosur një peshore. Nuk ka hyrë me zhurmë. Nuk ka kërkuar duartrokitje. Nuk ka ardhur të zbukurojë marrëdhënien shqiptaro-amerikane me një tjetër kapitull mirësjelljeje protokollare. Rri aty për një punë më të ftohtë dhe më të rëndë, për të matur. Eric Wendt, i emëruari i ri i Shteteve të Bashkuara për Tiranën, nuk zbret në këtë vend si figurë e një karriere që po pushon. Ai vjen nga një botë ku aleanca nuk është fjalë, por barr

Nga Arian Galdini Iu drejtova Bashkisë së Kuçovës me një kërkesë zyrtare për të mundësuar promovimin e librit tim Neoshqiptarizmi në Bibliotekën e qytetit. Kërkesa ishte e rregullt. Objekti ishte i pastër. Një libër. Një autor. Një bibliotekë publike. Një veprimtari kulturore. Kaq. Përgjigjja që mora nuk është thjesht refuzim. Është akt karakteri. Është prova e një mendësie. Është një dokument ku pushteti vendor, pa britmë, pa sharje, pa histeri, rrëfen vetë se çfarë duron dh

Nuk rikthehem në politikë as si Kryetar, as si Përfaqësues Politik, e as si mëtonjës apo konkurent politik. Nuk rikthehem e nuk do të rikthehem as në të ardhmen e afërt apo të mesme si Kryetar i LRE apo në politikën konkuruese. Rikthehem si misionar që nuk e bën më betejën e tij për vota, as për tu zgjedhur vetë ndokund, as për të arritur vetë diçka apo të kap vetë ndonjë gjë. Rikthehem si shqiptarist, si kombëtarist dhe si prindrues, për idetë dhe vizionin që kam besuar e en

Nga Arian Galdini Pragu i një shtëpie rri poshtë këmbëve dhe mban një barrë që nuk ia numëron askush. E zë pluhuri, e lag shiu, e prek balta, e shkel ai që hyn dhe ai që del, por ai nuk ankohet dhe nuk lëviz. Ruan dallimin. Këtej mbaron jashtë, andej nis brenda. Nuk është mur. Nuk është dritare. Nuk është çati. Është vetëm ajo vijë e heshtur që nuk bie në sy, por pa të hyrja do të ngatërrohej me shkeljen dhe shtëpia do të humbiste menjëherë nderin e vet më të thjeshtë. Edhe n

By Arian Galdini A people does not lose its greatest hour only by refusing change. More often, it loses it by wanting change only in a form that asks nothing of it. It wants it as a stirring in the blood, as anger breaking into speech, as a distant light that warms without yet entering the soul. So long as it remains at a distance, it is easy to love. It can be cheered. It can be draped in grand words. It can be called hope without costing anyone anything. Everything changes

Sot është ajo ditë kur guri nuk mban më. Për besimtarët ortodoksë, Pashka vjen te guri. Jo te drita e lehtë që zbret mbi dhimbjen për ta bërë më të durueshme, por te guri, te pesha që rri mbi varr si vulë, mbi humbje si ligj, mbi jetën si fjala e fundit e errësirës. Guri i varrit nuk është vetëm gur. Është mbyllja kur ajo kërkon të quhet e pandryshueshme. Është heshtja kur ajo sillet si zot. Është fundi kur ai do të pranohet si rend. Dhe pikërisht aty hyn Krishti. Jo aty ku j