Di Arian Galdini Vedo il cielo senza occhi. Non per la luce. Non per pietà della notte. Ma per quel peso che cade sull’anima quando l’uomo, finalmente, si siede e posa l’orecchio sul petto della terra. Lì comincia tutto. Non come visione. Non come idea. Non come grandezza proclamata. Ma come quel battito profondo che l’orecchio frettoloso non coglie, né l’occhio che cerca di saziarsi di splendore, ma soltanto l’uomo che è rimasto abbastanza a lungo sotto il peso del mondo da

By Arian Galdini I see the sky without eyes. Not by light. Not by night’s mercy. But by that weight that falls upon the soul when a man, at last, sits down and lays his ear against the breast of the earth. That is where everything begins. Not as vision. Not as idea. Not as named greatness. But as that deep beating the hurried ear cannot catch, nor the eye that wants to feed on brightness, but only the man who has stayed long enough under the world’s weight to know that weight

Nga Arian Galdini Pa sy e shoh qiellin. Jo prej dritës. Jo prej mëshirës së natës. Po prej asaj peshe që bie mbi shpirt kur njeriu, më në fund, ulet dhe vë veshin mbi gjoksin e dheut. Atje fillon gjithçka. Jo si pamje. Jo si ide. Jo si madhështi e shpallur. Po si ajo rrahje e thellë që s’e kap veshi i nxituar, as syri që kërkon të ngopet me shkëlqim, por vetëm ai njeri që ka ndenjur mjaft gjatë nën barrën e botës sa të kuptojë se pesha, kur rri gjatë në ndërgjegje, nis të bëh

Nga Arian Galdini Regjimet e vjetra nuk mbijetojnë vetëm duke ndaluar kundërshtarët. Shpesh mbijetojnë duke prodhuar pamjen e kundërshtimit. Kur një shoqëri lodhet nga fytyrat që e kanë mbajtur peng dhe nis të kërkojë diçka tjetër, pushteti nuk ka gjithmonë nevojë ta shtypë ndryshimin. Nganjëherë i mjafton ta imitojë. I mjafton të nxjerrë në qarkullim një trajtë të tij, ta ndriçojë, ta bëjë të duket si çarje, ndërsa hyrja reale mbetet nën ruajtjen e po atyre duarve. Jo çdo gj

By Arian Galdini Albania has not been damaged only by those who have governed badly. It has also been damaged by the empty place the citizen has left in public life. Not because he has not voted, not because he has not been angry, not because he has not spoken at home, in the street, on the screen, or alone with himself. The wound is deeper, the citizen has often been present as discontent and absent as responsibility. Present when he is counted. Absent when he is needed to b

Nga Arian Galdini Shqipëria nuk është dëmtuar vetëm nga ata që kanë qeverisur keq. Është dëmtuar edhe nga vendi bosh që qytetari ka lënë në jetën publike. Jo sepse nuk ka votuar, nuk është zemëruar apo nuk ka folur në shtëpi, në rrugë, në ekran, në vetminë e tij. Plaga është më e thellë, qytetari ka qenë shpesh i pranishëm si pakënaqësi dhe i munguar si përgjegjësi. I pranishëm kur numërohet. I munguar kur duhet të ndërtojë. I pranishëm kur ankohet. I munguar kur vendi kërkon

Nga Kristina Nano, Kryetare e LRE Rinisja Reforma zgjedhore nuk nis te formula. Nis te pyetja se kush lejohet të arrijë te qytetari. Sistemi, lista, pragu dhe numri i mandateve kanë rëndësi. Por ato vijnë pas pyetjes së parë, a i jep kjo reformë qytetarit më shumë fuqi për të krijuar përfaqësim, apo vetëm ia rregullon më bukur kufirin ku ndalet? Në Shqipëri, debati zgjedhor shpesh vishet me gjuhë teknike. Flitet për harta, koalicione, administrim, lista të hapura, pragje dhe

By Arian Galdini Albania has suffered not only from bad elections. It has suffered from guarded entrances. It has paid for votes counted badly, but also for voices never allowed to reach the vote at all. It has paid for unjust governments, but also for political possibilities sealed off before the citizen could test them for himself. At many turning points in our public life, power has not merely guarded the result. It has guarded the road to the result. It has not controlled

Nga Arian Galdini Shqipëria nuk ka vuajtur vetëm nga zgjedhjet e këqija. Ka vuajtur nga hyrjet e ruajtura. Ka paguar për vota të numëruara keq, por edhe për zëra që nuk u lejuan të arrinin deri te vota. Ka paguar për qeverisje të padrejta, por edhe për mundësi politike të mbyllura përpara se qytetari të kishte rastin t’i gjykonte vetë. Në shumë kthesa të jetës sonë publike, pushteti nuk ka ruajtur vetëm rezultatin. Ka ruajtur udhën drejt rezultatit. Nuk ka kontrolluar vetëm k