Mbrëmje e Mendimit Shqiptarist Bashkëbisedim me Arian Galdinin Një fëmijë shqiptar që rritet sot në Gjermani mund ta mësojë gjuhën shqipe nga prindërit, mund të dëgjojë historitë e gjyshërve, mund të mbajë në shtëpi flamurin, këngët, kujtimet dhe emrat tanë. Por një ditë ai do të rritet. Dhe atëherë nuk do të mjaftojë më që ne t’i themi se është shqiptar. Ai do të duhet të ketë arsye për ta zgjedhur shqiptarinë. Pikërisht këtu fillon pyetja që duam të hapim në Nauheim: Çfarë

Nga Arian Galdini U premtova bijve të mi një atdhe më të mirë. E thashë një mbrëmje, teksa njëri flinte dhe tjetri vizatonte një pemë pranë shtëpisë. Dielli i kishte dalë përtej fletës, në tryezë kishte mbetur një vijë e verdhë. Nuk më pyeti ç’ishte atdheu. Më kërkoi ta mbaja letrën te cepi, se shtëpia i lëvizte nën dorë. Atë ditë, në aeroport, një nënë ia kishte ndrequr jakën të birit edhe një herë, pastaj e kishte bekuar largimin e tij me gojën që ende donte t’i thoshte, rr

Nga Arian Galdini Ju quaj zejtarë të mendjes. Jo për diplomat, titujt, librat apo auditorët. Zejtari nuk dëshmohet nga veglat që ka mbledhur, por nga ajo që ndërton me to. Prandaj pyetja ime nuk është sa dimë. Është kjo: Çfarë kemi ndërtuar ne me mendjen tonë? Kemi ndërtuar jetët tona. Profesionet. Karrierat. Emrin. Sigurinë. Shtëpitë. Mirëqenien. Mirë kemi bërë, kur i kemi fituar ndershmërisht. Por dija nuk mbaron te jeta e atij që e zotëron. Ajo lë pas një borxh. Borxhin e

Në dt 24 tetor, festojmë së bashku 6 vjet. Ky do të jetë një moment për bashkim, e ribashkim. Ftoj e riftoj këdo që ka udhëtuar e bashkëudhëtuar me mua e me LRE, që të jetë me ne fizikisht apo shpirtërisht e mendërisht në këtë 24 tetor 2026, kur nuk nuk do të merremi më me retrospektivën e çfarë kemi bërë, por do të vendosim e projektojmë muajt e vitet në vijim. Ju ftoj e riftoj të gjithë juve që jeni të mërzitur, zhgënjyer apo keqkuptuar a zemëruar me mua. Ejani të tejkalojm

Ora mund të tregojë sa kohë kaloi. Nuk mund të tregojë çfarë bëri ajo kohë me njeriun që e përshkoi. Kjo është arsyeja pse dy njerëz mund të kenë jetuar të njëjtin vit dhe të mos kenë kaluar përmes së njëjtës kohë. Njëri mund ta ketë mbushur me ngjarje e të ketë mbetur pothuajse po ai. Tjetri mund të mos ketë asgjë të madhe për të treguar dhe, ndërkohë, të ketë humbur një mënyrë të vjetër për të gënjyer veten. Jo çdo e vërtetë hyn në jetën tonë në çastin kur hyn në mendje. Di

Po atë ditë u kryen kontrolle ndaj ish-Drejtorit të Përgjithshëm të Policisë, Ilir Proda, në kuadër të hetimeve që lidhen me dosjen AKSHI dhe Ergys Agasin. Në mbrëmje, Hyseni iu dorëzua autoriteteve shqiptare në kufi me Kosovën. Kjo nuk është kronikë prangash. Shteti u beson njerëzve të vetë sekretin, forcën publike dhe instrumentet me të cilat kërkohet e vërteta. Nëse hetimi provon se fuqia e dhënë për të mbrojtur Republikën është përdorur për të mbrojtur atë që duhej hetuar

Nganjëherë ndodh në mbrëmje, kur dera mbyllet pas teje dhe duart të duken pothuajse bosh. Nuk solle në shtëpi një fitore. Nuk ke ndonjë çast që kërkon të ruhet në fotografi. Askush nuk do ta marrë vesh sa herë gjatë asaj dite mund të ishe bërë pak më i keq dhe nuk u bëre. Kjo është një punë që rrallë duket. Nuk duket fjala që nuk e the, megjithëse do të kishte plagosur saktësisht aty ku dije se dhembte. Nuk duket gënjeshtra që do të të kishte shpëtuar nga një siklet dhe që zg

Duke shkuar tek NTV, tek Red Varaku. Sezon i ri dhe raport i ri me mediat. Tashmë, pranoj vetëm ftesa, ku sqaroj për çdo gazetar e media paraprakisht diçka që e kam shpallur edhe publikisht, që të mos kemi ndonjë keqkuptim mes nesh. Pas përvojës sime me mediat, kam vendosur të mos marr më pjesë në studio si analist apo opinionist i përgjithshëm. Ftesat i pranoj si Arian Galdini, autor i Neoshqiptarizmit dhe zë publik i Rinisjes. Për mua kjo nuk është thjesht çështje e prezant

Mbrëmje e Mendimit Shqiptarist Bashkëbisedim me Arian Galdinin Një fëmijë shqiptar që rritet sot në Gjermani mund ta mësojë gjuhën shqipe nga prindërit, mund të dëgjojë historitë e gjyshërve, mund të mbajë në shtëpi flamurin, këngët, kujtimet dhe emrat tanë. Por një ditë ai do të rritet. Dhe atëherë nuk do të mjaftojë më që ne t’i themi se është shqiptar. Ai do të duhet të ketë arsye për ta zgjedhur shqiptarinë. Pikërisht këtu fillon pyetja që duam të hapim në Nauheim: Çfarë