Të dashur miq, Këndi i Shpresës e mbylli ciklin e tij mbrëmë. E bashkë me Këndin e Shpresës e mbylli ciklin edhe e djeshmja ime dhe e jona bashkë, si “të ngecur në limbon e një rituali pa shpirt e pa frymë e pa gjallëri e pa gjallësi”… Nesër unë nis një tjetër udhëtim, vetjak, vetmitar, pa pritshmëri e pa asnjë detyrim ndaj askujt e për askënd. Prej nesër unë nis komunikimet e mia live, si vetmitar që rinis gjithçka nga e para, siç e nisa në marsin e 2020. Prej nesër merr jet

Nga Arian Galdini Vjen një çast kur e mira nuk të nxjerr nga vetmia, por të çon te ajo, si lumi te gryka e vet, kur s’ka më fusha për t’u hapur dhe duhet të hyjë në gur. Atje bien zërat. Bie dora që të mbante në të njohurën. Bie fytyra që të rrinte pranë sa kohë nuk i kërkoje të vërtetën. Bie edhe jeta që kishe ngritur si shtëpi të kujdesshme, derisa një dimër i vetëm ta mësojë se nuk ishte bërë për të mbajtur borën. Dhe ti mbetesh te pragu, i zhveshur deri te ajo bërthamë që

Të dashur miq, Sot në këtë 25 prill 2026 mbyllet një cikël i gjatë e tejet i rëndësishëm i jetës sime, pra pikërisht komunikimi ynë live i njohur nga ne e ndër ne si Këndi i Shpresës… Prej sot nuk do të kemi më Kënd Shprese… Kjo nuk do të thotë se nuk do të kemi më komunikime, por jo më të natyrës e detyrimit ditor të Këndit të Shpresës… Ndoshta unë do të zgjedh të komunikoj kur ta ndjej e nëse e ndjej se kam diçka për të thënë, veç jo më si rend i një detyrimi as për mua e a

By Arian Galdini In an age that paints its wounds with borrowed light, where a voice goes cheaper than bread, and silence is kept like a rare thing on tables that have never known hunger, there still walks a man no one turns to watch, because he owns no platform, stands under no bright lamps, has no chorus at his back, yet in his chest he carries a piece of sky, folded with care, like an old letter from home. He comes back late, his hands worn down, his back full of the day,

Nga Arian Galdini Në këtë kohë që i lyen plagët me ndriçim të rremë, ku zëri del në shitje më lirë se buka dhe heshtja ruhet si mall i rrallë mbi tavolina që s’e njohin urinë, ecën ende ai njeri që s’e ndjek askush me sy kur kalon, sepse nuk ka tribunë, nuk ndez studio, nuk mban kor pas vetes, por ruan në kraharor një copë qiell të palosur me kujdes, si letër e vjetër prej shtëpisë. Kthehet vonë, me duar të varfra, me shpinë të lodhur, me fytyrë ku dita ka lënë pluhur e hekur

Për Rinisjen Kombëtare Nga Arian Galdini Në kohë të thyer, në dritë të plagosur, kur e drejta çohej përditë e përgjakur dhe fjala e kthjellët mësonte të ecte pa tribunë, u ndez pa zhurmë një farë e rrallë dhe mori në vete jo një emër për t’u valëvitur në erë, por një kthim, kthimin e Shqipërisë te pjesa e saj që ende nuk ishte prishur. Kështu nisi. Jo prej zyrave. Jo prej oborreve të pushtetit. Jo prej duarve që ndërrojnë vulat, ngjyrat, ekranet dhe e quajnë rend atë që është

Nga Arian Galdini E mora atë vit siç merret një çelës që s’duhet humbur, jo për të çelur, por për t’i vënë shul një rruge që e njihja me sy mbyllur. Rruga e kthimit kishte qenë gjithmonë më e lëmuara, të kthente pa të pyetur, të vendoste prapë në vendin ku njeriu s’merret në pyetje. Çelësi ishte i zakonshëm. I thatë. Pa hijeshi. Në xhep, megjithatë, bënte punën e vet, ma priste dorën sa herë që dora kërkonte lehtësi. Nata e ekranit e këputi ujdhinë. Drita blu rrëshqiti në mur

Nga Arian Galdini Gishti ende i njomë nga boja e votimit, telefoni i ndezur në dorën tjetër, fleta e palosur keq si një copë letër që ka kaluar nëpër trup pa lënë gjurmë, kjo pamje mjafton për ta kuptuar një sëmundje të tërë. Një djalë tetëmbëdhjetëvjeçar sapo ka dalë nga qendra e votimit. Ligji e njeh si qytetar. Çasti tjetër e nxjerr para ekranit. Ai përpin dy rreshta, nuk e mbaron as fjalinë e tretë, nuk e di kush flet, nuk e di ç’vlerë ka fjala, nuk e di ç’do të thotë të

Nga Arian Galdini Në historinë e njeriut ka shpikje që e ngrenë jetën dhe shpikje që e poshtërojnë. Më zbuluese nuk janë gjithmonë ato që prodhojnë hekur, avull, dritë a fuqi. Më të rëndat janë ato që shpikin mënyra për ta mbajtur njeriun ende gjallë pa i lënë kushtet për të jetuar si njeri. Qytetërimi matet jo aty ku ngre ura, jo aty ku ngul kulla, jo aty ku shkruan ligje të bukura për veten, por aty ku shfaqet i pafuqishmi, i paemri, i harruari, ai që nuk hyn në pikturat e