Nga Arian Galdini Në demokraci, e reja nuk regjistrohet te sporteli i së vjetrës. Lind, provohet, dëgjohet, kundërshtohet, rrëzohet ose ngrihet përpara qytetarit. Kjo është arsyeja pse Kodi Zgjedhor nuk është mekanikë mandatesh. Është një nga aktet më të thella të një Republike, aty shteti tregon nëse e sheh qytetarin si burim jete politike, apo si njeri që duhet të zgjedhë vetëm midis atyre që aparatet ia kanë lënë gjallë. Shifrat vijnë më vonë. Më parë vjen pyetja, a ka një

Të gjitha këto foto flasin për një debat që mund të përmblidhet vetëm në dy fjalë: Hapeni Kodin

By Arian Galdini Every power loves civilization when civilization serves it as decoration. It loves its elevated language, ceremonies, flags, photographs, halls, international allies, thick documents, dates that can be hung on a wall as memories of victory. Decoration does not judge power. It gives it light. It tidies its appearance. It covers its wrinkles. It makes its face look calmer before the public. Power loves decoration because decoration does not ask for truth. A mir

Nga Arian Galdini Çdo pushtet e do qytetërimin kur qytetërimi i shërben si dekor. E do gjuhën e tij të lartë, ceremonitë, flamujt, fotografitë, sallat, miqtë ndërkombëtarë, dokumentet e trasha, datat që mund të varen në mur si kujtim fitoreje. Dekori nuk e gjykon pushtetin. I jep ndriçim. I rregullon pamjen. Ia mbulon rrudhat. Ia bën fytyrën më të qetë para publikut. Pushteti e do dekorin sepse dekori nuk kërkon të vërtetë. Pasqyra është tjetër gjë. Pasqyra nuk i jep pushteti

Nga Arian Galdini Atdheu nuk rri jashtë nesh. Ai hyn në jetën tonë dhe del prej saj me fytyrën që ne ia lëmë. Na u dha që të mos zvogëlohemi kur jeta na thërret me emrin më të vështirë. Nuk është kujtim që ngrohet në gjoks sa herë lodhet koha. Është dashuri e rëndë, e gjallë, e papajtueshme me njeriun që shet veten dhe pastaj kërkon këngë për ta mbuluar rënien. Atdheu kalon nëpër jetën tonë. Nuk kalon vetëm. Me të vijnë shtëpitë që na rritën, emrat që nuk i zgjodhëm, lutjet q

Nga Arian Galdini Emri nuk bëhet i yti ditën që e trashëgon. Në fillim del i plotë. Vjen prej të parëve, hyn në gjuhën tënde, ulet në tingull. Ti mund ta thërrasësh para të tjerëve, sikur prejardhja ta kishte mbaruar njeriun përpara jetës së tij. Pastaj vjen çasti kur e përdor për ta bërë më të vogël një fytyrë përballë. Jashtë nuk thyhet asgjë. Tingulli nis si më parë. Rrokja e parë vjen. E dyta mbetet diku midis gojës dhe njeriut që nuk deshe ta shihje. Atje fillon humbja.

Sot është ajo ditë kur njeriu nuk matet me atë që mban në dorë, por me atë që nuk e mban më kundër Zotit. Kurban Bajrami nuk është thjesht kujtimi i një sakrifice të madhe. Është dita kur besimi del nga fjala dhe hyn në provë. Në historinë e Ibrahimit, Kurani nuk na lë vetëm para bindjes, por para një ligji më të thellë, zemra nuk pastrohet kur flet bukur për Zotin, por kur i bindet Atij pikërisht aty ku prova prek dashurinë, frikën dhe atë vend të brendshëm ku njeriu më së v

Nga Arian Galdini Burri i moshuar e tha gabim emrin e rrugës. Te stacioni, dy të rinj qeshën. Jo me ligësi të madhe. Me atë lehtësi të shpejtë që e zë njeriun para se ai ta mbledhë veten. Pak më tutje, një djalë mbante një libër nën sqetull. Nuk e shtrëngonte. Vinte nga biblioteka, pas një takimi, karrige të shtyra, gota plastike të zbrazura, mikrofoni anash, si vegël që kishte mbaruar zërin. Mbi banak rrinin disa kopje. Askush nuk u betua mbi to. Në korridor kishte ndenjur m

Nga Arian Galdini Në fund të një sirtari gjeta letrën e babait. Nuk mbante erë lavdie. Mbante erë letre, pak bojë të zbehur, pak vite të palosura, dhe atë kursim të brendshëm që kanë sendet kur nuk duan të duken të shenjta, por të sakta. Babai shkruante pak. Jo për të më mësuar botën. Për një borxh që e kishte kthyer para se t’ia kujtonin. Për një fqinj të cilit, një dimër, i kishte mbajtur shkallën ndërsa burri rregullonte çatinë. Për një fjalë që i kishte kushtuar humbje, p