Nga Arian Galdini Në tryezë kishte mbetur një fletë me gjysmën e fjalisë së shkruar. Boja ishte tharë. Dora ime, jo. E mora. Përtej dritares dita kishte vazhduar prej kohësh pa pyetur kush hynte, kush mbetej jashtë. Edhe unë kisha vazhduar. Jam. Kishte pasur dyer. Druri më mbeti në pëllëmbë, hekuri i ftohtë nën gishta, zhurma e çelësit në vesh teksa kthehej nga ana tjetër. Pas një kohe pushova së provuari bravën. Në tryezë më priste fjalia. Fjala e parë nuk erdhi. As e dyta.

Nga Kristina Nano Kryetare e LRE Rinisja Në një zyrë publike të Shqipërisë, një njeri mund të ketë marrë leje nga puna, të ketë lënë dikë në shtëpi duke e pritur, të mbajë në dorë një dokument të palosur nga udhëtimet mes tavolinave dhe të ngrejë sytë drejt orës në mur. Akrepat lëvizin me rregullin e tyre të ftohtë, sporteli hapet, mbyllet, një telefon bie diku prapa derës, një dosje kalon nga një dorë te tjetra, ndërsa ai kupton se koha e objektit mbi mur nuk është koha e je

Nga Arian Galdini Në dhomën ku mblidheshim mbaja pranë këmbës një gotë ujë. Sipërfaqja e saj dridhej sa herë kapja rrahjen ku tingulli qe ndërprerë. Salla ende nuk e dinte. Por uji e njihte këngën para sallës. Ia rinisim. Burri përballë meje, me damarët e dalë mbi duar, mbajti ison në tonin e poshtëm. Nuk kërkoi të printe. Gruaja pranë tij solli një zanore prej larg, e kishte ruajtur në gojë siç ruhet shqiptimi i nënës kur shtëpia është matanë detit. Pastaj hyri fëmija. Një r

Nga Arian Galdini Çdo verë, portet, aeroportet dhe rrugët tona sjellin për disa javë një Shqipëri që jeton larg kufijve të vet. Në makinat me targa të huaja udhëtojnë vite pune, kursime, mall, lodhje, fëmijë që e kuptojnë gjuhën e gjyshërve më mirë sesa e flasin, prindër që kanë ruajtur ende çelësin e një shtëpie ku kalojnë vetëm pak ditë në vit. Politika i sheh. Pastaj kujtohet t’u flasë. Herë u kërkon para për familjen, herë votën, herë praninë në një tubim, herë një fotogr

Nga Arian Galdini Një nga pyetjet më të rënda që mund t’i bëjmë demokracisë sonë nuk është se kush do t’i fitojë zgjedhjet e ardhshme. Është shumë më e thjeshtë: Sa gjëra duhet të dijë shteti për mua që të më japë atë që më takon me ligj? Në një Republikë të denjë, përgjigjja duhet të jetë, shumë pak. Duhet të dijë nëse plotësoj kushtet. Nëse kam paguar detyrimet. Nëse dokumenti im është i rregullt. Nëse kërkesa ime mbështetet në ligj. Nuk duhet t’i interesojë kë njoh, me kë

Nga Arian Galdini Nuk më duket shenjë shëndeti për një vend kur njeriu duhet të bëhet trim për të kërkuar atë që ligji ia njeh. Të denoncosh një padrejtësi dhe pastaj të mendosh çfarë pasoje mund të ketë. Të mos pranosh një favor dhe të pyesësh nëse kjo do të të kushtojë një mundësi. Të thuash mendimin tënd për një qeveri, një parti, një kryetar apo një njeri me ndikim dhe, përpara se të shtypësh “publiko”, të llogarisësh se kush mund ta lexojë. Të kërkosh një të drejtë në ad

Të dashur njerëz të mirë, Prej 24 marsit 2020, ju rrëfej se unë Arian Galdini, jam po në të njëjtin vend ku më keni gjetur asokohe. Nuk kam ndryshuar Faqe Facebooku: Arian Galdini. Jam me të njëjtin Profil Facebooku: Arian Galdini. Madje, kam shtuar edhe një Profil në Instagram: Arian Galdini. Kam shtuar një Profil në Tik Tok: Arian Galdini. Kam edhe një Kanal në Youtube: Arian Galdini. Kam të njëjtin emër si në marsin 2020, Arian Galdini. Kam të njëjtin numër cel: 0672051564

Shpesh na kanë pyetur: Ku jeni? Ne nuk kishim ndryshuar as vend, as qëllim e as veprim. Thjesht njerëzit kishin ndryshuar fokusin. Shihnin e ndiqnin të tjerë, e na pyesnin neve: Ku jeni? Njerëzit ua jepnin mbështetjen, praninë, inkurajimin, fuqinë vepruese, besimin realizues, të tjerëve, e na pyesnin neve: Ku jeni? Por ne nuk kemi ndryshuar kurrë as vend, as qëndrim, as qëllim, as përditësi komunikimi, as veprim. Njerëzit filluan të ndiqnin të tjerë, e nuk na shihnin e as ndi

Nga Arian Galdini Në fillim nuk pati rënie. Vetëm një vend brenda meje ku emri kishte ndenjur gjatë u ça pa zë. Guri nuk foli. Fryma mbeti aty, e ngushtë, pa njeri që ta dëshmonte. Mëngjesi nuk u zhduk. U bë i pabesueshëm. Disa ëndrra rrinin pranë, të pafjetura, pa fytyrë, si sende që ende zënë vend pasi kuptimi u ka ikur. Nuk i mora me vete. Disa plagë qëndruan në mish, pa lavdi, si gozhdë që nuk mban asgjë dhe prapë nuk del. Prej tyre nuk doli urti. Vetëm një çast, një dorë