By Arian Galdini The citizen never goes empty to the ballot box. He goes with the world that has been opened to him and with the world that has been closed to him. He goes with the voices that have reached him and with the voices kept far from him. He goes with the news repeated until it begins to look like fate, with the fear that entered his home without knocking, with the names presented to him as the only serious ones, with the alternatives made small before he could judg

Nga Arian Galdini Qytetari nuk shkon kurrë bosh te kutia e votimit. Ai shkon me botën që i është hapur dhe me botën që i është mbyllur. Shkon me zërat që i kanë mbërritur dhe me zërat që janë mbajtur larg tij. Shkon me lajmin që është përsëritur derisa është dukur si fat, me frikën që ka hyrë në shtëpi pa trokitur, me emrat që i janë paraqitur si të vetmit seriozë, me alternativat që i janë bërë të vogla përpara se t’i gjykonte vetë. Dora hedh një fletë, por para dorës ka qen

Nga Arian Galdini Në spital, pas mesnate, korridori ishte i bardhë me atë bardhësi që nuk të ngushëllon. Ashensori erdhi ngadalë. Mbi derën e tij u ndez një numër i vogël, aq i zbehtë sa dukej sikur edhe metali kishte mësuar të fliste ulët në vendet ku njerëzit presin lajme. Një burrë hyri i pari. Këmisha i rrinte keq mbi trup, sytë nuk kërkonin njeri, dhe në dorë mbante një qese barnash si të ishte gjëja e fundit që e lidhte me rregullin e ditës. Dera nisi të mbyllej. Pastaj

By Arian Galdini A country has the right to rejoice when a door is opened to it from the outside. Especially a country that has waited long, that has heard promises, reports, conferences, conditions, delays, large words, and the small daily weariness of ordinary life. For Albania, every step toward Europe is good news. Not because Europe is an ornament on the map, but because it is the highest measure by which we can test our state. But a door opened from the outside is not e

Nga Arian Galdini Një vend ka të drejtë të gëzohet kur i hapet një derë nga jashtë. Sidomos një vend që ka pritur gjatë, që ka dëgjuar premtime, raporte, konferenca, kushte, vonesa, fjalë të mëdha dhe lodhje të vogla të përditshme. Për Shqipërinë, çdo hap drejt Europës është lajm i mirë. Jo sepse Europa është stoli mbi hartë, por sepse është masa më e lartë me të cilën mund të provojmë shtetin tonë. Por një derë që hapet nga jashtë nuk mjafton. Ajo krijon menjëherë një pyetje

By Arian Galdini Joy has many relatives. When the table is full, chairs appear. Hands remember your shoulder. Names come easily to the mouth. Even the distant learn the way to your door. A friend is known later. When the phone has gone quiet like a well that will not take the bucket. When your name no longer opens anything. When your words come out broken and no one has anything to gain by lifting them carefully. Then, if someone remains, do not ask why. The man who explains

Nga Arian Galdini Në Përmet, në katin e tretë të një shtëpie që nuk e mbylli dot qiellin, kishte mbetur një tjegull mbi pragun e dhomës. Ishte e thyer në njërën anë, me myshk të hollë në buzë, me një njollë tymi që nuk dihej nëse vinte nga dimrat apo nga goja e njeriut kur flet vonë dhe fjalët i dalin të zeza. Era hynte nga lart. Nuk hynte si pushtues. Nuk hynte si mëshirë. Hynte si ajo gjë që shtëpia nuk kishte fuqi ta ndalonte më, dhe prapë nuk e quante armike. Poshtë, Vjos

Nga Arian Galdini Në mëngjes, kur qyteti nxori nga depot e veta shkallë të reja, tabela të reja, zëra të rinj për të njëjtën lartësi të vjetër, ai doli nga një rrugë anësore me një pykë druri në xhep. Ishte e vogël. E prerë shtrembër, e nxirë pak në njërën anë, me një erë të vjetër vaji dhe me atë heshtje të veglave që kanë hyrë shumë herë poshtë sendeve pa u parë nga askush. Nuk kishte shkëlqim. Nuk kishte emër. Në dorën e dikujt tjetër mund të ishte hedhur tutje si mbetje e