Nga Arian Galdini E kam ndjerë këtë tërsëllime sharjesh e mallkimesh pothuajse çdo ditë të jetës sime, që prej 1994, kur Sali Berisha asokohe President Republike dhe Eduart Selami si Kryetar i PDSH, kërkuan shkarkimin e Arben Likës nga detyra e tij si Kryetar i Forumit Rinor të PDSH. Unë isha krejt i ri, naiv e i pamësuar. Vetëm 20 vjeç. Me Arben Likën ishim njohur kur unë si 16 vjeçar, gjimnazist, e si më quajtën ata atkohë e gjithmonë në vijim, si vëlla i vogël i studentëve

Nga Arian Galdini Asnjë shoqëri nuk rilind vetëm pse zemërohet. Zemërimi mund ta çajë frikën. Mund ta nxjerrë njeriun nga shtëpia. Mund ta detyrojë pushtetin të dëgjojë atë që kishte zgjedhur ta përbuzte. Por zemërimi nuk është rend. Nuk është institucion. Nuk është prokurë. Nuk është Republikë. Njeriu del në shesh si njeri. Del me fytyrën e vet, me plagën e vet, me frikën e thyer, me atë copë dinjiteti që nuk pranon më të rrijë mbyllur. Për një çast, ai nuk është ende popull

Lutem që të jem thellësisht gabim, dhe lutem e dëshiroj me gjithë shpirt, që në gjithçka unë jam shkruar këto ditë të jem unë i gabuari i madh. Lutem e dëshiroj që Revolucioni, të jetë i vërtetë, real, i sinqertë, i popullit, për popullin, nga populli. Lutem e dëshiroj që Revolucioni të fitojë e ti shporrë “Ata” Xhambazët, e të sjellë një Shqipëri të re. Edhe pse pa mua, edhe pse unë nuk kam asnjë lidhje e nuk dëshiroj të kem asnjë lidhje me këtë Revolucion, lutem e dëshiroj

I kanë mësuar “militantët e partive” dhe profilet anonime që shtiren si “flamingo” që të më shajnë ndryshe…🤣🤣🤣🤣 Tani më thonë, ti je kundër të gjithëve, je oponent me të gjithë… Ose më shkruajnë, pse vetëm, dil në shesh, bashkohu me popullin në shesh.. Ose, mos bëj cinikun dhe mos vrit frymën e protestës… U them: Ore, mblidheni mendjen. Mua burrninë e nderin ma kanë mësuar vetëm e në vetmi, e madje edhe kundër a përballë gjithë botës… Asnjëherë burrnia e nderi, vlerat dhe

Kur pushteti-regji e quan zhurmë qytetarin që kërkon dokument… Nga Arian Galdini Edi Rama nuk e zbuloi algoritmin. E përdori. Nuk e zbuloi për të kuptuar epokën. E nxori si alibi për t’i ikur përgjegjësisë. Nuk foli për algoritmin sepse i dhemb e vërteta publike. Foli për algoritmin sepse nuk do të flasë për dokumentin, për hartën, për kontratën, për përfituesin, për gardhin, për bregdetin, për humbjen e besimit dhe për shtetin që kërkon të besohet përpara se të lexohet. Për

Më shajnë e mallkojnë kur i qëndroj përballë Berishës e PD. Më shajnë e mallkojnë kur i qëndroj përballë e kundër Edi Ramës e PS. Më shajnë e mallkojnë kur i qëndroj përballë e kundër Erion Veliajt e PS, e të tijve e Sorosit. Më shajnë e mallkojnë kur i qëndroj përballë e kundër Belinda Ballkut e PS, e të sajve. Më shajnë e mallkojnë kur i qëndroj përballë e kundër Ilir Metës e PL (LSI). Më shajnë e mallkojnë kur u qëndroj përballë e kundër Partive të Reja, e çdo krijese të R

Nga Arian Galdini Protesta lind aty ku plaga nuk gjen më derë shteti ku të trokasë. Njerëzit dalin për tokën, për bregun, për pronën, për korrupsionin, për shtetin që nuk dëgjon, për fëmijët që ikin, për pasuritë publike që vendosen në tryeza ku qytetari thirret vetëm si figurë. Kjo plagë është reale. Ajo është arsyeja pse sheshi merr trup. Por plaga nuk jep prokurë. Askush nuk fiton të drejtën të flasë në emër të qytetarit vetëm sepse afrohet pranë dhimbjes së tij. Askush nu

Nga Arian Galdini Dhjetë vjet më parë, kur Shqipëria fliste për kanabisin si skandal dhe për plehrat si ligj, unë shkrova se problemi ishte më i thellë se një fushë e mbjellë, më i thellë se një kamion mbetjesh, më i thellë se një pabesi politike e radhës. ( https://www.balkanweb.com/kanabisi-plehrat-a-po-qeverisemi-nga-mafia/#gsc.tab=0 ) Problemi ishte çasti kur krimi fillon të mos duket më si krim, sepse mëson të flasë gjuhën e biznesit, të kontratës, të koncesionit, të tel

Nga Arian Galdini Në dhomën ku fotografitë dalin ngadalë nga errësira, mbi një tryezë të ngushtë, nën llambën e kuqe, gjeta pllakën e vjetër ku fytyra e tij ende nuk kishte vendosur nëse do të shfaqej. Qelqi ishte i hollë, i ftohtë sa të dukej i pafajshëm, dhe prapë mbante brenda vetes një njeri të tërë, një njeri që më kishte lënë pa shumë gjëra, pa disa besime që dikur i mbaja si pjesë të frymëmarrjes, pa disa emra vendesh ku mund të kthehesha pa u mbrojtur nga kujtesa. Nuk