Nga Arian Galdini Europa po përjeton revoltën e një brezi të cilit i është premtuar e ardhmja, por i është dorëzuar pasiguria. Shqipëria po përjeton edhe diçka më të thellë, revoltën kundër një pushteti që e ka ngatërruar mandatin për të qeverisur me të drejtën për të sunduar. Edi Rama duhet të largohet. Trembëdhjetë vjet qeverisje janë mëse të mjaftueshëm për të gjykuar një model që ka ushqyer përqendrimin e pushtetit, klientelizmin, arrogancën dhe varësinë e qytetarit. Nga

Nuk je këtu për t’i shpëtuar dhimbjes. Je këtu për ta kaluar atë me dinjitet. Në botën e lehtësive, dhimbja duket si armike. Por në thelb, ajo është mësuesja më e vërtetë që ke takuar ndonjëherë. Sepse kur duron pa u bërë i egër, kur qan pa u turpëruar, kur ecën me plagë por pa vrer, atëherë ke bërë më shumë se sa të mbijetosh. Ke dëshmuar se jeta nuk është e fortë nga ajo që merr, por nga mënyra si mban atë që i është dhënë.

Nuk ka fuqi më të madhe se njeriu që ka vendosur të jetë i ndershëm, edhe kur askush s’po sheh. Sot bota të mëson si të shfaqesh. Shumë pak të mëson si të jesh. Por karakteri nuk ndërtohet në pasqyrë, ndërtohet në vetmi, në shtytjen për të zgjedhur të drejtën kur e padrejta të fton me fitim. Nuk e bën dot njeriu këtë çdo ditë, por kush e bën edhe vetëm një herë, e ka nisur udhën për të jetuar me kuptim.

Forca e një njeriu nuk qëndron në fjalët që thotë, por në heshtjen që e mban të kthjellët. Ne nuk jemi këtu për të bindur botën. Jemi këtu për të mos humbur vetveten, edhe kur bota bërtet kundër nesh. Sepse vetëm kur ndërtimi yt është i heshtur, bëhet i pathyeshëm. Dhe vetëm kur karakteri yt nuk ka nevojë të dëshmohet, bëhet dëshmia më e fortë. Në çdo hap të çdo dite e jave të re, le të mos jemi njerëzit që bëjnë zhurmë, por ata që mbajnë dritë. Rrugës së dritës i mjafton një

Në një botë që të tundon me zhurmë, të ofron ndriçim të rremë dhe të mat me spektakël, vlera më e madhe është të mbetesh i qetë në thellësinë tënde. Të ecësh pa trokitur në dyert që s’të përkasin, të ndërtosh pa zhurmë dhe të jesh pa u ekspozuar. Ajo që nuk bie në sy, ka më shumë dritë se çdo reflektor.

Shpresa e vërtetë nuk është pritja që dikush të të shpëtojë, por zgjedhja që ti të mos dorëzohesh. Të ringrihesh nga pluhuri i zhgënjimeve, të mbash në duar dritën e besimit edhe kur të fryn acari i botës, ky është virtyt i rrallë. Nuk lind nga fati, as nga fatkeqësia, por nga një përulësi e heshtur që sheh Zotin jo si zgjidhje të menjëhershme, por si drejtim të brendshëm. Kush beson pa parë, sheh më qartë se kush sheh pa besuar.

Është mënyra si ecim mbi të. Shumë e ngatërrojnë udhën me rastin, pengesën me dështimin, vonesën me humbjen. Por jeta s’është itinerar që ta vizaton dikush tjetër. Është hartë që vizatohet nën hapat e atij që ecën me qëllim. Ti s’e zgjedh gjithmonë terrenin, por mund të zgjedhësh lartësinë e këmbës që ngre mbi të. Ndaj bëje çdo hap me vetëdije, sepse kur e di pse po ecën, çdo rrëshqitje bëhet ngjitje.

Nga Arian Galdini Në Tiranë u dogjën karriget e nxjerra për dialog. Në Beograd, pas fitores së Listës Studentore, një grup protestuesish hyri në redaksinë e një televizioni që kishte mbështetur pushtetin e mundur. Dy ngjarje të ndryshme. Dy vende me histori dhe përgjegjësi politike të ndryshme. Dy çaste të tetorit 2026 që, të vendosura pranë njëra-tjetrës, ngrenë një pyetje më të madhe sesa ajo se kush do të qeverisë nesër. Çfarë ndodh me lirinë kur qytetarët nuk pranojnë të

Fragment nga një intervistë e Umberto Ecos – Ju jeni ndër intelektualët më të famshëm në botë. Si do ta cilësonit vallë termin “intelektual”? – Eco: Nëse si intelektual nënkuptojmë këdo që punon mendërisht dhe jo me duart e veta, atëherë edhe një punonjës banke është mirëfilli një intelektual, kurse Mikelanxhelo artisti i madh, jo. Në ditët e sotme, falë kompjuterave, gjithkush mund të bëhet kështu intelektual. Si rrjedhojë, nuk besoj se kjo çështje ka të bëjë thelbësisht me