By Arian Galdini On the first morning, when Valletta had not yet decided whether to wake as a city or as a great stone breathing beside the water, on the railing of a stairway stood a glass. Plain water. No hand beside it. No note. No sign asking to be honored. Only the glass, with a line of salt on its rim, so thin it might have been what the sea had left, or the memory of a mouth that had drunk without leaving a name. The steps descended toward the harbor. On their stone th

Nga Arian Galdini Në mëngjesin e parë, kur Valletta ende nuk kishte vendosur nëse do të zgjohej si qytet apo si një gur i madh që merr frymë pranë ujit, mbi parmakun e një shkalle ishte një gotë. Ujë i thjeshtë. Asnjë dorë pranë saj. Asnjë shënim. Asnjë shenjë që kërkonte nderim. Vetëm gota, me një vijë kripe në buzë, aq të hollë sa mund të ishte mbetja e detit, ose kujtimi i një goje që kishte pirë pa lënë emër. Shkalla zbriste drejt limanit. Në gurin e saj nata nuk kishte l

Nga Arian Galdini Në mbrëmjen e parë që hyra në Mdina, qyteti nuk më dha asnjë shenjë se donte të mbahej mend. Porta rrinte aty, e rëndë, me atë durim të gurit që nuk e ngatërron hyrjen me pushtimin. Përtej saj nuk dëgjohej pothuajse asgjë. Pas një muri mund të kishte një hap të lehtë, një fëmijë që qeshi e u ndal, një grua që mbylli dritaren pa e përplasur. Hyra ngadalë. Rrugica u ngushtua menjëherë. Muret e verdha mbanin dritën e fundit të ditës. Nuk e pasqyronin. E ruanin

Të enjten në mbrëmje, ora 18.30 takohemi në Selinë e LRE. Të shtunën, në dt 23 maj, ora: 11.00, takohemi në Pogradec. Rinisja rikthehet në Pogradec. Ju përshëndes dhe mos harroni, çdo ditë, çdo javë, papushim, jemi në veprim. Rinisja në veprim, shpresa në veprim. 🇦🇱🫶

Nga Arian Galdini Mëngjesi nuk kërkoi leje. Erdhi mbi tavolinë me një shegë të çarë në mes, të kuqe brenda, si të kishte ruajtur gjatë një lajm të mirë pa ditur kujt t’ia thoshte i pari. Në shtëpi askush nuk foli menjëherë. Uji ziente ngadalë. Një lugë preku gotën. Nga oborri hyri aroma e borzilokut dhe një zog, i padukshëm në degë, e provoi ditën me zë të vogël. Kaq mjaftoi që muri të mos dukej më i lodhur. Nata kishte qenë aty. Kishte lënë mbi karrige një palë heshtje të pa

Nga Arian Galdini Në Maltë, guri nuk më foli për moshën e vetë. Rrinte i artë, i ngrohur nga deti, me atë durim të ishujve që kanë parë shumë anije dhe prapë nuk janë lodhur nga ardhja e fëmijëve. Valetta zbriste drejt ujit me porta të qeta, me ballkone që mbanin pak ajër blu, me varka të vogla që lëkundeshin në liman si lodra të vjetra që askush nuk pati zemër t’i hidhte. Davidi ecte përpara me shikimin e mbledhur, sikur dita i kishte dhënë një drejtim të vogël për ta ruajtu

Nga Arian Galdini Një student që ka mësuar vite me radhë në gjuhën e vet vjen te pragu i profesionit me libra, shënime, lodhje, pritje dhe një ëndërr të qetë. Ai nuk kërkon të hyjë në histori. Nuk kërkon epërsi. Nuk kërkon që dikush tjetër të largohet nga vendi i vetë. Kërkon vetëm që dija e tij të provohet në gjuhën ku është formuar. Pastaj shteti i thotë se aty gjuha e tij nuk hyn. Ky çast duket i vogël. Një provim. Një rregull. Një datë. Një formular. Një derë zyre ku mund

By Arian Galdini In the morning, before the city puts on the face it needs in order to go out into the street, a window stands open over a room where no word has entered yet. Light does not come there as victory. It enters slowly, like a hand that does not wish to wake the pain, but only to feel the forehead of one who has slept little and risen with weight. On the chair lies a shirt. Not white. Not clean. Not poor. Only left there, with the low hush of things that ask for no

By Arian Galdini (A light for Lira’s Silence) On the third floor of an old house, where the stairs rose slowly, as if they remembered the feet that never came back the same, a small pillow rests, embroidered with red thread. No one had moved it for years. Not because it was holy. Not because it held some written last word. Only because, in that room, there were things a hand could no longer touch without becoming guilty at once. She had sewn the thread. She had drawn the need