Nga Arsen Lazri, Anëtar i Kryesisë së LRE Rinisja Ekonomist Një vend nuk varfërohet vetëm kur i ikin paratë. Varfërohet kur i ikën besimi se pjesëmarrja ia vlen. Monopoli nuk e shkatërron tregun gjithmonë me zhurmë. E bën më ngadalë, ia heq qytetarit mundësinë për të krahasuar, ia ul cilësinë e zgjedhjes dhe ia rrit koston e dorëzimit. Në politikë ndodh e njëjta gjë, por fatura nuk vjen vetëm me para, vjen me besim të humbur, me talent të larguar dhe me një shoqëri që nis ta

Nga Arian Galdini Bota e re nuk nis kur një flamur zbret dhe një tjetër ngrihet. Nis më heshtur. Nis kur fuqia mëson të mos kalojë më vetëm nga urdhri, por nga varësia. Takimi Trump - Xi në Pekin është një nga ato çaste ku historia nuk flet me bubullimë, por me peshë. Dy presidentë ulen përballë njëri-tjetrit, por në tryezë nuk janë vetëm dy shtete. Janë portat e botës, energjia, minerali, çipi, deti, kredia, tregu, kablli, furnizimi, durimi. Në shekullin që po hyn, fuqia nuk

By Kristina Nano Chair of LRE Rinisja Democracy does not die only when the citizen is robbed of the vote. It can die earlier, more quietly, more orderly, when the ballot remains in the box, the date remains on the calendar, the institutions remain standing, but before the citizen chooses, someone has already decided which voices will be allowed to reach him. Political freedom does not begin at the ballot box. It begins with hearing. A citizen who hears only the alternatives p

Nga Kristina Nano, Kryetare e LRE Rinisja Demokracia nuk vdes vetëm kur qytetarit i merret vota. Mund të vdesë më herët, më qetë, më rregullt, kur vota mbetet në kuti, data mbetet në kalendar, institucionet mbeten në këmbë, por para se qytetari të zgjedhë, dikush ka vendosur cilët zëra do të arrijnë deri tek ai. Liria politike nuk nis te kutia. Nis te dëgjimi. Një qytetar që dëgjon vetëm alternativat që janë lejuar të bëhen të dukshme nuk hyn i lirë në votim. Ai mund të ketë

Nga Arian Galdini Jo çdo gjë që na shpëton vjen me shkëlqim. Nganjëherë shpëtimi është më i vogël, një ndalim në dorën që mund të godiste, një fjalë e mbajtur para se të bëhej plagë në gojën e tjetrit, një turp i mirë që mbërrin vonë, por ende në kohë. Unë nuk u besoj më shumë gjërave që duken të mëdha menjëherë. Shumë fytyra rriten në xhama. Shumë zëra bëhen të fortë në tregje. Shumë zemërime vishen si drejtësi. Shumë njerëz ngrihen duke e bërë dikë tjetër shkallë nën këmbët

Nga Arian Galdini Gëzimi ka shumë të afërm. Në ditët kur dukesh i plotë, edhe të largëtit afrohen lehtë. E njohin dritën e mirë, emrin që hap udhë, fytyrën që ende nuk kërkon durim. Miku njihet më vonë. Kur telefoni hesht si një pus që nuk e pranon më kovën. Kur lajmi për ty nuk zgjon më kureshtje. Kur fjala jote del e thyer dhe askush nuk ka më leverdi ta mbajë me kujdes. Atëherë, nëse mbetet dikush, mos e pyet pse. Ai që shpjegon shumë shpesh është ende duke matur sa i kush

By Arian Galdini Do not tell me life is making peace. I have seen people who reconciled too early and no one saw them dying. They went on getting up in the morning, keeping their hours, answering when they were called, laughing where laughter was expected, but inside them an entire province had been emptied without sending word. Violence did not defeat them. They were defeated by that thin quiet that comes when a man, out of weariness, begins to call fate what he once would h

Nga Arian Galdini Mos më thuaj se jeta është pajtim. Kam parë njerëz që u pajtuan herët dhe nuk i pa askush duke vdekur. Vazhduan të ngriheshin në mëngjes, të mbanin orarin, të përgjigjeshin kur i thërrisnin, të qeshnin në vendin ku pritej e qeshura, por brenda tyre një krahinë e tërë ishte zbrazur pa lënë lajm. Nuk i mundi dhuna. I mundi ajo qetësi e hollë që vjen kur njeriu, nga lodhja, nis ta quajë fat atë që dikur do ta kishte kundërshtuar. Unë nuk e dua atë paqe. Ajo nuk

Di Arian Galdini (A David e Martin) Sul vostro colletto il mattino aveva lasciato un bottone appena storto, spalla contro spalla, quella linea sottile tra voi dove un fratello non si vede, eppure tiene il posto. Il maggiore stava come parola misurata prima di uscire. Il piccolo aveva negli occhi una porta ancora aperta, senza sapere che più tardi anche i passi imparano a fermarsi. Non avevo un baule da tramandarvi. Solo un errore che non ho nascosto, un cucchiaio lavato dopo