Nga Arian Galdini Njeriu nuk dëshmohet vetëm nga ajo që arrin të ngrejë mbi vete. Dëshmohet edhe nga ajo që nuk lë të rrënohet mbi tjetrin. Kjo është një nga të vërtetat më të rënda të jetës njerëzore dhe një nga më të shkelurat nga koha jonë. Sepse koha jonë e admiron ngjitjen, jo mbajtjen, dukjen, jo barrën, shkëlqimin, jo përkuljen. Ajo e mëson njeriun të pyesë sa lart u pa, sa larg shkoi, sa fort u dëgjua, sa shumë fitoi. Rrallë e mëson të pyesë atë që vendos peshën e vër

Nga Arian Galdini Budallallëku nuk është më vetëm mangësi. Në kohën tonë ai është bërë mall. Kjo është tragjedia. Jo se ka njerëz të cekët. Të tillë ka pasur gjithmonë. Tragjedia fillon kur cekëtia shpërblehet, kur sipërfaqja fiton mbi thellësinë, kur fjala që ndez paguhet më mirë se fjala që ndriçon, kur zëri që ngacmon vlen më shumë se mendimi që peshon. Atëherë budallallëku pushon së qeni dobësi e shpërndarë dhe bëhet klimë. Pastaj bëhet mënyrë. Më pas bëhet rend. Në fund,

Nga Arian Galdini Turma nuk e urren së pari mendimin. Urren njeriun që nuk ia jep shtyllën e vet kurrizore. Jo idenë si përmbajtje. Jo fjalën si stoli të mendjes. Jo kundërshtimin si gjest. Turma e duron edhe gabimin, nëse gabimi ecën në hap me të. E duron edhe vulgaritetin, nëse vulgariteti e ngroh. E duron edhe ligësinë, nëse ligësia i jep ritëm. Por njeriun që mendon vetë e ndien si fyerje. Jo sepse ai ka domosdo të drejtë. Por sepse ai i kujton mungesën që e fsheh me zhur

Edi Rama dhe çmimi i karburanteve! Nga Arian Galdini Në Shqipëri, çmimi i karburantit nuk del në treg si një numër i vetëm. Del si shtresim. Litri që qytetari sheh te pompa nuk është vetëm nafta ose benzina. Është malli i importuar, është rruga e tij, është porti, magazina, shpërndarja, marzhi tregtar, barra fiskale dhe tatimi që i hipën sipër asaj barre. Prandaj debati ynë publik nis shpesh i shtrembër qysh në fjalinë e parë. Flitet sikur shqiptari po paguan vetëm karburanti

Nga Arian Galdini Jo çdo fund e shpall veten. Disa botë nuk shemben përpara syve tanë. Ato zbehen. Ruajnë pamjen e rendit, mekanizmin e ditës, dritat, tregun, gjuhën, ritmin e zakonshëm të jetës, dhe pikërisht në këtë vazhdimësi të sipërfaqes fshehin rrënimin e tyre më të thellë. Funksioni mbetet. Kuptimi tërhiqet. Fjala qarkullon. Pesha zhduket. Njeriu lëviz brenda botës së vet, por nuk e mban më. Kjo është forma më e frikshme e fundit. Jo ajo që vjen me zjarr e tronditje, p

Nga Arian Galdini Bota e re nuk nis te ligji. Nis te njeriu. Kjo është e vërteta që epoka jonë e shtyn gjithmonë edhe pak më tutje, sikur ta dinte se pikërisht aty gjendet gjykimi i saj. Ajo flet për shtete më të drejta, për ekonomi më njerëzore, për institucione më të forta, për kulturë më të ndriçuar, për komb më të vetëdijshëm, për rend të ri. Flet për kulmet. Flet për fasadat. Flet për çatitë, për dritaret, për ndriçimin e godinës që dëshiron të ngrejë. Pak ulen te themel

Nga Arian Galdini Epoka jonë e ka përkryer një mjeshtëri të rrezikshme, di ta mbulojë zbrazëtinë me tepri. I jep njeriut mjete, shpejtësi, dritë të pandërprerë, qarkullim pa pushim, mundësi të panumërta për të parë, për të prekur, për të komentuar e për të përdorur, dhe pastaj e bind se kjo afërsi me gjithçka është afërsi me të vërtetën. Pikërisht aty nis mashtrimi i madh. Njeriu modern, kur duket se është më pranë botës se çdo brez tjetër, rrezikon të jetë më larg saj në ven

Pas Vlorës, Neoshqiptarizmi do të shkojë edhe në disa qytete të tjera.🇦🇱🫶 Ndërkohë jam duke bërë të pamundurën që ta realizojmë mundësisht brenda muajit maj, daljen nga shtypshkronja të librit tim të dytë: Dekalogu i Shqiptarizmit🇦🇱🫶🙏

Miku im Artan Canaj më nisi këto foto që më kujtuan kohë e momente të cilat i kisha harruar fare… Shoh që në foto këtu pranë meje është edhe Gjykatësi i ndjerë Skerdilajd Konomi të cilin e ekzekutuan bandat dhe krimi i pabesë në Vlorë… Kemi qenë brez guximtarësh… Nder e respekt për Skerdilajdin. I ndrittë shpirti në paqe dhe u bëftë drejtësi për të.🙏 Çfarë kohësh, çfarë emocioni, çfarë brezi….