Nga Arian Galdini Sallat rrinin ndezur me drita që s’ngrohnin njeri. Ekranet kalonin mbi fytyra si ujë i ftohtë mbi llamarinë. Emrat bënin xhiron e natës, zërat punën e tymit, dhe qyteti, nga aq shumë zhurmë, kishte nisur të mos përgjigjej më. Atëherë ne zbritëm. Jo te skena. Te tryeza. Te druri që njeh peshën e duarve kur njeriu vendos të mos e japë shpirtin për përdorim. Pak. Po pakica e vërtetë ka më shumë natë në sy se turma që fryhet me dritë. Nuk na duhej duartrokitja.

Në Selinë e LRE me miq nga Partia GPV Unioni Kristian i Hollandës🇦🇱🇳🇱 Takim i frytshëm dhe besoj bashkëpunimi do të jetë i vlefshëm për LRE dhe GPV. Vijojmë punën…

Nga Arian Galdini Nuk jam më ai që thashë dikur se jam. Ai mbeti në gojët që i vunë emër çdo gjëje veç plagës së vet. Që prej asaj dite e kuptova se koha jonë nuk i vret gjërat duke i thyer. I vret duke ua ndërruar emrin. Uljen e quan urti. Dorëzimin e quan pjekuri. Heshtjen e quan qytetari. Mungesës së shtyllës i vë emrin liri. Dhe njeriu, duke i dëgjuar gjatë këta emra të larë, nis e zbrazet pa zhurmë, si shtëpi ku drita rri ndezur edhe pasi fryma ka dalë. Njëherë shkrova,

Të enjten, në orën 18.30 shihemi në Selinë e LRE. Të dielën shihemi në Lezhë. Nuk ndalemi më. Do tia dalim. Ne jemi LRE, Ne jemi Rinisja🇦🇱🫶🙏

Takime të vogla, kudo e ngado. Takime të vogla e me pak njerëz e pa zhurmë e pa tam tame. Po e do të shkojmë kudo ku na thërrasin e ftojnë. Nuk duam e nuk kërkojmë as synojmë numra, popullaritet, salla plot apo takime të mëdha. LRE do të jetë partia e takimeve të vogla e me njerëz që vijnë e zgjedhin të jenë të pranishëm me dëshirën e vullnetin e tyre dhe që e bëjnë këtë gjë për veten e tyre. Rinisja nuk ka ngjashmëri as me LRE-në e deridjeshme, e aq më pak me të tjerët. Do t

Unë jam rikthyer. Ia kam rinisur nga pika zero. Por: Nuk kërkoj njerëz të rehatisë, e lodhjes, dekurajimit e medemekizmit. Jam rikthyer për ata e me ata që janë për mos tu lodhur, e për mos tu stepur, e për mos tu ndalur. Jam rikthyer e ia kam rinisur për ata e me ata që janë me shpirt sakrifice e veprimi. As kam përjashtuar kënd, as dua të ndahem me askënd. Kush nuk e ndjen se mundet të vijojë të qëndrojë në zjarrin e sakrificës e moslodhjen e mundimit, vjen bashkë me mua, ë

Nga Arian Galdini Ti nuk erdhe si flakë që lyp syrin e botës. As si bubullimë që e do malin vetëm për t’ia kthyer vetes jehonën. Erdhe si guri i vënë në themel, që s’e kërkon vështrimin, por mban mbi vete atë që s’duhet të bjerë. Nuk më ndërtove kështjella me fjalë. Më dhe një strehë prej heshtjeje, ku stuhitë nuk mungonin, por gjenin përballë vetes një qëndresë që s’dinte të përkulej. Që atëherë e mora vesh se shtëpitë e vërteta nuk i mbajnë muret, por njeriu që pranon të bë

Dje, në Ptolemaidhë, nuk kërkuam turmë. Nuk kërkuam zhurmë. Nuk kërkuam fotografi për të provuar se ishim shumë. Kërkuam një tryezë. Dhe tryeza na dha atë që politika e humb e para, dëgjimin. U ulëm me shqiptarë të mirë të Diasporës, jo për t’u folur nga larg, por për të dëgjuar nga afër çfarë lë atdheu te njeriu kur njeriu jeton larg tij, mundin, kujtesën, pyetjen, mallin që nuk mjafton po nuk bëhet përgjegjësi, fëmijën mes dy gjuhësh dhe emrin shqiptar që nuk duhet të zbehe

Po na vjedhin, por kush i voton? Po janë hajdutë, por kush ua jep votën e mbush sallat? Po janë xhambazë, por kush i nderon, vlerëson, ndjek, duartroket? Nëse besojmë parullat: Na vjedhin, poshtë hajdutët, ti shporrim plaçkitësit, duhet edhe ti zbatojmë. Sepse ne duam parullat e parullaxhinjtë, ama nuk duam përgjegjësitë. Përgjegjësitë nuk merren me shpallje, merren me jetë. Jeta jonë dëshmon më fort se gjithçka se sa i refuzojmë e nënçmojmë e përçmojmë e urrejnë ne hajdutët,