Zhvillimi nuk fillon nga maketi. Fillon nga dokumenti. Pa pronësi të qartë, çdo premtim publik mbetet i pambrojtur. Pa histori toke të pastër, çdo resort mbetet nën dyshim. Pa llogari, çdo gardh bëhet akuzë.

Një shtet serioz nuk i kërkon qytetarit besim para dokumentit. I jep regjistër. I jep pronësi. I jep hartë. I jep përgjegjësi. Aty ku pushteti kërkon besim para llogarisë, Republika është zënë peng.

Nga Arian Galdini Një shtet serioz nuk i kërkon qytetarit besim para dokumentit. I jep regjistër. I jep pronësi. I jep kontratë. I jep hartë. I jep leje të publikuar. I jep pronar përfitues. I jep histori toke. I jep përgjegjësi politike. Këtu fillon arsyeja pse Edi Rama duhet të ikë. Jo sepse Shqipëria nuk duhet të zhvillohet. Jo sepse kapitali i huaj është faj. Jo sepse një investitor nga Katari, Amerika, Holanda, Luksemburgu apo Delaware është, vetëm për këtë arsye, i dysh

Nga Arian Galdini Asnjë aktor i huaj nuk e shpiku gardhin. Asnjë aktor i huaj nuk e shpiku mungesën e transparencës. Asnjë aktor i huaj nuk e shpiku arrogancën e pushtetit përpara qytetarit. Të huajt mund të hyjnë në një krizë. Mund ta përdorin, ta zmadhojnë, ta shtrembërojnë, ta fusin në hartën e interesave të tyre. Por nuk e shpikën ata plagën. Plaga u hap këtu. Në tokën që qytetari nuk e pa më të mbrojtur. Në dokumentin që u errësua. Në lejen që nuk pyeti. Në gardhin që do

Nga Arian Galdini Flamingoja nuk ishte problemi. Ishte dera. Pas saj doli toka. Pas tokës doli dokumenti. Pas dokumentit doli paraja. Pas parasë doli kulla. Pastaj politika u përpoq ta quante këtë zhvillim. Ky është çasti kur protesta pushon së qenuri vetëm një debat për lagunën, për shpendët, për turizmin, për investitorët apo për një projekt të vetëm. Kur në të njëjtën hartë publike dalin Aruba, kokaina, tokat, kullat, resortet, falsifikimet e dyshuara, sekuestrimet dhe emr

Nga Arian Galdini Edi Rama nuk po i përgjigjet protestës me llogari. Po përgatitet t’i përgjigjet me skenë. Në Bulevard do të jetë qytetari. Në Sheshin Italia është thirrur aparati. Në mes është dosja. Kjo është pamja më e rëndë e ditës. Një kryeministër që, në ditën kur qytetarët vazhdojnë protestën dhe drejtësia prek dosje që flasin për tokë, para, ndërtim, pastrim dhe krim të organizuar, thërret festën e partisë në një shesh tjetër, nuk po tregon qetësi. Po tregon ankth me

Nga Arian Galdini Një derë mund të hapet për një politikan dhe prapë të mbyllet për qytetarin. Ky është rreziku i orës sonë. Kur një vend e ngatërron lëvizjen e një vule të huaj me lindjen e një lirie të brendshme, lajmi bëhet kurth. Një korridor diplomatik nuk është pagëzim moral. Një hapje e jashtme nuk është mandat i brendshëm. Një njeri mund të hyjë sërish në qarkullim dhe prapë një popull nuk duhet të hyjë në të njëjtën grackë. “Non Gracka” nuk është përkthim. Është para

Nga Arian Galdini Një protestë rrezikohet dy herë. Herën e parë, kur pushteti përpiqet ta trembë. Herën e dytë, kur dikush tjetër hap regjistrin për ta shkruar në emrin e vet. Kjo është ora më e rrezikshme e çdo sheshi. Në fillim, njeriu del. Del nga frika, nga heshtja, nga poshtërimi, nga ajo dhomë e brendshme ku kishte duruar tepër gjatë. Del sepse një vend i përbashkët është prekur, sepse një e drejtë është shtypur, sepse një plagë nuk pranon më të mbahet si turp privat. P

Nga Arian Galdini Njeriu mund të dalë në shesh me të tjerët, por nuk jeton politikisht në shtëpinë e askujt tjetër. Ky është kufiri që humbet sa herë rruga mbushet. Ai del nga shtëpia sepse diçka nuk e lë më brenda. Një vend i prekur. Një e drejtë e shtypur. Një poshtërim që ka kaluar nga durimi në turp. Del me trupin e vet, me frikën e vet, me atë pjesë të jetës që nuk pranon më të përdoret si heshtje. Por nuk del për të humbur derën. Të dalësh bashkë nuk do të thotë të bano