Unë jam Arian Galdini. Revolucioni im është shumë i vogël. Revolucioni im është prej 36 vitesh, i përditshëm, i pandalshëm, i pasosur, i qëndrueshëm, rezistent, i pakompromis, i paluajtshëm, i paluhatshëm, themelor, e mbi të gjitha me pasoja rrënuese për jetën time e me çmim e kosto personale e familjare për mua, aq sa një Zot e di sesi jam ende në këmbë. Jam cdo ditë, përditë, gjatë çdo dite, 24 orë, në këmbë e kryelart, si refuzues i çdo pazari, shitjeje, transaksioni, shkë

Nga Arian Galdini Në ditën e tetë, protesta nuk ka më luksin të shtojë zëra pa prodhuar vendim. Një shesh që rritet pa vendosur, herët a vonë merret nga ai që vendos më shpejt në emër të tij. Ka folur mjaft. Ka marshuar mjaft. Ka dëgjuar mjaft fjalime. Ka ngritur mjaft plagë në sipërfaqe. Tani duhet të bëjë diçka më të vështirë se të dalë në shesh. Duhet të vendosë. Sepse një protestë nuk humbet vetëm kur e shtyp policia, kur lodhet turma, kur bie numri, kur prishet ritmi, ku

Më 9 qershor 2026, në orën 19:00, në Qendrën Kulturore të Fëmijëve Durrës, kam kënaqësinë dhe nderin t’ju ftoj në promovimin e librit tim “Neoshqiptarizmi”. Durrësi nuk është zgjedhur rastësisht për këtë takim. Ka qytete ku shkohet. Ka qytete prej nga ku një vend e sheh më qartë veten. Durrësi është vendi ku Shqipëria ka hyrë e ka dalë shumë herë nga vetja. Në portën e tij kanë kaluar gjuhë, udhë, mallra, perandori, kujtime, ikje dhe kthime. Deti i Durrësit nuk ka sjellë vetë

Nga Arian Galdini Një revoltë nuk humbet vetëm kur e shtypin. Humb edhe kur e fusin në kornizën e gabuar dhe pastaj i thonë botës, kjo është e tëra. Kjo po ndodh me protestën shqiptare. Ajo nuk po mundet ende në shesh. Po lufton për të mos u ngrënë nga pamja që i zgjodhën. Sepse korniza nuk është pasqyrë. Është kufi. Ajo vendos çfarë hyn në pamje, çfarë mbetet jashtë, çfarë bëhet titull, çfarë quhet thelb dhe çfarë zhduket si tepricë. Korniza nuk tregon vetëm ngjarjen. Ajo ve

By Arian Galdini The world noticed Albania’s protest when the name Trump entered the story. Albania felt it earlier, when it saw a body dragged across its own land. A young man near Zvërnec. A fence. A strip of coastline. Private force. Land enclosed before it had been explained. A citizen treated not as someone asking for answers, but as an obstacle standing in the way of a project. That image set the country on fire because Albanians did not see only one young man. They saw

Nga Arian Galdini Bota e pa protestën shqiptare kur në të hyri emri Trump. Shqipëria e ndjeu më parë, kur pa një trup të tërhequr zvarrë mbi tokën e vet. Një i ri pranë Zvërnecit. Një gardh. Një vijë bregdeti. Forcë private. Tokë e rrethuar përpara se të ishte sqaruar. Një qytetar që nuk trajtohej si njeri që kërkon përgjigje, por si pengesë para një projekti. Ajo pamje ndezi vendin sepse shqiptarët nuk panë aty vetëm një të ri. Panë veten. Panë qytetarin që prej dekadash tër

Nga Arian Galdini Kur ata që nuk rrinë dot bashkë gjenden papritur në të njëjtin shesh, qytetari nuk duhet të dehet nga pamja. Duhet të ndalet. Duhet të pyesë. Sepse lajmi më i madh nuk është vetëm protesta. Lajmi më i madh është bashkëprania. Në të njëjtën valë janë pushteti, opozita e vjetër, të rinjtë e lejuar, mediat e kundërta, rrjetet civile, zërat radikalë, moralistët e vonuar dhe aparatet që zakonisht nuk ndajnë as gjuhë, as etikë, as program, as kujtesë. Secili me fa

Nga Arian Galdini Një shoqëri nuk bëhet e re vetëm sepse mbush një shesh. Mund të jetë zgjuar. Mund të ketë gjetur një zë që i mungonte. Mund të ketë ndjerë, pas shumë vitesh lodhjeje, se nuk është më e dënuar të jetojë me kokën ulur, me zemrën jashtë vendit dhe me trupin brenda një shteti që nuk e dëgjon. Kjo nuk duhet përqeshur. Qytetari që del në rrugë për një plagë reale meriton respekt. Shoqëria që e ndjen poshtërimin dhe nuk pranon më ta gëlltisë në heshtje ka prekur di