Nga Arian Galdini Jo çdo gjë që na shpëton vjen me shkëlqim. Nganjëherë shpëtimi është më i vogël, një ndalim në dorën që mund të godiste, një fjalë e mbajtur para se të bëhej plagë në gojën e tjetrit, një turp i mirë që mbërrin vonë, por ende në kohë. Unë nuk u besoj më shumë gjërave që duken të mëdha menjëherë. Shumë fytyra rriten në xhama. Shumë zëra bëhen të fortë në tregje. Shumë zemërime vishen si drejtësi. Shumë njerëz ngrihen duke e bërë dikë tjetër shkallë nën këmbët

Nga Arian Galdini Gëzimi ka shumë të afërm. Në ditët kur dukesh i plotë, edhe të largëtit afrohen lehtë. E njohin dritën e mirë, emrin që hap udhë, fytyrën që ende nuk kërkon durim. Miku njihet më vonë. Kur telefoni hesht si një pus që nuk e pranon më kovën. Kur lajmi për ty nuk zgjon më kureshtje. Kur fjala jote del e thyer dhe askush nuk ka më leverdi ta mbajë me kujdes. Atëherë, nëse mbetet dikush, mos e pyet pse. Ai që shpjegon shumë shpesh është ende duke matur sa i kush

By Arian Galdini Do not tell me life is making peace. I have seen people who reconciled too early and no one saw them dying. They went on getting up in the morning, keeping their hours, answering when they were called, laughing where laughter was expected, but inside them an entire province had been emptied without sending word. Violence did not defeat them. They were defeated by that thin quiet that comes when a man, out of weariness, begins to call fate what he once would h

Nga Arian Galdini Mos më thuaj se jeta është pajtim. Kam parë njerëz që u pajtuan herët dhe nuk i pa askush duke vdekur. Vazhduan të ngriheshin në mëngjes, të mbanin orarin, të përgjigjeshin kur i thërrisnin, të qeshnin në vendin ku pritej e qeshura, por brenda tyre një krahinë e tërë ishte zbrazur pa lënë lajm. Nuk i mundi dhuna. I mundi ajo qetësi e hollë që vjen kur njeriu, nga lodhja, nis ta quajë fat atë që dikur do ta kishte kundërshtuar. Unë nuk e dua atë paqe. Ajo nuk

Di Arian Galdini (A David e Martin) Sul vostro colletto il mattino aveva lasciato un bottone appena storto, spalla contro spalla, quella linea sottile tra voi dove un fratello non si vede, eppure tiene il posto. Il maggiore stava come parola misurata prima di uscire. Il piccolo aveva negli occhi una porta ancora aperta, senza sapere che più tardi anche i passi imparano a fermarsi. Non avevo un baule da tramandarvi. Solo un errore che non ho nascosto, un cucchiaio lavato dopo

By Arian Galdini (For David and Martin) On your collars morning had left one button slightly crooked, shoulder against shoulder, that thin line between you where a brother is unseen, yet holds his place. The elder stood like a word measured before it is spoken. The younger had in his eyes a door still open, not knowing that later even steps learn to stop. I had no trunk to hand down. Only a mistake I did not hide, a spoon washed after supper, a bitterness turned back before t

Nga Arian Galdini (Davidit dhe Martinit) Te jaka juaj mëngjesi kishte lënë një kopsë paksa shtrembër, supin pranë supit, atë vijë të hollë mes jush ku vëllai nuk duket, por mban vend. I madhi rrinte si fjalë që matet para se të dalë. I vogli kishte në sy një derë ende të hapur, pa ditur se më vonë edhe hapat mësojnë të ndalen. Nuk gjeta arkë për t’jua lënë. Vetëm një gabim që nuk u fsheh, një lugë të larë pas darke, një hidhërim që u kthye mbrapsht para se druri i derës të nj

Di Arian Galdini Vedo il cielo senza occhi. Non per la luce. Non per pietà della notte. Ma per quel peso che cade sull’anima quando l’uomo, finalmente, si siede e posa l’orecchio sul petto della terra. Lì comincia tutto. Non come visione. Non come idea. Non come grandezza proclamata. Ma come quel battito profondo che l’orecchio frettoloso non coglie, né l’occhio che cerca di saziarsi di splendore, ma soltanto l’uomo che è rimasto abbastanza a lungo sotto il peso del mondo da

By Arian Galdini I see the sky without eyes. Not by light. Not by night’s mercy. But by that weight that falls upon the soul when a man, at last, sits down and lays his ear against the breast of the earth. That is where everything begins. Not as vision. Not as idea. Not as named greatness. But as that deep beating the hurried ear cannot catch, nor the eye that wants to feed on brightness, but only the man who has stayed long enough under the world’s weight to know that weight