Rikthehem në fushëbetejë, me beslidhjen e re të Komunitetit LRE dhe të Komunitetit Galdini🇦🇱🫶 Nuk rikthehem në asnjë rol a detyrë politike a funksion apo ofiq politik… Nuk rikthehem as për të konkuruar për veten time. Nuk konkuroj për asgjë. Pa merak. Rikthehem për betejë e mision. Rikthehem si shërbestar dhe misionar i LRE dhe i Shqiptarizmit, i Urtisë, Dalëzotësisë dhe Prindërimit, i të djathtës humane dhe transformimit të Shqipërisë. Sepse Shqipëria është atdheu ynë të

Nuk është emër i ri me trup të vjetër. Është gjithçka e re, fryma, shpirti, pritshmëria psikologjike, e për rrjedhojë edhe vërtetësia. Këndi i Shpresës nisi nga unë dhe u bë ne, e ne u kthye në një ritual boshësie, vaktësie e zbrazëtie… Ndaj rikthehem tek unë, e qëndrojmë me mua e tek unë. Nëse bëhemi ne sërisht ne, nuk duhet ta bëjmë formalisht si zëvendësim dogmatik të “unë”, por qëndrojmë e vijojmë si unë dhe ju bashkë, e ne nuk shkrin “unë” por harmonizon “unë” dhe “ne”

By Arian Galdini Hope does not close when the room closes, the room where the voice stayed on like bread sliced thin for hands that came, for hands that were absent, for hands that perhaps had lost the way back to the table. The empty chairs do not accuse. They stay there, quiet, like old men who have watched a man grow only when he no longer asks for a witness to his wound. I fold the past like a work-worn garment, with the smell of years in the cloth, and do not throw it aw

Nga Arian Galdini Nuk mbyllet shpresa kur mbyllet dhoma ku zëri rrinte gjatë si bukë e prerë hollë për duar që vinin, për duar që mungonin, për duar që ndoshta e kishin humbur rrugën e tryezës. Karriget bosh nuk akuzojnë. Rrinë aty, të qeta, si pleq që e kanë parë njeriun të rritet vetëm atëherë kur nuk kërkon dëshmitar për plagën e vet. E palos të shkuarën si rrobë pune, me erën e viteve në pëlhurë, dhe nuk e hedh. E lë në kurriz të kujtesës, atje ku sendet e lodhura nuk urd

Në marsin e 2020, isha krejt vetëm… Faqja ime kishte vetëm 2000 ndjekës. Postimet e mia mezi merrnin 7 - 10 like gjithsej. Isha vetëm, i harruar, i mohuar e i papërfillur. E megjithatë u desh një moment kthese, një ngjarje që prish status quo, që me një komunikim të thjeshtë live në Facebook, që u bë i njohur si Këndi i Shpresës, të lindte e zhvillohej kaq shumë histori, për mua e për shumë nga ne e ndër ne. Isha thjesht një njeri me 1 ide, 1 vizion, 1 mision, 1 qëllim, 1 cel

Për hir të së vërtetës, ndodhi ajo që nuk e doje e nuk e prisja… Ndodhi një tjetër rënie e dështim i imi.. Në shtator 2024 shpalla Shtegun e Vetmisë me shpresën e besimin, se ky vendim do të grishtte ndërgjegjet e atyre që ishin krah meje prej marsit 2020… Nuk ia dola dot. Më tej provova një mobilizim të mundshëm për të tentuar të rigjallëroheshim si Komunitet LRE për të hyrë në zgjedhjet e 11 majit 2025.. Nuk ia dola dot. Vendosa të mos hynim në zgjedhjet e 11 majit e mora m

By Arian Galdini There comes a point when the good does not lift you out of solitude, but leads you into it, as a river to its gorge, when no fields remain where it can widen, and it must enter stone. There, voices fall silent. The hand that kept you inside the known falls away. The face that remained beside you as long as you asked nothing of the truth, it too falls away. Even the life you built like a house made with care comes down, when a single winter teaches it it was n

Të dashur miq, Këndi i Shpresës e mbylli ciklin e tij mbrëmë. E bashkë me Këndin e Shpresës e mbylli ciklin edhe e djeshmja ime dhe e jona bashkë, si “të ngecur në limbon e një rituali pa shpirt e pa frymë e pa gjallëri e pa gjallësi”… Nesër unë nis një tjetër udhëtim, vetjak, vetmitar, pa pritshmëri e pa asnjë detyrim ndaj askujt e për askënd. Prej nesër unë nis komunikimet e mia live, si vetmitar që rinis gjithçka nga e para, siç e nisa në marsin e 2020. Prej nesër merr jet

Nga Arian Galdini Vjen një çast kur e mira nuk të nxjerr nga vetmia, por të çon te ajo, si lumi te gryka e vet, kur s’ka më fusha për t’u hapur dhe duhet të hyjë në gur. Atje bien zërat. Bie dora që të mbante në të njohurën. Bie fytyra që të rrinte pranë sa kohë nuk i kërkoje të vërtetën. Bie edhe jeta që kishe ngritur si shtëpi të kujdesshme, derisa një dimër i vetëm ta mësojë se nuk ishte bërë për të mbajtur borën. Dhe ti mbetesh te pragu, i zhveshur deri te ajo bërthamë që