Miq, Sot në mbrëmje, në orë 18.30, dëshiroj të ftoj të gjithë bashkëudhëtarët e mij, të gjithë dashamirësit e mij dhe të LRE, të gjithë mbështetësit e mij dhe të LRE, në Selinë tonë. Ju mirëpres që tia rinisim. Dera është e hapur. Kushdo që dëshiron e mundet që të vijë, ju mirëpres në një bashkëbisedim të hapur e troç e vëllazëror. Ia rinisim. Do të flasim për Rinisjen tonë. Kush dëshiron e mundet që të vijë, ju pres këtë të enjte, ora 18.30 në Selinë tonë. Kush nuk vjen dot,

Nga Arian Galdini Nuk e mora këtë udhë për zë mbi turmë, por si merret buka kur shtëpia s’ka më ç’t’i japë urisë veç duarve që rrinë zgjuar deri në dritë. Unë besoj te ajo që s’bën bujë, te brumi që goditet dhe prapë ngrihet, te njeriu që nuk e ndërron fytyrën me shkallë, te fjala që s’pranon pazar, te ajo pak gjë që ende s’është prishur kur gjithçka tjetër e hollon njeriun nga brenda. Rinisja, bukë që piqet ngadalë për urinë e fëmijës që pret, besa që nuk shuhet kur të tjerë

Miq, Ditën e enjte, në orë 18.30, dëshiroj të ftoj të gjithë bashkëudhëtarët e mij, të gjithë dashamirësit e mij dhe të LRE, të gjithë mbështetësit e mij dhe të LRE, në Selinë tonë. Ju mirëpres që tia rinisim. Dera është e hapur. Kushdo që dëshiron e mundet që të vijë, ju mirëpres në një bashkëbisedim të hapur e troç e vëllazëror. Ia rinisim. Do të flasim për Rinisjen tonë. Kush dëshiron e mundet që të vijë, ju pres këtë të enjte, ora 18.30 në Selinë tonë. Kush nuk vjen dot,

Rinisim takimet kudo e ngado, në Shqipëri e Diasporë. Rinisja dhe Urtia së bashku, neoshqiptarizmi dhe kombëtarizmi në një ide, prindërimi dhe e djathta humane nën të njëjtin vizion e qëllim. Si themelues i Rinisjes por edhe si misionar e doktrinar i saj, do të jem në krye të shërbesës, jo të partisë. Rikthehem e ia rinis si Lider i Shërbesës, pa detyra e ofiqe, pa tituj e pozicion. Nuk konkuroj për asgjë e për askënd. Nuk jam politikan, e nuk do të jem kurrë politikan që sy

Novelë Nga Arian Galdini I Njeriu që nuk kishte vend Pranë furrës, një arkë buke u ça te cepi kur djali e zbriti nga furgoni. Disa thërrime ranë mbi trotuar dhe u përzien me pluhurin e mëngjesit. Gruaja që po fshinte pragun e lokalit i shtyu me leckën e lagur pa i parë. Uji ishte i ndenjur, pak i thinjur nga nata, dhe la pas një vijë të zbehtë mbi pllakat e krisura. Më tutje, një qepen ngeci përgjysmë. Burri brenda e tërhoqi zinxhirin dy herë, hekuri kërciti, u drodh, pastaj

Rikthehem në fushëbetejë, me beslidhjen e re të Komunitetit LRE dhe të Komunitetit Galdini🇦🇱🫶 Nuk rikthehem në asnjë rol a detyrë politike a funksion apo ofiq politik… Nuk rikthehem as për të konkuruar për veten time. Nuk konkuroj për asgjë. Pa merak. Rikthehem për betejë e mision. Rikthehem si shërbestar dhe misionar i LRE dhe i Shqiptarizmit, i Urtisë, Dalëzotësisë dhe Prindërimit, i të djathtës humane dhe transformimit të Shqipërisë. Sepse Shqipëria është atdheu ynë të

Nuk është emër i ri me trup të vjetër. Është gjithçka e re, fryma, shpirti, pritshmëria psikologjike, e për rrjedhojë edhe vërtetësia. Këndi i Shpresës nisi nga unë dhe u bë ne, e ne u kthye në një ritual boshësie, vaktësie e zbrazëtie… Ndaj rikthehem tek unë, e qëndrojmë me mua e tek unë. Nëse bëhemi ne sërisht ne, nuk duhet ta bëjmë formalisht si zëvendësim dogmatik të “unë”, por qëndrojmë e vijojmë si unë dhe ju bashkë, e ne nuk shkrin “unë” por harmonizon “unë” dhe “ne”

By Arian Galdini Hope does not close when the room closes, the room where the voice stayed on like bread sliced thin for hands that came, for hands that were absent, for hands that perhaps had lost the way back to the table. The empty chairs do not accuse. They stay there, quiet, like old men who have watched a man grow only when he no longer asks for a witness to his wound. I fold the past like a work-worn garment, with the smell of years in the cloth, and do not throw it aw

Nga Arian Galdini Nuk mbyllet shpresa kur mbyllet dhoma ku zëri rrinte gjatë si bukë e prerë hollë për duar që vinin, për duar që mungonin, për duar që ndoshta e kishin humbur rrugën e tryezës. Karriget bosh nuk akuzojnë. Rrinë aty, të qeta, si pleq që e kanë parë njeriun të rritet vetëm atëherë kur nuk kërkon dëshmitar për plagën e vet. E palos të shkuarën si rrobë pune, me erën e viteve në pëlhurë, dhe nuk e hedh. E lë në kurriz të kujtesës, atje ku sendet e lodhura nuk urd