Nga Arian Galdini Në demokracitë e brishta rrëshqitja rrallë shpallet me dhunë të hapur, ajo ndodh kur monedha e republikës ndërrohet pa u vënë re. Energjia zë vendin e detyrueshmërisë, zëri zë vendin e llogarisë. Shoqëria ndizet dhe bind veten se po vepron, pushteti ftohet dhe bind veten se po zgjat. Në atë çast, fjala vazhdon të qarkullojë, por humb peshë, sheshi vazhdon të mbushet, por humb kosto, kundërshtimi vazhdon të ekzistojë, por humb aftësinë për ta bërë shmangien t

By Arian Galdini On nights when light, worn out, slides down the wall and can’t find where to stay, you’re left with a heart working inside you, a clock hand on a blank dial, and air, even when it enters, comes like debt. Then something simple happens, merciless in its own quiet, an unseen hand holds your breath at the edge of falling, as a child is held at a threshold, without a voice. Loneliness, once it becomes a path, offers no ornament, no explanation. You walk with your

Nga Arian Galdini Në netët kur drita, e lodhur, rrëshqet nga muri dhe s’gjen vend të rrijë, ti mbetesh me zemrën që punon brenda teje, akrep pa shifër, dhe ajri, edhe kur hyn, hyn si borxh. Atëherë ndodh një gjë e thjeshtë, e pamëshirshme në qetësinë e vet, një dorë e padukshme ta mban frymën në skajin e rënies, siç mbahet një fëmijë në prag, pa zë. Vetmia, kur bëhet shteg, s’të jep as dekor, as shpjegim. Ecën me hijen tënde, që herë duket shok e herë roje, dhe çdo hap e bën

Mbrëmë në Kuçovë! Mbrëmë në Kuçovë ndodhi një gjë e rrallë, pikërisht sepse ishte e thjeshtë, një grup me njerëz të mirë u ulën rreth një tryeze dhe i lanë fjalës kohë të bëhej e saktë. Shishet e ujit rrinin në mes të tryezës, tabela “NDALOHET DUHANI” mbante rregullin e vet në mur, ajri mbeti i kthjellët. Disa zëra u ngritën e u ulën pa ia zënë vendin njëri-tjetrit, secili u dëgjua. Pikërisht aty nisi udhëtimi i Paktit Kombëtar të Urtisë. Kuçova mbeti dëshmi e një matjeje të

I’m Arian Galdini. You know me by what I’ve done and what I’ve written, by decisions I’ve made in the open, and by the moments when silence was the only honest way not to spend words cheaply. I’m not here to repaint my past. I’m here to name it. From October 24, 2020 to September 19, 2025, I tried to confront Albania’s political reality as the founder and chair of LRE. I went in in good faith, with will and sacrifice, and I fell short. I’m not turning that into theater, and I

Unë jam Arian Galdini. Më njihni nga veprat e mia dhe nga fjala ime, nga vendimet që kam marrë në dritë, edhe nga heshtjet e mia kur heshtja ka qenë mënyra më e ndershme për të mos e shpërdoruar fjalën. Rruga ime shihet. Ajo që kam qenë, me të mirat e me të metat e mia, mbetet toka prej nga dal edhe sot. Nga 24 tetori 2020 deri më 19 shtator 2025 provova ta sfidoj realitetin politik shqiptar si themelues dhe kryetar i LRE-së. E provova me vullnet e sakrificë, dështova. Pranim

Sot nis rrugëtimin Urtia, në çdo fshat, lagje e qytet të Shqipërisë dhe Diasporës… Pakti Kombëtar i Urtisë, sot merr jetë. Do të vijmë kudo. Më shkruani: 📩 Inbox në Facebook 📱 WhatsApp: ✅ +355 68 406 0131 | ✅ +355 67 205 1564

Nga Arian Galdini Emergjenca është doktrinë pushteti, blen kohë duke u shitur si shpëtim. Kur kjo doktrinë mbizotëron, politika nuk matet me rendin që ndërton, por me zhurmën që prodhon, jo me faktin që mban, por me frikën që përhap, jo me koston që pranon, por me shpejtësinë me të cilën e mbyll pyetjen. Kështu gjithçka shpallet “menjëherë”, ndërsa llogaria shtyhet, ligji zvarritet, përgjegjësia tretet. Paprekshmëria prodhohet nga vonesa. Alarmi nuk kërkon zgjidhje, kërkon bi

Nga Arian Galdini Në përditshmërinë shqiptare ekziston një kalendar i padukshëm që s’ka as stinë, as festë, por ka zë, dita kur thirret, ora kur mblidhet, minuta kur shpërndahet, dhe heshtja që e gjen njeriun sërish vetëm me të njëjtën barrë mbi shpinë. Ky kalendar nuk shpallet askund dhe, megjithatë, sundon, një ritëm i ngulitur që duket si fuqi, ndërsa rrallë kthehet në rend që mban peshë. Paradoksi ynë i gjatë rri këtu, sheshi ka qenë dritë e ligjshme e lirisë, por ka qenë