Ndaj mos na kërkoni në media. Na gjeni në Rrjetet Sociale.. Miq, Mos e matni praninë time publike me numrin e studiove ku më shihni. Pas daljes në Sheshin Skënderbej dhe mirëbesimit që mora në Kuvendin Programatik të Rinisjes më 21 gusht, përgjegjësia ime është e qartë, kudo që flas, përgjigjem vetë për fjalën time dhe nuk e fsheh se i përkas Rinisjes. Në media do të paraqitem vetëm ashtu siç jam: Arian Galdini, autor dhe zë publik e doktrinar i Rinisjes. Nuk kërkoj trajtim t

Unë dua mbylljen demokratike të ciklit të Edi Ramës. E dua pa ekuivok. Por Shqipëria do të kishte humbur përsëri vite të tjera, nëse pas largimit të tij do të ndryshonte vetëm emri i njeriut që komandon, ndërsa qytetari do të mbetej po ai njeri që duhet të ulë kokën përballë pushtetit. Nuk dua një Shqipëri ku qytetari duhet të gjejë mik për një dokument që i takon. Ku një vend pune në shtet përdoret për t’i kërkuar bindje. Ku sipërmarrësi duhet të gjejë derën e duhur që të mo

Miq, Sot është 1 shtator 2026. Pas 21 gushtit, Rinisja nuk ka më të drejtë ta matë veten me faktin se është ende këtu. Në Sheshin Skënderbej dolëm përpara qytetarëve me emrin tonë, pa u fshehur pas një force tjetër dhe pa pranuar të bëhemi numër në shtëpinë e askujt. Po atë ditë, Kuvendi Programatik na vuri përballë pyetjes më të vështirë, çfarë do të bëjmë me praninë tonë pasi sheshi të zbrazet dhe fjala të mos mbështetet më te çasti? 21 gushti nuk na dha të drejtën të kërko

Nga Arian Galdini Në një manastir, një dorë gërreu rrathët e një teoreme nga pergamena dhe mbi plagën e faqes shkroi një psalm. Boja u tha, lutja u këndua. Poshtë shkrimit, rrethi mbajti qendrën. Shekuj më vonë, dikush e ngriti pergamenën drejt dritës. Dolën bashkë, mendja që lexonte ujin dhe zëri që i kërkonte qiellit mëshirë. Në gurin e një qyteti, fitimtari skalit emrin e vetë. Shiu hyn në brazdat e vjetra. Nën një shkronjë të tij del maja e një tjetre, edhe ajo, dikur, ki

Nga Arian Galdini Kur shembën shtëpinë e vjetër, muri i dhomës së ngrënies mbeti një natë vetëm përballë qiellit. Fotografia kishte ikur. Gozhda jo. E shtrembër prej viteve, mbante ende mbi vete peshën e asaj që nuk varej më aty. Rreth saj, muri kishte një katërkëndësh më të çelët, që korniza ia kishte kursyer diellit. Tryeza, katër plagë të zbehta në dysheme ku këmbët kishin qëndruar gjatë. Vija e dollapit. Njolla e sobës. Shtëpia kishte humbur çatinë dhe hëna, për herë të p

Nga Arian Galdini Një qytetar hyn në e-Albania dhe dërgon një kërkesë. Platforma shënon çastin e paraqitjes, ruan dokumentet dhe krijon një identifikues, në shërbimet ku ofrohet ndjekja elektronike, ai mund të kontrollojë ecurinë te “Aplikimet e mia”. Që prej atij çasti shteti e di se qytetari ka vepruar, ndërsa qytetari mund të mos dijë ende cili organ e ka marrë çështjen, ku është ndalur dhe kujt i takon detyrimi institucional për t’i dhënë përgjigje. Identifikuesi elektron

Nga Arian Galdini Njeriu shpiku horizontin që të kishte ku të ikte. U dha emra yjeve, nguli meridianë në trupin e tokës, u mësoi deteve të ndanin largësinë, sikur ajo, po të matej mirë, mund të bëhej pafajësi. E vërteta ishte aty, në frymën me të cilën thoshim të kundërtën. Ne iknim, merrnim me vete një breg, pastaj një tjetër, derisa edhe kthimit i gjetëm një emër të bukur: Itakë. Një Itakë që do të njihte velat pa pyetur ç’njeri po kthehej. Shtëpia mund ta njohë hapin, qeni

Prej vitit 2016, një pjesë e madhe e mediave shqiptare zgjodhi të mos më kishte. Ishte zgjedhja e tyre dhe, për shumë vite, mungesa ime publike u përcaktua prej saj. Nuk po u kërkoj sot ta ndryshojnë. Mediat kanë lirinë editoriale të vendosin kë ftojnë dhe kë lënë jashtë. Të njëjtën liri kam edhe unë, të vendos cilën ftesë pranoj, ku hyj, përse hyj dhe, mbi të gjitha, kush jam kur hyj. Më 21 gusht mora publikisht mirëbesimin e Komunitetit të Rinisjes dhe, bashkë me të, një pë

Nga Arian Galdini Te Njeriu që qesh, ndërsa heton botën e kompraçikosëve dhe artin e errët të modelimit të njeriut të gjallë, Viktor Hygo ndalet te një pamje që e vendos në Kinë, një fëmijë dy a tre vjeç futet në një enë porcelani, të hapur sipër dhe poshtë, aq sa koka dhe këmbët t’i mbeten jashtë. Ditën ajo mbahet përpjetë, natën shtrihet, ndërsa fëmija fle brenda sendit që po i cakton të ardhmen dhe trupi vazhdon punën e natyrshme të rritjes në një hapësirë që nuk rritet ba