Nga Arian Galdini Më 29 mars 1930, nga Poradeci, Lasgush Poradeci i shkruante Dhimitër Paskos. Shqipëria ishte ende shtet i ri, i varfër, me analfabetizëm të gjerë, me shkolla e institucione që përpiqeshin të zinin rrënjë dhe me një jetë publike shumë më të brishtë se e sotmja, megjithatë, mes asaj varfërie që shihej me sy, Lasgushi dallonte një tjetër, më tinëzare, sepse mund të mbijetonte edhe pasi xhepi të mbushej, rruga të shtrohej dhe shtëpia të bëhej me tri kate: “një f

Arrestimi i Ergys Agasit nuk më intereson si trofe i një dite dhe as si fotografia e radhës me të cilën politika ushqen zhurmën e vetë. Për atë që rëndon penalisht mbi të do të flasin provat dhe do të vendosë drejtësia. Pyetja ime është tjetër, është politike dhe i drejtohet njeriut që prej afro trembëdhjetë vitesh drejton qeverinë shqiptare, çfarë shteti ke ndërtuar, zoti Rama? AKSHI nuk është një zyrë e humbur në periferi të administratës. Është institucion në varësi të Kry

Nga Arian Galdini Nëpër ne ecën e vërteta. Nuk na pret në fund të një udhe, merr frymë me ne, edhe kur fryma jonë e mohon. Nuk vjen. Nuk ikën. Ne largohemi. Sa më larg vetes shkojmë, aq më larg e vendosim shpëtimin, në një qiell ku të na presë ajo që lamë pajetuar këtu. I japim emër galaktikës dhe mezi durojmë emrin e atij që nuk na ngjan. E duam njerëzimin sa kohë nuk ka fytyrë. Kur vjen tjetri, me gjuhën dhe kujtesën e vetë, dashuria jonë për botën kërkon kufi. Armikun e zg

Nga Arian Galdini Mirëmëngjesi. Një nënë humbet një paradite për të marrë një vërtetim që administrata e ka prej kohësh në sistemin e vetë. Një sipërmarrës pret me muaj një përgjigje, ndërsa punonjësit, qiraja dhe detyrimet nuk presin bashkë me të. Një pensionist endet nga sporteli në sportel, sepse dy zyra publike nuk shkëmbejnë dot mes tyre një informacion që shteti ia ka kërkuar disa herë. Një familje shtyn një vendim për shtëpinë, shkollën apo punën, jo sepse nuk di çfarë

Nga Arian Galdini Më 29 mars 1930, nga Poradeci, Lasgush Poradeci i shkruante Dhimitër Paskos. Shqipëria ishte ende shtet i ri, i varfër, me analfabetizëm të gjerë, me shkolla e institucione që përpiqeshin të zinin rrënjë dhe me një jetë publike shumë më të brishtë se e sotmja, megjithatë, mes asaj varfërie që shihej me sy, Lasgushi dallonte një tjetër, më tinëzare, sepse mund të mbijetonte edhe pasi xhepi të mbushej, rruga të shtrohej dhe shtëpia të bëhej me tri kate: “një f

Nga Arian Galdini Nëpër ne ecën e vërteta. Nuk na pret në fund të një udhe, merr frymë me ne, edhe kur fryma jonë e mohon. Nuk vjen. Nuk ikën. Ne largohemi. Sa më larg vetes shkojmë, aq më larg e vendosim shpëtimin, në një qiell ku të na presë ajo që lamë pajetuar këtu. I japim emër galaktikës dhe mezi durojmë emrin e atij që nuk na ngjan. E duam njerëzimin sa kohë nuk ka fytyrë. Kur vjen tjetri, me gjuhën dhe kujtesën e vetë, dashuria jonë për botën papritur kërkon kufi. Arm

Nga Arian Galdini Një mjek mund ta dojë jetën njerëzore me gjithë shpirtin e vetë, po nuk e njeh trupin, dashuria e tij nuk shëron. Një inxhinier mund ta dojë qytetin, po nuk di të llogarisë, ura e tij nuk mban. Një mësues mund ta dojë fëmijën, po nuk zotëron dijen dhe artin e mësimdhënies, qëllimi i mirë nuk bëhet arsim. Edhe dashuria për Shqipërinë i nënshtrohet të njëjtit gjykim. Nuk mjafton ta duam. Duhet të bëhemi të aftë t’i shërbejmë. Më 21 gusht u takuam. Njerëz që de

Nga Arian Galdini Më 29 mars 1930, nga Poradeci, Lasgush Poradeci i shkroi Dhimitër Paskos, ndërsa Shqipëria, ende e re si shtet, përpiqej t’u jepte qëndrueshmëri institucioneve dhe formë jetës së vetë publike. Mbi atë vend të varfër, me analfabetizëm të gjerë e përditshmëri shumë më të ashpër se e jona, ai dallonte “një frymë të rëndë varfërie shpirtërore”, që zotëronte jetën dhe mbyste zërin lajmërues të shpresës. Letra arrin deri te ne me një shqetësim që buron më pak nga

Nga Kuvendi Programatik i 21 gushtit nuk dolëm me një kurorë për veten, por me disa vendime, detyra dhe objektiva që duhet të marrin jetë në javët e muajt që vijnë. Hapi i parë është hapja e anëtarësimit në LRE Rinisja. Çdo qytetar që e ndjen se bindjet, historia dhe drejtimi ynë politik i flasin ndërgjegjes së tij, mund të na kontaktojë dhe të kërkojë të bëhet pjesë e kësaj përpjekjeje. Ftesa u drejtohet shqiptarëve në çdo qytet e fshat të vendit, si edhe kudo ku jeton mërga